അയോധ്യയിൽ രാമക്ഷേത്രം നിർമിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത: ഡോ. മീനാക്ഷി ജെയിനിന്റെ പ്രഭാഷണം

ശ്രീജൻ ഫൗണ്ടേഷൻ ന്യൂഡൽഹിയിലെ INTACH, Lodhi Estate-ൽ വച്ച്, അയോധ്യയിലെ രാമക്ഷേത്ര വിഷയത്തെ കുറിച്ച് ഒരു പ്രഭാഷണം സംഘടിപ്പിച്ചിരുന്നു. (ഭാവിയിലും ഈ വിഷയത്തിൽ കൂടുതൽ പ്രഭാഷണങ്ങളും അഭിമുഖങ്ങളും ഉണ്ടാകുന്നതാണ്). ഡൽഹി യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽനിന്നു പിഎച്ച്‌ഡി നേടിയ ഡോക്ടർ മീനാക്ഷി ജെയിൻ ആയിരുന്നു പ്രഭാഷക. സാംസ്കാരിക പഠനത്തിൽ വിദഗ്ധയായ മീനാക്ഷി ജെയിൻ, ഇപ്പോൾ ഇന്ത്യൻ ചരിത്ര ഗവേഷണ കൗൺസിലിന്റെ (ICHR) ഭരണസമിതിയിൽ അംഗമാണ്. അവരുടെ പ്രഭാഷണത്തിന്റെ സബ്‌ടൈറ്റിൽ തർജ്ജമയാണ് (Subtitle Translation) ഇവിടെ കൊടുക്കുന്നത്. പൂർണമായ ഒറിജിനൽ വീഡിയോ താഴെ നൽകുന്നു. മലയാളം സബ്‌ടൈറ്റിൽ ചേർത്തിട്ടുണ്ട്.

നമസ്കാരം!

അയോധ്യപ്രശ്‌നത്തെ കുറിച്ച് മിക്കവാറും എല്ലാ ഭാരതീയരും കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ബാബറി മസ്‌ജിദ് പണിയാനായി അയോധ്യയിൽ ഒരു ക്ഷേത്രം തകർത്തിട്ടുണ്ടെന്നു ഏവർക്കും അറിയാം. പക്ഷേ അതിനപ്പുറം, അയോധ്യപ്രശ്നത്തിന്റെ സങ്കീർണ്ണതയെ പറ്റി അവർക്കു അവ്യക്ത ആശയമേയുള്ളൂ. എന്നുവച്ചാൽ അവർക്കറിയില്ല, ഏതുവിധമാണ് കുറച്ചു ചരിത്രകാരന്മാരും, രാഷ്ട്രീയക്കാരും, മതനേതാക്കളും ചേർന്നു ഈപ്രശ്നത്തെ സ്വന്തം ലക്ഷ്യസാധ്യത്തിനായി കൈകാര്യം ചെയ്ത്, പ്രശ്നപരിഹാരം അസാധ്യമാക്കിയതെന്ന്.

ഈ തർക്കം ഇടതുചിന്താഗതിയുള്ള അക്കാദമിക് വ്യക്തികളാൽ ഏതുരീതിയിൽ വളച്ചൊടിക്കപ്പെട്ടെന്ന് നാം അറിഞ്ഞിരിക്കണം. ഇക്കാര്യത്തിൽ അവർക്കു രാഷ്ട്രീയ-മത നേതാക്കളുടെ പിന്തുണയുണ്ടായിരുന്നു. 1990-ൽ ഈ തർക്കം ഉടലെടുത്ത നാൾ മുതൽ, ഇടതുചരിത്രകാരന്മാർ ശ്രീരാമന്റേയും വാൽമീകി രാമായണത്തിന്റേയും ഇന്ത്യൻ ചുറ്റുപാടിലുള്ള പ്രാധാന്യം നിരസിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. അവർ ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചത് എന്തെന്നാൽ, വാൽമീകി രാമായണമല്ല ഏറ്റവും പ്രധാന രാമായണമെന്നു പറഞ്ഞ്, ബൗദ്ധ-ജൈന രാമായണത്തെ മുൻനിരയിലേക്കു കൊണ്ടുവന്നു വാൽമീകി രാമായണത്തെ എതിരിടാൻ നോക്കി. കൂടാതെ ശ്രീരാമനെ ആരാധിക്കുന്നത്, 18-19 നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ തുടങ്ങിയ പ്രതിഭാസമാണെന്നും അവർ പറഞ്ഞു.

അവർ ഉയർത്തിയ എല്ലാ പോയിന്റുകളും, സംസ്കൃതപണ്ഢിതരുടെ രചനകളാൽ തെറ്റാണെന്ന് തെളിയിക്കാവുന്നതാണ്. ഈ പണ്ഢിതരുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ, രാമകഥ വായ്‌മൊഴിയായി കൃസ്ത്വബ്ദത്തിനു വളരെ മുമ്പുതന്നെ പാരായണം ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നു. വാൽമീകി, രാമായണം എഴുതിയതും കൃസ്ത്വബ്ദത്തിനു ഏറെ നൂറ്റാണ്ടുകൾ മുമ്പാണെന്നു പണ്ഢിതർ പറയുന്നു. രാമായണത്തിൽ വാൽമീകി പറയുന്നുണ്ട്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതി രാമന്റെ പുത്രന്മാർ പാരായണം ചെയ്തിട്ടുണ്ടെന്ന്. എന്തുകൊണ്ടാണ് വാൽമീകി ഇത് പറഞ്ഞത്? ഒരുപക്ഷേ, രാമകഥയെ ശ്ലാഘിക്കുന്ന പൗരാണിക പാരമ്പര്യത്തിനു ആദരവ് നൽകുകയാകാം ഉദ്ദേശം. ഇതാണ് ഞാൻ പറയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒന്നാമത്തെ പോയിന്റ്. രാമായണത്തിന്റെ ജനസമ്മതി മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ, ഇരുപത്തഞ്ചിലധികം രാമായണവ്യാഖ്യാനങ്ങൾ സംസ്കൃതത്തിൽ മാത്രം ഉണ്ടെന്നു അറിഞ്ഞാൽ മതി. ധാരാളം പ്രാദേശികഭാഷയിലും രാമായണം പാരായണം ചെയ്യപ്പെടുന്നുണ്ട്.

ഫാദർ Camille Bulcke-യുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ, കുറഞ്ഞത്, 300 തരത്തിലുള്ള രാമായണമെങ്കിലും വിവിധ ഭാഷകളിലായുണ്ട്. ഇതിൽ വാൽമീകി രാമായണമാണ് ഏറ്റവും പ്രാചീനവും അധികാരികവും. മറ്റെല്ലാ രാമായണ വ്യാഖ്യാനങ്ങളും വാൽമീകി രാമായണത്തിൽനിന്നു ഉണ്ടായതാണ്. V S Suptankar എന്ന പേരുള്ള ഒരു സംസ്കൃതപണ്ഢിതൻ ഉണ്ട്. അദ്ദേഹമാണ് മഹാഭാരതത്തിന്റെ പ്രമുഖ എഡിഷൻ ക്രോഢീകരിച്ചത്. മഹാഭാരതം ഇന്നത്തെ രൂപം ആർജ്ജിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് തന്നെ, രാമായണം ഒരു പൗരാണികകൃതിയായി അറിയപ്പെട്ടിരുന്നെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു. അത്രയും പ്രാചീനതയും ജനസമ്മതിയുമാണ് രാമായണത്തിനു ഉണ്ടായിരുന്നത്. എ.ഡി രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ, കുമാരലത എന്നു പേരുള്ള ബൗദ്ധ എഴുത്തുകാരൻ, പൊതുവേദിയിൽ രാമായണം പാരായണം ചെയ്യുന്നതിനെ കുറിച്ചു പറയുന്നുണ്ട്. എ.ഡി രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ രാമായണ പാരായണം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നതിന്റെ സൂചനയാണിത്.

ഭാരതസംസ്കാരത്തിൽ രാമായണത്തിനുള്ള പ്രാധാന്യം, നിരവധി ആത്മീയ ആചാര്യന്മാരും ചിന്തകരും കാലാകാലങ്ങളിൽ ഊന്നിപ്പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. എന്താണ് രാമായണം? ധർമ്മത്തെ ഉദ്ഘോഷിക്കുന്ന ഗ്രന്ഥമാണ് രാമായണം. അത് ജനങ്ങളെ ശരിയായ മൂല്യവും സ്വഭാവവും പഠിപ്പിക്കുന്നു. ദേശീയമായ ധർമ്മസംഹിതയാണ് രാമായണം. ശ്രീരാമൻ ധാർമ്മികനായ മാതൃകാപുരുഷനാണ്. രാമായണം നൽകുന്ന സന്ദേശം, മാനുഷികനിലയിലുള്ള വീരന്മാരുടേയും ദേവന്മാരുടേയുമാണ്. 1899-ൽ, ആർ.സി ദത്ത്, ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസിന്റെ ലാഹോർ സെഷനെ അഭിസംബോധന ചെയ്യാൻ പോകുന്നതിനു മുമ്പ്, പാശ്ചാത്യപണ്ഢിതർക്കു ഉപകരിക്കുമെന്നു കരുതി, രാമായണത്തിന്റെ ഇംഗ്ലീഷ് എഡിഷൻ എഴുതി. ഇതിൽ ദത്ത് അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു – ‘രാമായണം ഹൈന്ദവ വിശ്വാസത്തിന്റേയും ധാർമ്മികചര്യയുടേയും ശരിയായ ചിത്രം നൽകുന്നു’. രാമായണം ഇന്ത്യയിൽ ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്ന പാരമ്പര്യവും വിശ്വാസവുമാണ്. രാഷ്ട്രത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനവും ധാർമ്മികവ്യവസ്ഥയും ആയി വർത്തിക്കുന്ന രാമായണം, 100 കോടി ജനങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

സി. രാജഗോപാലചാരിയും രാമായണം വ്യാഖ്യാനിച്ച് എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. അത് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച് ആറുമാസത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ രണ്ടാം പതിപ്പ് ഇറങ്ങി. അതിന്റെ അവതാരികയിൽ അദ്ദേഹം എഴുതി – ‘രാമൻ, സീത, ഭരതൻ, ലക്ഷ്മണൻ, കുംഭകർണൻ, ഹനുമാൻ’ തുടങ്ങിയ രാമായണ കഥാപാത്രങ്ങളെ അറിയാത്തവർക്കു ഹൈന്ദവധർമ്മം മനസ്സിലാകില്ല’. രാമായണവും മഹാഭാരതവും വായിക്കാൻ അദ്ദേഹം യുവാക്കളോടു അഭ്യർത്ഥിച്ചു. കൂടുതൽ ധൈര്യം, വീര്യം, നിർമല മനസ്സ്., എന്നിവ വായനക്കാരിൽ ജനിപ്പിക്കാത്ത ഒരുപേജ് പോലും അതിലില്ലെന്നു അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. രാമായണം നമ്മുടെ പൂർവ്വികരുടെ മനസ്സിന്റേയും ആത്മാവിന്റേയും ലിഖിതരേഖയാണെന്നും, പൂർവ്വികർ സുഖസൗകര്യങ്ങളേക്കാൾ നന്മയെ ഉപാസിച്ചുവെന്നും സി.ആർ എഴുതി. ശ്രീ അരബിന്ദോയുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ, വാൽമീകിയുടെ രചന ഭാരതത്തിന്റെ സാംസ്കാരികമനസ്സ് രൂപപ്പെടുത്തിയ പ്രമുഖ ഏജന്റാണ്. മഹാത്മാഗാന്ധിക്ക്, നമുക്കെല്ലാം അറിയാവുന്ന പോലെ, സ്വരാജ് എന്നാൽ രാമരാജ്യം ആയിരുന്നു.

വളരെക്കാലം മുമ്പ് മുതൽ, രാമായണത്തിലെ രംഗങ്ങൾ കലാപരമായി ചിത്രീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇതിൽ ആദ്യത്തേത് ബിസി രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഒരു ടെറാക്കോട്ട (ചുട്ട കളിമൺരൂപം) ആണ്.  അതിൽ രാവണൻ സീതയെ തട്ടിക്കൊണ്ടു പോകുന്നതും, തന്നെ കണ്ടെത്താൻ ആർക്കെങ്കിലും സഹായകമാകുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ, സീത ആഭരണങ്ങൾ താഴേക്കു ഇടുന്നതും കാണിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇതാണ് രാമായണത്തെ കുറിച്ചുള്ള ആദ്യത്തെ ചിത്രീകരണം. കലാപരമായ ധാരാളം ചിത്രീകരണങ്ങൾ നൂറ്റാണ്ടുകളെ അതിജീവിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ഈ ടെറാക്കോട്ട ചിത്രീകരണം രാമായണത്തിന്റെ ജനസമ്മതിയെ പറ്റി ചില ആശയങ്ങൾ നമുക്ക് നൽകുന്നു. എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ, രാമായണത്തിനു ജനസമ്മതി ഇല്ലെങ്കിൽ, അതിലെ രംഗം കലയിലൂടെ എന്തുകൊണ്ട് ചിത്രീകരിക്കണം? കലാപരമായ രണ്ടാമത്തെ തെളിവ്, എ.ഡി രണ്ട്-മൂന്ന് നൂറ്റാണ്ടുകളിലെയാണ്. കാശ്മീരിലെ Smast മേഖലയിൽനിന്നു, ബ്രഹ്മി ലിപിയിൽ Ram Sita എന്ന് എഴുതിയ മുദ്ര. ഒരു കളിമൺരൂപമാണ് മറ്റൊരു ശ്രദ്ധേയചിത്രീകരണം. ഇതിപ്പോൾ അമേരിക്കൻ മ്യൂസിയത്തിലാണ്. ആവനാഴി നിറയെ അസ്ത്രങ്ങളുമായി നിൽക്കുന്ന രാമനാണ് ഇതിൽ. റാം എന്നു വസ്ത്രത്തിൽ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. ഈ മൂന്നെണ്ണമാണ് രാമായണത്തിൽനിന്നുള്ള പുരാതന ചിത്രീകരണങ്ങൾ. ഇത് നമ്മോടു പറയുന്നത് എന്തെന്നാൽ, രാമായണം പൗരാണിക ഭാരതത്തിൽ സുപ്രസിദ്ധമായിരുന്നു എന്നാണ്.

ഭാരതത്തിൽ ക്ഷേത്രനിർമാണം ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, രാമായണരംഗങ്ങൾ മുഴുവനും അവയിൽ കൊത്തിവച്ചു തുടങ്ങി. ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സംഭവം, 12-ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ മൂന്ന് ഗംഭീര ക്ഷേത്രങ്ങൾ രാമപൂജയ്ക്കായി മാത്രം നിർമിച്ചതായിരുന്നു. ഇതിൽ ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ളത് അയോധ്യയിലെ ക്ഷേത്രമാണ്. ഇക്കാര്യം കുറച്ചുകഴിഞ്ഞ് നാം പരിശോധിക്കും.

രണ്ടാമത്തെ ക്ഷേത്രം Rajim ജില്ലയിൽ (മധ്യപ്രദേശ്) പണികഴിച്ചു. മൂന്നാമത്തേത്, ത്രിപുരയിലെ നാടുവാഴികളായ കാലചുരി-കൾ നിർമിച്ചു. ഈ മൂന്ന് ക്ഷേത്രങ്ങളിലും ശിലാലിഖിതങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അയോധ്യയിലെ ശിലാലിഖിതത്തെ പറ്റി പിന്നീട് ചർച്ചചെയ്യാം. റായ്‌പൂർ ക്ഷേത്രത്തിലെ ലിഖിതങ്ങളും, Malay Singh നിർമിച്ച രണ്ടാമത്തെ ക്ഷേത്രത്തിലെ ലിഖിതങ്ങളും ഇപ്പോഴുമുണ്ട്. എന്നാൽ ഈ രണ്ട് ശിലാലിഖിതങ്ങളെ പറ്റി, സംവാദത്തിലോ ചർച്ചയിലോ ഇടത് ചരിത്രകാരന്മാർ പരാമർശിക്കാറില്ല. എന്തുകൊണ്ട്? കാരണം, അവരുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ രാമനെ ആരാധിക്കാൻ തുടങ്ങിയത് 18, 19 നൂറ്റാണ്ടിലാണ്. അതുകൊണ്ട് അവരുടെ വീക്ഷണത്തെ എതിർക്കുന്ന ഏത് തെളിവും, അവർ അവഗണിക്കും. അത്തരം തെളിവാണ്, ഞാൻ മുമ്പ് പ്രസ്താവിച്ച, ബി.സി രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലെ രാമായണ ചിത്രീകരണം. പിന്നെ, 12-ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ ശിലാലിഖിതങ്ങളോടെ പണികഴിപ്പിച്ച മൂന്ന് ക്ഷേത്രങ്ങൾ.

ഇനി ഞാൻ അയോധ്യയിലെ ക്ഷേത്രത്തെ കുറിച്ച് പറയാം. നമുക്കെല്ലാവർക്കും അറിയാം, ബാബർ ഈ ക്ഷേത്രം നശിപ്പിച്ചെന്ന്. ഭാരതത്തിലെ ഈ ക്ഷേത്രം മാത്രമല്ല ബാബർ നശിപ്പിച്ച് പകരം മോസ്കുകൾ പണിഞ്ഞത്. ബാബർ ഭാരതത്തിൽ മൂന്ന് മുസ്ലിംപള്ളികൾ പണിതിട്ടുണ്ട്. ഈ പള്ളികൾ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന സ്ഥലങ്ങൾ പ്രധാനമാണ്. ബാബർ പണിത ആദ്യത്തെ പള്ളി പാനിപ്പത്തിൽ (Panipat) ആണ്. എന്തുകൊണ്ടാണ് പാനിപ്പത്തിൽ പണിഞ്ഞത്? ഇവിടെവച്ചാണ് ബാബർ ലോധി രാജംവശത്തെ തോൽപ്പിച്ച്, വിശാലമായ വടക്കേഇന്ത്യയുടെ അധിപനായത്. പാനിപ്പത്തിലെ മോസ്ക് ഇപ്പോഴും അവിടെയുണ്ട്. ബാബർ നിർമിച്ച രണ്ടാമത്തെ മോസ്ക് Sambhal-ൽ ആണ്. എന്തുകൊണ്ട് സംഭലിൽ പണിതു? ഒരു ക്ഷേത്രം സംഭലിൽ അന്നേയുണ്ടായിരുന്നു. ഹൈന്ദവ വിശ്വാസപ്രകാരം, സംഭലിലാണ് വിഷ്‌ണുവിന്റെ അവസാന അവതാരം പിറവിയെടുക്കുക – കൽക്കി! ബാബർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സൈന്യാധിപരോടു ക്ഷേത്രം തകർക്കാൻ ഉത്തരവിട്ടു. പിന്നെ, അതേ സ്ഥലത്ത് ഒരു മോസ്ക് പണികഴിപ്പിച്ചു. മോസ്കിലുള്ള ശിലാലിഖിതം വ്യക്തമാക്കുന്നത്, ബാബറിന്റെ കല്പനയാൽ പള്ളി നിർമിക്കപ്പെട്ടു എന്നാണ്. തകർക്കപ്പെട്ട ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങൾ മോസ്ക് നിർമാണത്തിനു ഉപയോഗിച്ചതായി കാണാം. ഇവിടെ ശ്രദ്ധേയമായ പോയിന്റ് എന്തെന്നാൽ, ഈ ക്ഷേത്രം തകർത്തെന്നു ബാബർ എങ്ങും പറയുന്നില്ല. ഇതുപോലെ, അയോധ്യയിലെ ക്ഷേത്രം തകർത്തെന്നു ബാബർ പറയുന്നില്ലെങ്കിൽ തന്നെയും, അത് ശരിയാണെന്ന് അർത്ഥമില്ല. കാരണം സംഭലിലെ ക്ഷേത്രത്തെ കുറിച്ചും ബാബർ പരാമർശിക്കുന്നില്ല. അദ്ദേഹം സംഭൽ സന്ദർശിക്കുന്നത് മോസ്ക് നിർമിച്ചശേഷമാണ്. അപ്പോഴും ബാബറിന്റെ ജീവചരിത്രമായ ‘ബാബർനാമ’യിൽ അദ്ദേഹം ഇതേപ്പറ്റി സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല. രസകരമെന്നു പറയട്ടെ, അക്ബറിന്റെ ആസ്ഥാന ചരിത്രകാരനായ അബുൾ ഫസൽ, സംഭൽ ഹിന്ദുക്കൾക്കു വളരെ പ്രാധാന്യമുള്ള സ്ഥലമാണെന്നു പറയുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ, ക്ഷേത്രം ബാബർ തകർത്തുവെന്ന് അബുൾ പറന്നില്ല. ഇതുപോലെ തന്നെ, സോമനാഥ് ഹിന്ദുക്കൾക്കു വളരെ പ്രധാനമായ സ്ഥലമാണെന്ന് അബുൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പക്ഷേ, തുർക്കി ആക്രമണകാരികൾ സോമനാഥ് തകർത്ത കാര്യം അബുൾ മിണ്ടുന്നില്ല… ഇങ്ങിനെ, ഈ മൂന്ന് മോസ്കുകളാണ് ബാബർ നിർമിച്ചത്.

എന്തൊക്കെ തെളിവുകളാണ് നമുക്കുള്ളത്, അയോധ്യയിലെ ക്ഷേത്രധ്വംസനത്തെ കുറിച്ചുള്ള രചനാപരമായ തെളിവുകൾ? 18, 19 നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ എഴുതപ്പെട്ട ധാരാളം ചരിത്രരചനകൾ നിലവിലുണ്ട്. അറബിയിൽ, പേർഷ്യനിൽ, ഉർദുവിൽ. ഇവയിലൊരു ചരിത്രവും ബാബറി മസ്ജിദ് നിർമിച്ചത് ശൂന്യമായിക്കിടന്ന സ്ഥലത്താണെന്ന് പറയുന്നില്ല. 18, 19 നൂറ്റാണ്ടിലെ പേർഷ്യൻ അറബിക്, ഉർദു ചരിത്രപുസ്തകങ്ങൾ വ്യക്തമായി പറയുന്നത്, ക്ഷേത്രം തകർത്ത് പകരം മോസ്ക് പണിയാൻ ബാബർ ഉത്തരവിട്ടു എന്നാണ്. ഒരുപുസ്തകവും ഇക്കാര്യത്തിൽ മറിച്ചു പറയുന്നില്ല. ഞാൻ പറയുന്നത് അറബിക്, പേർഷ്യൻ, ഉർദു ഉറവിടങ്ങളെ കുറിച്ചാണ്. ധാരാളം പണ്ഢിതർ ഈ ഉറവിടങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഈ അവസരത്തിൽ, ഒരു പുസ്തകത്തെ പ്രത്യേകം എടുത്തു പറയാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അതിന്റെ പേര് Tarikh-e-Avadhi എന്നാണ്. 1869-ൽ എഴുതപ്പെട്ട ഈ പുസ്തകം, നൂറുവർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം 1969-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. ഈ പുസ്തകം എഴുതിയ വ്യക്തി ഒരു ദൃക്‌സാക്ഷിയാണ്. അദ്ദേഹം ജീവിച്ചിരുന്നത് Awadh-ലെ അവസാന നവാബിന്റെ ഭരണക്കാലത്താണ്. ആൾ അവിടെ നടന്ന പല സംഭവങ്ങളുടേയും ദൃക്‌സാക്ഷിയാണ്. അദ്ദേഹം എഴുതുന്നു – “ഇപ്പോൾ ഹിന്ദുക്കൾ ബാബറി മസ്ജിദിന്റെ ചുമതലക്കാർക്കു കൈക്കൂലി കൊടുക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. മസ്ജിദിന്റെ ഉള്ളിൽ അവർ ആരാധനയും ആരംഭിച്ചു”. ഇപ്രകാരം അറബിക്, പേർഷ്യൻ, ഉർദു രചനകൾ ഉൾപ്പെടെ, നമ്മുടെ കയ്യിലുള്ള എല്ലാ തെളിവുകളും പറയുന്നത് ക്ഷേത്രം തകർത്ത ശേഷം, അതിന്റെ സ്ഥാനത്തു മസ്ജിദ് പണിഞ്ഞു എന്നാണ്. മുമ്പ് പറഞ്ഞ ഗ്രന്ഥം, ഹിന്ദുക്കൾ മുസ്ലിം ഗവൺമെന്റ് ഉദ്യോഗസ്ഥർക്കു കൈക്കൂലി കൊടുത്ത്, ബാബറി മസ്ജിദിനുള്ളിൽ പ്രാർത്ഥന ആരംഭിച്ചെന്നും പറയുന്നു.

മറ്റെന്തൊക്കെ പരാമർശങ്ങളാണ് പേർഷ്യനിൽ ഉള്ളത്? അബു ഫസൽ ഉണ്ട്, അക്ബറിന്റെ ഔദ്യോഗിക ചരിത്രകാരൻ. അയോധ്യ ഹിന്ദുക്കളുടെ പുണ്യദേശമാണെന്നു അദ്ദേഹം പറയുന്നു. കാരണം ശ്രീരാമൻ ജനിച്ചത് അവിടെയാണ്. രാമനവമി ഉൽസവത്തിനു ധാരാളം ഭക്തർ അയോധ്യ സന്ദർശിച്ച് പ്രാർത്ഥന നടത്താറുണ്ട്. പേർഷ്യൻ ഭാഷയിൽ അയോധ്യയെക്കുറിച്ചുള്ള പരാമർശമാണിത്. മറ്റൊരു രസകരമായ തെളിവ് കൂടിയുണ്ട്. 1600-ൽ, അക്ബർ ആറ് ബീഗ ഭൂമി ഹനുമാൻ ടീല-യിലെ ചില നിർമാണപ്രവർത്തികൾക്കു നൽകിയിരുന്നു. നൂറുകൊല്ലത്തിനു ശേഷം, അക്ബറിന്റെ ഈ ദാനം പുതുക്കേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. അപ്രകാരം, 1723-ൽ എല്ലാ രേഖകളൂം പരിശോധിക്കപ്പെട്ടു. അക്കാലത്തെ മുഗൾ ഭരണാധികാരി ദാനം പുതുക്കാനും വിധിച്ചു. പകർപ്പെഴുത്തുകാരൻ പുതുക്കൽ രേഖയിൽ എഴുതി – “അക്ബർ 1600-ൽ അനുവദിച്ച ഈ ദാനം 1723-ൽ പുതുക്കുകയാണ്. പകർപ്പെഴുത്തുകാരനായ ഞാൻ ഇതെഴുതുന്നത് ശ്രീരാമ ജന്മഭൂമിയിൽ നിന്നാണ്”. 1723-ൽ, പേർഷ്യൻ ഭാഷയിൽ ഈ രേഖ എഴുതിയ പകർപ്പെഴുത്തുകാരൻ പറയുന്നത്, അദ്ദേഹം ശ്രീരാമ ജന്മഭൂമിയിൽനിന്ന് എഴുതുന്നു എന്നാണ്. ഇതുവരെ ഞാൻ പറഞ്ഞത് എന്തെന്നാൽ, അറബിക് പേർഷ്യൻ ഉർദു ഭാഷകളിലുള്ള ഒരു രചനയും, ബാബറി മസ്ജിദ് നിർമിച്ചത് ഒഴിഞ്ഞ ഭൂമിയിലാണെന്നു പറയുന്നില്ല. അബുൾ ഫസലിനെ പോലുള്ള പേർഷ്യൻ വക്താക്കളും, പകർപ്പെഴുത്തുകാരനും പറയുന്നത് അയോധ്യ പുണ്യഭൂമിയാണ്, കാരണം ശ്രീരാമൻ അവിടെ ജനിച്ചു… എന്നാണ്. ഇക്കാര്യത്തിനു അങ്ങിനെ അംഗീകാരമായി.

സത്യത്തിൽ എന്താണ് രാമജന്മഭൂമിയിൽ സംഭവിക്കുന്നത്. ഇതറിയാൻ, നമുക്ക് രണ്ട് യൂറോപ്യൻ രേഖകളുണ്ട്. ആദ്യത്തേത് എഴുതിയത് വില്യം ഫിഞ്ച് ആണ്. അദ്ദേഹം അയോധ്യയിലേക്കു വന്നത്, രാമക്ഷേത്രം തകർത്തിട്ടു 80 വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷമാണ്. വില്യം ഫിഞ്ച് പറയുന്നു – “ഹിന്ദുക്കൾ ഇവിടെ തീർത്ഥാടനത്തിനു വന്ന്, സരയൂനദിയിൽ സ്‌നാനം നിർവഹിക്കുന്നു. അവിടെയുള്ള ബ്രാഹ്മണർ സ്ഥലത്തെത്തി, തീർത്ഥാടനത്തിനു വന്ന എല്ലാവരുടേയും പേരുകൾ ശേഖരിക്കുന്നു”. വില്യം ഫിഞ്ച് അയോധ്യയിൽ മുസ്ലിം സാന്നിധ്യമുണ്ടെന്നോ നമാസ് നടക്കാറുണ്ടെന്നോ പറയുന്നില്ല. അദ്ദേഹം അവിടത്തെ ഹിന്ദുക്കളെ കുറിച്ചു മാത്രമേ പരാമർശിക്കുന്നുള്ളൂ. രണ്ടാമത്തെ യൂറോപ്യൻ രേഖ ജെസ്യൂട്ട് പുരോഹിതനായ ജോസഫ് ടിഫിൻ തേള എഴുതിയതാണ്. അസാധാരണ വ്യക്തിത്വത്തിനു ഉടമയായ ടിഫിൻ തേള, 40 വർഷത്തോളം ഭാരതത്തിൽ താമസിച്ചിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹം ഭാരതത്തിന്റെ മിക്കഭാഗങ്ങളിലും സഞ്ചരിച്ച്, ഭൂപ്രകൃതി ഉൾപ്പെടെയുള്ള വിഷയങ്ങളിൽ വളരെ പ്രയോജനപ്രദമായ വിവരങ്ങൾ നൽകുന്നു. അദ്ദേഹം അയോധ്യയിൽ (അവധ്) 7-8 വർഷം താമസിച്ചു. ടിഫിൻ തേള-യുടെ പുസ്തകത്തിൽ, അയോധ്യയിൽ അദ്ദേഹം കണ്ട കെട്ടിടത്തിന്റെ രേഖാചിത്രം വരെയുണ്ട്. പുസ്തകത്തിൽ അദ്ദേഹം അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു – “ഞാൻ അയോധ്യയിലാണ് ഇപ്പോൾ. ഇവിടെ ഹിന്ദുക്കൾ ഒരു Bedi/Vedi നിർമിച്ചിട്ടുണ്ട്. Bedi എന്നാൽ കൊച്ചുകുട്ടികൾക്കുള്ള തൊട്ടിൽ. ഹിന്ദുക്കൾ ഇതിനു ചുറ്റും വലംവയ്ക്കാറുണ്ട്. രാമനവമിയുടെ സമയത്ത് ധാരാളം ഭക്തർ ശ്രീരാമ ജന്മദിനം ആഘോഷിക്കാൻ വന്നെത്തും”. ഇപ്രകാരം ജോസഫ് ടിഫിൻ തേള-യും അയോധ്യയിൽ മുസ്ലിങ്ങളോ നമാസോ ഉണ്ടെന്ന് പറയുന്നില്ല. അങ്ങിനെയാണെങ്കിൽ, ഞാൻ ചോദിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒന്നാമത്തെ ചോദ്യം, ബാബറോ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സൈന്യാധിപനോ അയോധ്യയിൽ വന്ന് ക്ഷേത്രം തകർത്തു; തൽസ്ഥാനത്ത് മസ്‌ജിദ് പണിഞ്ഞു; പക്ഷേ മസ്ജിദ് ഉപയോഗിക്കാൻ അവിടെ മുസ്ലിങ്ങൾ ഇല്ലാത്തതിനാൽ അവർ സ്ഥലംവിട്ടു… നാം ഇങ്ങിനെ കരുതണോ? സത്യത്തിൽ, മസ്ജിദ് പണിഞ്ഞത് ആ ഭൂമി കയ്യേറാൻവേണ്ടി മാത്രമായിരുന്നു. ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത് നിങ്ങൾക്കു മനസ്സിലായെന്നു കരുതട്ടെ. മസ്ജിദ് ഉപയോഗിക്കാൻ മുസ്ലിങ്ങൾ ഇല്ലാതിരുന്നിട്ടും, ക്ഷേത്രം തകർത്തു പള്ളി പണിതത്, ആ സ്ഥലം കയ്യടക്കാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു. ഇത് സംഭാവ്യമാണ്. കാരണം, രണ്ട് ദൃക്‌സാക്ഷി വിവരണം നമുക്കുണ്ട്. ഇവയുടെ സത്യാവസ്ഥയെ നമുക്ക് ചോദ്യം ചെയ്യാനാകില്ല. ഈ വിവരണങ്ങൾ അയോധ്യയിൽ ഹൈന്ദവർ ഉണ്ടെന്നു പറയുമ്പോഴും, മുസ്ലിങ്ങളെ കുറിച്ച് പരാമർശിക്കുന്നില്ല. അതിനാൽ, സ്ഥലം കയ്യടക്കാനാണ് മസ്ജിദ് പണിഞ്ഞതെന്ന നിഗമനം ശരിയാകാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.   

ഇനി അയോധ്യാ പ്രശ്നത്തിലേക്കു കടക്കാം. ഇക്കാര്യത്തിൽ നാം വളരെ ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്. കാരണം, ഈ തർക്കത്തെ കുറിക്കുന്ന, 1822 മുതലുള്ള രേഖകൾ ജില്ലാ കോടതിയിൽ ഉണ്ട്. ഇത്തരത്തിലുള്ള ആദ്യത്തെ തെളിവ്, ഹഫീസുള്ള എന്ന കോടതി ഉദ്യോഗസ്ഥൻ സമർപ്പിച്ച കുറിപ്പാണ്. ഫൈസാബാദ് ജില്ലാകോടതിയിൽ സമർപ്പിച്ച ഈ കുറിപ്പ്, ബാബറി മസ്‌ജിദ് നിർമിച്ചത് രാമക്ഷേത്രം തകർത്തിട്ടാണെന്നും, സീതാ-കി-രസോയി (സീതയുടെ അടുക്കള) തൊട്ടടുത്താണെന്നും പറയുന്നു. രാമക്ഷേത്രത്തേയും സീത-കി-രസോയിയേയും കുറിച്ചുള്ള ശരിയായ പരാമർശമാണിത്. കോടതി ഉദ്യോഗസ്ഥനാണ് ഇത് ഫൈസാബാദ് കോടതിയിൽ സമർപ്പിച്ചത്.

പിന്നീട്, 1855-ൽ അതീവപ്രധാന്യമുള്ള മറ്റൊന്ന് സംഭവിച്ചു. ബ്രിട്ടീഷ് റസിഡന്റ് അയോധ്യയിലെ (Awadh) നവാബിനു ഒരു കത്തെഴുതി. നവാബ് അന്നു സ്ഥാനഭ്രഷ്ടനായിരുന്നില്ല. അത് സംഭവിക്കുന്നത് 1857-ലെ സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിനു ശേഷമാണ്. നവാബിനുള്ള കത്തിൽ ബ്രിട്ടീഷ് റസിഡന്റ് പറയുന്നു – “ഗുലാം ഹുസൈൻ എന്നൊരു സുന്നി നേതാവ് ഒരു സംഘത്തെയുണ്ടാക്കി ഹനുമാൻ ഗർഹി ആക്രമിക്കാൻ പോവുകയാണ്. അതിനാൽ സൈന്യത്തെ അയച്ച് ഹുസൈനെ തടയുക. ഹനുമാൻ ഹർഹി സംരക്ഷിക്കുക”. എന്നാൽ നവാബ് ഇക്കാര്യത്തിൽ ഒന്നും ചെയ്തില്ല. ഇതേത്തുടർന്ന് ഒരു സംഘടനം ഉണ്ടായി. എന്നാൽ ജൂലൈയിൽ രൂക്ഷമായ കലാപം നടന്നു. ഗുലാം ഹുസൈനും സംഘവും ഹനുമാൻ ഗർഹി ആക്രമിച്ചു. ഹിന്ദുക്കൾ ഹനുമാൻ ഗർഹി സംരക്ഷിക്കാൻ ചെറുത്തുനിന്നു. ഇതിൽ 70 മുസ്ലിങ്ങൾ കൊല്ലപ്പെട്ടു. സത്യത്തിൽ, എന്തുകൊണ്ടാണ് മുസ്ലിങ്ങൾ ഹനുമാൻ ഗർഹി ആക്രമിച്ചത്? അവരുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ, ഒരു മസ്ജിദ് ഹനുമാൻ ഗർഹിക്കു ഉള്ളിലുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ഹിന്ദുക്കൾ ഹനുമാൻ ഗർഹി കൈമാറണം. ഇതിനാണ് 70 പേർ കൊല്ലപ്പെട്ട രണ്ടാമത്തെ സംഘടനം നടന്നത്. സംഘടനത്തിനു ശേഷം ബ്രിട്ടീഷ് റസിഡന്റ് രണ്ട് ഉടമ്പടികൾ അയോധ്യയിലെ നവാബിനു അയച്ചു. നവാബിനു ലഭിച്ച ഈ ഉടമ്പടികളിൽ, അദ്ദേഹം ബൈരാഗികളെ (Bairagi) കൊണ്ട് ഒപ്പിടുവിച്ചു. ബൈരാഗികൾക്കാണ് ഹനുമാൻ ഗർഹിയുടെ നിയന്ത്രണം. ആദ്യത്തെ ഉടമ്പടിയിൽ ബൈരാഗികൾ, തങ്ങൾക്കു മുസ്ലിങ്ങളോടു ശത്രുതയില്ല, സൗഹാർദ്ദ മനോഭാവമാണ് ഉള്ളതെന്നു പറഞ്ഞു. തങ്ങളെ ആക്രമിച്ചെങ്കിൽ കൂടിയും, മുൻകാലങ്ങളിൽ അനുവർത്തിച്ച സൗഹൃദനിലപാട് ഇനിയും തുടർന്നുകൊള്ളാമെന്നു ബൈരാഗികൾ കൂട്ടിച്ചേർത്തു. രണ്ടാമത്തെ ഉടമ്പടിയിൽ ബൈരാഗികൾ അഭിപ്രായപ്പെട്ടത്, ഒരു സ്വതന്ത്ര്യ അന്വേഷണം, ഹനുമാൻ ഗർഹിക്കുള്ളിൽ മസ്ജിദ് ഉണ്ടെന്ന് കണ്ടെത്തിയാൽ കെട്ടിടം മുഴുവൻ കൈമാറാം എന്നാണ്. ഇക്കാര്യത്തിൽ ഒരു ഏറ്റുമുട്ടലും ഉണ്ടാകില്ല. ഇതിനുശേഷം അവർ നവാബിനോടു പറഞ്ഞു – “താങ്കളുടെ പൂർവ്വികരാണ് ഹനുമാൻ ഗർഹിയിൽ ഞങ്ങൾക്കു സ്ഥലം തന്നത്. അവിടെ ഒരു മസ്ജിദ് ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും അങ്ങിനെ ചെയ്യില്ലായിരുന്നു. മസ്ജിദ് ഉണ്ടായിരുന്നെന്ന് അവർ പറഞ്ഞിട്ടുമില്ല”. ബൈരാഗികൾ മുൻനവാബുമാരുടെ ഉത്തരവുകളുടെ പകർപ്പ് ഹാജരാക്കി. അതോടെ അയോധ്യയിലെ നവാബിനു എന്തുചെയ്യണമെന്നു ഒരു എത്തുംപിടിയും കിട്ടിയില്ല. അതിനാൽ അദ്ദേഹം ഒരു ഒത്തുതീർപ്പ് ഫോർമുല മുന്നോട്ടുവച്ചു – ഹനുമാൻ ഗർഹിക്ക് സമീപം ഒരു മസ്ജിദ് നിർമിക്കുക. പക്ഷേ, ഹനുമാൻ ഗർഹിയിലെ സന്യാസികൾ ഈ നിർദ്ദേശം അവർക്കു സ്വീകാര്യമല്ലെന്നു പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ പരിഹാരത്തിനായി ഒരു സ്വതന്ത്രസമിതി രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടു. സമിതിയുടെ കണ്ടെത്തൽ, ഹനുമാൻ ഗർഹിയിൽ ഒരിക്കലും മസ്ജിദ് ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെന്നാണ്. സമിതിയുടെ റിപ്പോർട്ട് പരസ്യമാക്കിയപ്പോൾ, ജിഹാദി ശക്തികൾ വളരെ രോഷാകുലരായി. അമീർ അലി എന്ന അവരുടെ നേതാവ് വലിയൊരു സേനയെ ഹനുമാൻ ഗർഹി ആക്രമിക്കാനായി സംഘടിപ്പിച്ചു. ബ്രിട്ടീഷുകാർ അദ്ദേഹത്തെ പിന്തിരിപ്പിക്കാനും, വിഷയം ചർച്ച ചെയ്യാനും ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ അമീർ അലി വഴങ്ങിയില്ല. അതുകൊണ്ട്, അയോധ്യയെ ആക്രമിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് ബ്രിട്ടീഷുകാർ അദ്ദേഹത്തെ വധിച്ചു. ഇതാണ് അയോധ്യനഗരത്തിൽ, 1855-ൽ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ട, ആദ്യത്തെ സായുധസംഘർഷം.

പതിനഞ്ചു വർഷത്തിനു ശേഷം, അയോധ്യ ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ പൂർണ നിയന്ത്രണത്തിലായി. ഉടമ്പടിയിലുള്ള കാര്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്ന അന്നത്തെ ഓഫീസർ, പാട്രിക് കാർണേജി (Patric Carnegy), അയോധ്യയിലെ തൽസ്ഥിതിയെ പറ്റി ഒരു റിപ്പോർട്ട് എഴുതി. അതിൽ അദ്ദേഹം പറയുന്നു – “1855ൽ തർക്കം ആരംഭിക്കുന്നത് വരെ, ഹിന്ദുക്കൾക്കു മസ്ജിദിനുള്ളിൽ സ്വതന്ത്രമായ പ്രവേശനം ഉണ്ടായിരുന്നു; തർക്കത്തിനുശേഷം ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഇരുമ്പുവേലി സ്ഥാപിച്ച് മുസ്ലിങ്ങളെ മസ്ജിദിനുള്ളിൽ പ്രാർത്ഥനക്കു അനുവദിച്ചു; ഹിന്ദുക്കൾക്കു കെട്ടിടസമുച്ചയത്തിനുള്ളിലെ, എന്നാൽ മസ്ജിദിനു പുറത്തുള്ള, തുറസായ സ്ഥലവും ആരാധനയ്ക്കു അനുവദിച്ചു. തുടർന്നുള്ള എല്ലാ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണാധികാരികളും ഇതേ നിലപാടാണ് രേഖകളിൽ ആവർത്തിച്ചത്”. ഇക്കാരണത്താൽ, അലഹാബാദ് ഹൈക്കോടതി ഈ കേസ് പരിഗണിക്കുമ്പോൾ പ്രസ്താവിച്ചത്, 1855 വരെ ഹിന്ദുക്കൾക്കു മസ്ജിദിനുള്ളിൽ സ്വതന്ത്രമായി പ്രവേശിച്ച് ആരാധന നടത്താമായിരുന്നു എന്നാണ്. രാം ഛബൂത്ര, സീതാ കി രസോയി എന്നിവയുമുള്ള ഈ കെട്ടിടസമുച്ചയത്തിൽ ഹൈന്ദവആരാധന ഉണ്ടായിരുന്നെന്ന് കോടതി പറഞ്ഞു. ഈവിധ കാര്യങ്ങളെല്ലാം 1855 വരെ ആയിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ഇവ കൂടുതൽ രസകരമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു. എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ, നാമിപ്പോൾ മസ്ജിദിലും അതിന്മേലുള്ള തർക്കത്തിലും എത്തിനിൽക്കുകയാണ്.

വളരെ ശ്രദ്ധേയമായ കാര്യങ്ങളാണ് ഇനിയുളത്. ശ്രീരാമ ജന്മഭൂമിയിലെ സന്യാസിമാർക്കും ബാബറി മസ്ജിദ് സൂപ്രണ്ടിനും ഇടയിലുള്ള തർക്കത്തിന്റെ എല്ലാ ഘട്ടവും, അതിന്റെ ഉള്ളടക്കവും ഫൈസാബാദ് ജില്ലാകോടതിയിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഈ രേഖകളെല്ലാം ലഭ്യമാണ്. അലഹബാദ് കോടതി അയോധ്യകേസ് പരിഗണിച്ചപ്പോൾ, എല്ലാ രേഖകളും കോടതിയിലേക്കു കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെട്ടു. ഇതിൽ ആദ്യത്തെ രേഖ ഏതാണ്? 1858 നവംബർ 28-ലെ ഒരു റിപ്പോർട്ടാണ് ആദ്യത്തേത്. അയോധ്യയിലെ പോലീസുകാരൻ തയ്യാറാക്കിയ FIR ആണിത്. ഇതുപ്രകാരം, 25 നിഹാങ് സിഖുകാർ ബാബറി മസ്ജിദിൽ പ്രവേശിച്ച്, ഹവനവും പൂജയും ചെയ്യാനാരംഭിച്ചു. രണ്ട് ദിവസത്തിനു ശേഷം, 1858 നവംബർ 30-നു ബാബരി മസ്ജിദ് സൂപ്രണ്ട് ഇതേക്കുറിച്ച് പരാതി നൽകി. മുകളിൽ പറഞ്ഞതു തന്നെയാണ് പരാതിയിൽ ഉള്ളത്. “25 സിഖുകാർ മസ്ജിദിൽ പ്രവേശിച്ച് ഹവനവും പൂജയും ആരംഭിക്കുകയും, ചാർക്കോൾ കൽക്കരി എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച് റാം റാം എന്നു മസ്ജിദിന്റെ ഭിത്തിയിൽ ഉടനീളം എഴുതുകയും ചെയ്തു”. പരാതി തുടരുന്നു – “മസ്ജിദിനു പുറത്ത്, എന്നാൽ കെട്ടിടസമുച്ചയത്തിനു ഉള്ളിലാണ് ശ്രീരാമ ജന്മഭൂമി. ഹിന്ദുക്കൾ അവിടെ ഏറെനാളുകളായി വന്ന് ആരാധന നടത്താറുണ്ട്. എന്നാൽ ഇപ്പോഴവർ മസ്ജിദിനുള്ളിൽ കയറിയും ആരാധന തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു”. ഇതാണ് പരാതി. അലഹാബാദ് കോടതി ഈ റിപ്പോർട്ട് വളരെ പ്രാധാന്യമുള്ള ഒന്നായി കണക്കാക്കി. എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ, ആ പരാതി ഇപ്പോഴും കയ്യിലുണ്ടല്ലോ. സൂപ്രണ്ട് നൽകിയ കേസ് ഇപ്പോഴുമുണ്ട്. അത് അലഹാബാദ് കോടതിക്കു നൽകപ്പെട്ടു. കോടതി ഇത് അതിപ്രധാന്യമുള്ള രേഖയാണെന്ന് പ്രസ്താവിച്ചു. കാരണം, ഇതാണ് അയോധ്യയിൽനിന്നു നാം കേൾക്കുന്ന ആദ്യത്തെ വ്യക്തിഗതമായ പരാതി. ഇതനുസരിച്ച് ഹിന്ദുക്കൾ കെട്ടിടസമുച്ചയത്തിനു ഉള്ളിലാണ്, മസ്ജിദിനു ഉള്ളിലാണ്. എന്നിരുന്നാലും ഹിന്ദുക്കൾ മുമ്പ് പുറത്തായിരുന്നെന്ന് പരാതിയിൽ പറയുന്നുണ്ട്. അപ്പോൾ, ഇതെല്ലാം സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, ഒരു നിശ്ചിതസമയത്ത് ഹിന്ദുക്കൾക്കു ബാബറി മസ്ജിദിൽ എല്ലാ സ്വാതന്ത്ര്യവുമുണ്ടായിരുന്നു; അതുകഴിഞ്ഞ്, ഏതാനും ആഴ്ചയ്ക്കു ശേഷമാണ് പോലീസുകാരന് സിഖുകാരെ മസ്ജിദിൽനിന്നു പുറത്താക്കാൻ കഴിഞ്ഞത്.         

ഞാൻ പ്രധാനപ്പെട്ട മറ്റു ചില കേസുകളെ കുറിച്ച് പരാമർശിക്കാം. 1860-ൽ മസ്ജിദ് സൂപ്രണ്ട് നൽകിയ ഒരു അപേക്ഷയുണ്ട്. ഇതിൽ പറയുന്നത്, ബാബറി മസ്ജിദിനുള്ളിൽ നിർമിച്ചിരുന്ന ചബൂത്ര (വേദിയുടെ അടിത്തറ) തകർക്കണം എന്നാണ്. ബ്രിട്ടീഷുകാരോടാണ് സൂപ്രണ്ട് ഇത് പറയുന്നത്. ഇതിനർത്ഥം, ആവശ്യമുള്ള പക്ഷം ബ്രിട്ടീഷുകാർ മസ്ജിദിനുള്ളിൽ നിർമാണപ്രവൃത്തികൾ നടത്തുന്നുണ്ട് എന്നാണ്. സൂപ്രണ്ടിന്റെ പരാതി തുടരുന്നു – “എപ്പോഴൊക്കെ മൗലവിമാർ നമാസ്, ആസാൻ-നുള്ള ആഹ്വാനം നൽകുന്നോ, അപ്പോഴൊക്കെ മറുവിഭാഗം ശംഖുവിളികൾ നടത്തും. സ്വാഭാവികമായും സംഘർഷം ഉണ്ടാകും”. ഇത് മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കേണ്ട കാര്യമാണ്. എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ ഇടതുപക്ഷ ചരിത്രകാരന്മാരുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ അയോധ്യയിലെ ഹിന്ദു-മുസ്ലിം സംഘർഷം ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ വിഭജിപ്പിച്ചു ഭരിക്കുക എന്ന നയത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇവിടെ നാം കേൾക്കുന്നത്, സംഭവത്തിൽ ശരിക്കും ഉൾപ്പെട്ടവരുടെ വാദങ്ങളാണ്. ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ വാദങ്ങൾ അല്ല. ബാബറി മസ്ജിദിന്റെ സൂപ്രണ്ടും, സന്യാസിമാരും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷമാണിത്. സൂപ്രണ്ട് പറയുന്നു, സന്യാസിമാർ ശംഖുവിളിക്കാൻ തുടങ്ങിയെന്ന്. ഇതിനർത്ഥം, രാമജന്മഭൂമി തങ്ങൾക്കു തിരിച്ചുകിട്ടണമെന്ന ആഗ്രഹത്തെപ്പറ്റി സന്യാസിമാർ വളരെ ബോധവാന്മാരാണ് എന്നത്രെ.

ഇത് പ്രതിഷേധം പ്രകടിപ്പിക്കാനുള്ള ഒരു വഴിയായിരുന്നു. ഇതിൽ കൂടുതൽ ചെയ്യാനാകില്ല. എപ്പോൾ അവർ Azaan ആരംഭിക്കുന്നുവോ അപ്പോൾ നിങ്ങൾ ശംഖുവിളിക്കും. ഒരുപക്ഷേ അതുമാത്രം നിങ്ങൾക്കു ചെയ്യാം. അങ്ങിനെയിരിക്കെ, 1866-ലെ മറ്റൊരു പരാതിയിൽ ബാബറി മസ്ജിദിന്റെ സൂപ്രണ്ട് പറയുന്നു, സന്യാസികൾ കെട്ടിടസമുച്ചയത്തിനുള്ളിൽ ഒരു ശ്രീകോവിൽ നിർമിച്ചെന്ന്, അതും നിയമവിരുദ്ധമായി. ശ്രീകോവിൽ നിർമിക്കുന്നതിന്റെ ലക്ഷ്യമെന്ത്? സന്യാസികൾക്കു വിഗ്രഹങ്ങൾ പ്രതിഷ്ഠിക്കാനാണത്രെ. ഇതിനാൽ സൂപ്രണ്ട് ബ്രിട്ടീഷുകാരോടു പറഞ്ഞു – “ഞങ്ങളെ സഹായിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുക. ഞങ്ങൾക്കു ഇവിടെ കഴിയാൻ സാധിക്കുന്നത് നിങ്ങളുടെ സഹായം കൊണ്ട് മാത്രമാണ്. എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ, ശ്രീരാമ ജന്മഭൂമിയിലെ പുരോഹിതർ എപ്പോഴും ഞങ്ങളെ ശല്യപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്”.

ഇതിനുശേഷം 1877-ൽ, സൂപ്രണ്ട് വീണ്ടും പരാതിപ്പെട്ടു. അഞ്ചുവർഷം മുമ്പ് ബ്രിട്ടീഷുകാർക്കു നൽകിയ പരാതി ഓർമിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് തുടക്കം. “കെട്ടിടത്തിനുള്ളിൽ നിയമവിരുദ്ധമായി നിർമിച്ച ചരൺ പാദുക (Footsteps) എടുത്തുമാറ്റണമെന്ന പരാതിയിൽ ഒരു നടപടിയും എടുത്തില്ല. എന്തുകൊണ്ടാണ് ഒന്നും ചെയ്യാതിരുന്നത്? എനിക്കറിയാം, ജന്മഭൂമിയിലെ സന്യാസിമാർക്കു സമൻസ് നൽകാൻ നിങ്ങൾക്കു കഴിയില്ലെന്ന്. എപ്പോഴെല്ലാം നിങ്ങൾ വരാൻ തുടങ്ങുന്നുവോ, അപ്പോഴൊക്കെ അവർ ഒളിവിൽ പോകും. തന്മൂലം, അഞ്ചുവർഷമായിട്ടും ഈ ഉത്തരവ് ലഭിച്ചിട്ടില്ലെന്നു അവർ പറയുകയാണ്. ആരാധനയാണെങ്കിൽ തുടരുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇപ്പോൾ, സന്യാസിമാർ കെട്ടിടസമുച്ചയത്തിനു ഉള്ളിൽ ഒരു അടുപ്പും നിർമിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവർ അതിനു പറയുന്ന ന്യായം, മുമ്പ് അവിടെ ഒരു അടുപ്പുണ്ടായിരുന്നു എന്നാണ്. ഇപ്പോൾ അവർ നിർമിച്ചതാകട്ടെ വലിയ അടുപ്പാണ്”. അങ്ങിനെ നമുക്കിപ്പോൾ തെളിവുകളായി… ചബൂത്ര (വേദിയുടെ അടിത്തറ), കോത്തരി (ശ്രീകോവിൽ),  പിന്നെയിപ്പോൾ ചുൽഹ (അടുപ്പ്). ഇതെല്ലാം സൂചിപ്പിക്കുന്നത് അവിടെ നിരന്തരസംഘർഷം നിലനിന്നിരുന്നു എന്നാണ്. ആ സ്ഥലത്തു സമാധാനം ഒരിക്കലും ഇല്ലായിരുന്നു. ഹിന്ദുസമൂഹത്തിലെ വിഭാഗങ്ങൾ, ജന്മഭൂമിക്കു മേലുള്ള അവരുടെ അവകാശവാദങ്ങൾ അടിയറവയ്ക്കാതെ, എത്രത്തോളം ദൃഢചിത്തരായിരുന്നു എന്ന് ഇത് തെളിയിക്കുന്നു. ഇത്തരം കാര്യങ്ങളാണ്, ഇലക്ട്രോണിക്/പ്രിന്റഡ് മീഡിയകളിൽ നടക്കുന്ന ചർച്ചകളിലൂടെ നാം സാധാരണ കേട്ടറിയാത്തത്. ഇതിനു കാരണമെന്തെന്നാൽ, നമ്മുടെ കയ്യിലുള്ള എല്ലാ തെളിവുകളും, സത്യത്തിൽ, തർക്കത്തിൽ ഇടപെട്ടിരിക്കുന്ന ഒരു പാർട്ടിക്കു പൂർണമായും അനുകൂലമാണ്. അതുമാത്രമല്ല, ചിലപ്പോഴൊക്കെ എനിക്കു തോന്നാറുണ്ട്, രണ്ടാമത്തെ പാർട്ടിക്കു അനുകൂലമായ ഒരു തെളിവുമില്ലെന്ന്. തെളിവുകൾ ഒരുപക്ഷത്തെ മാത്രം അനുകൂലിക്കുന്നു. 1877-ൽ മുതൽ കാര്യങ്ങൾ ഇങ്ങിനെയാണ്. ഫൈസാബാദിലെ ഡെപ്യൂട്ടി കമ്മീഷണർ കോടതിയിൽ പറഞ്ഞു – “രണ്ടാമതൊരു വഴി പണിതത് ഞാനാണ്. കാരണം, രാമനവമി കാലത്ത് ധാരാളം തീർത്ഥാടകർ ഇവിടെ എത്തിച്ചേരുന്നു. പുതിയൊരു ഗേറ്റ് കൂടി ഉണ്ടെങ്കിലേ അധികമുള്ള തീർത്ഥാടകരെ ഉൾക്കൊള്ളാനാകൂ”. ഇതു സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ഹിന്ദുസമൂഹം അയോധ്യവിഷയത്തിൽ പിന്തിരിയാനോ മിണ്ടാതിരിക്കാനോ തയ്യാറായിരുന്നില്ല എന്നാണ്. കെട്ടിടത്തിലേക്കു പോയി, പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത് ആരാധന നടത്തുക വഴി അവർ റിസ്കെടുക്കുകയായിരുന്നു. അടുത്ത പരാതി വളരെ വളരെ താല്പര്യജനകമാണ്. 1882-ലെ ഈ പരാതിയിൽ ബാബറി മസ്ജിദ് സൂപ്രണ്ട് ബ്രിട്ടീഷുകാരോടു വീണ്ടും ആവലാതിപ്പെടുന്നു. എന്താണ് സൂപ്രണ്ട് പറയുന്നത്? – “രാമനവമി, കാർത്തിക് മേള ഉൽസവകാലത്ത്, കെട്ടിടസമുച്ചയത്തിനുള്ളിൽ കടകൾ തുറക്കാൻ ഞങ്ങൾ അനുവദിക്കുന്ന പതിവുണ്ട്. ഈ കടകൾ പ്രസാദവും പൂക്കളും വിൽപന നടത്തും. ഇത് നിയമപ്രകാരമാണ്. വില്പനക്കു ശേഷം 50:50 എന്ന തോതിൽ എല്ലാം, സന്യാസിമാർക്കും സൂപ്രണ്ടിനും ഇടയിൽ വീതിക്കും. ഇതായിരുനു പതിവ്. എന്നാൽ, ഇത്തവണ സന്യാസിമാർ പങ്കിടുന്നതിലെ അനുപാതം മാറ്റിമറിച്ചു. താങ്കൾ ദയവായി പഴയ അനുപാതം തിരിച്ചുകൊണ്ടു വരിക”. ഫൈസാബാദ് കോടതി വിധിച്ചു – “ഞങ്ങൾക്കു അനുപാതത്തിൽ മാറ്റം വരുത്താനാകില്ല. എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ നിങ്ങൾ തന്നെ സമ്മതിക്കുന്നു, ആ കെട്ടിടം മുഴുവൻ നിങ്ങളുടേതല്ല, നിങ്ങളുടെ കൈവശമല്ലെന്ന്”. ഇത് മറ്റൊരു കാര്യവും സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. അതായത്, രാമനവമി കാലത്ത് നമാസ് നടക്കാറില്ല. അത് സാധ്യമല്ല. ഏതൊരു മേളയിലും, ശ്രീരാമജന്മദിന ആഘോഷങ്ങളിലും ജനബാഹുല്യമുണ്ടാകും. അതിനർത്ഥം, ആ ദിവസങ്ങളിൽ നമാസ് ഉണ്ടാകില്ല എന്നാണ്.

1855-ൽ ശ്രീരാമ ജന്മസ്ഥാനിലെ ഒരു സന്യാസി, ബ്രിട്ടീഷുകാർക്കു ഒരു കത്തെഴുതി. “ഞങ്ങളുടെ റാം ഛബൂത്രയുടെ വിസ്തീർണ്ണം 21 * 17 അടിയാണ്. ഇതിനു മേൽക്കൂര ഇല്ല, തുറന്നു കിടക്കുകയാണ്. തന്മൂലം വേനൽ – തണുപ്പ് – മഴ കാലങ്ങളിൽ ഞാനും എന്റെ സഹസന്യാസിമാരും വളരെ ബുദ്ധിമുട്ട് അനുഭവിക്കുന്നു. എപ്പോഴും ഞങ്ങൾ കാലാവസ്ഥ കെടുതികൾ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നു”. സന്യാസിമാരുടെ കാര്യം ആലോചിച്ചു നോക്കൂ. എന്നിട്ടും അവർ പിന്തിരിയുന്നില്ല. സന്യാസി തുടർന്നു – “ഞങ്ങൾക്കു ഒരു ചെറിയ ക്ഷേത്രം നിർമിക്കാമോ, ഞങ്ങളുടെ കൈവശമുള്ള ഭാഗത്ത്?”. ഈ അപേക്ഷ, മൂന്ന് തലത്തിൽ ബ്രിട്ടീഷ് ജുഡീഷ്യറി പരിഗണിച്ചു. സന്യാസിയുടേത് ശക്തമായ വാദമാണെന്ന് അവരെല്ലാം അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. സ്ഥലം സന്യാസിയുടെ കൈവശമാണ്. അദ്ദേഹമാണെങ്കിൽ എപ്പോഴും കാലാവസ്ഥ പ്രശ്നങ്ങളാൽ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നു. എന്നിട്ടും ജുഡീഷ്യറി വിധിച്ചു – “നിർമാണത്തിനു അനുമതി തരാൻ ഞങ്ങൾക്കു നിർവാഹമില്ല, പ്രത്യേകിച്ചും ഈ ഭാഗത്ത്. എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ ഇതൊരു വലിയ വൈകാരികപ്രശ്നമാണ്. തൽസ്ഥിതിയിൽ മാറ്റം വരുത്താൻ ഞങ്ങൾക്കാകില്ല. 350 വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ് ഹിന്ദുവിനു സംഭവിച്ച നഷ്ടം ഞങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്നു. പക്ഷേ ഇതിൽ ഞങ്ങൾക്കൊന്നും ചെയ്യാനില്ല”.

1885-ൽ, അമീൻ കമ്മീഷൻ സ്ഥാപിതമായി. സീതാ കി രസോയി, റാം ചബൂത്ര, ശ്രീരാമ ജന്മഭൂമി, ചപ്പാർ ഇവയെല്ലാം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത് ബാബറി മസ്ജിദിന്റെ ചുറ്റുമതിലിന്റെ ഉള്ളിലാണെന്നു ഈ കമ്മീഷൻ തെളിയിച്ചു. മതിലിനു പുറത്ത്, ചുറ്റിലും മണ്ണ് കുറച്ച് താഴ്ന്ന് കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തീർത്ഥാടകരുടെ കാലടികൾ പതിഞ്ഞുണ്ടായ താഴ്ചയാണിത്. നൂറ്റാണ്ടുകളായുള്ള പ്രദക്ഷിണം വഴി. ഈ മുഴുവൻ സ്ഥലവും ഹിന്ദുക്കൾക്കു പുണ്യമായിരുന്നെന്ന് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

ഇനി 1912-ൽ, അയോധ്യയിലും ഫൈസാബാദിലും ഗോവധം മൂലം കലാപം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ ചീഫ് സെക്രട്ടറി, ഇന്ത്യാ ഗവണ്മെന്റിന്റെ സെക്രട്ടറിക്കു കത്തയച്ചു. രണ്ടു വിഭാഗങ്ങൾ തമ്മിൽ സംഘർഷമുണ്ടാകാനുള്ള കാരണങ്ങളിലൊന്ന്, അയോധ്യയിൽ ബാബർ നിർമിച്ച മസ്ജിദാണെന്ന് കത്തിൽ പറയുന്നു. ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ അഭിപ്രായം ഇതാണ്. അതിനുശേഷം ലെഫ്റ്റനന്റ് ജനറൽ 1915-ൽ ഫൈസാബാദ് സന്ദർശിച്ച് റിപ്പോർട്ട് സമർപ്പിച്ചു. ഈ റിപ്പോർട്ട് നാഷണൽ ആർക്കൈവിൽ ഉണ്ട്. റിപ്പോർട്ടിൽ, ഹിന്ദുക്കൾക്കു ഈ പ്രദേശത്തോടുള്ള വൈകാരികബന്ധം മനസ്സിലാക്കാൻ ഒരു പരദേശിക്ക് വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്നു അദ്ദേഹം പറയുന്നു. 1934-ൽ വീണ്ടും കലാപമുണ്ടായി. ഷാജഹാൻപൂരിൽ നടന്ന ഗോവധമായിരുന്നു കാരണം. ഈ കലാപത്തിൽ ബാബറി മസ്ജിദിനു കാര്യമായ കേടുപാടുകൾ പറ്റി. ബ്രിട്ടീഷുകാർ നല്ലപിള്ള ചമയാനാണെന്ന ഭാവത്തിൽ, ഹിന്ദുവിഭാഗങ്ങൾക്കു 85000 രൂപ പിഴ വിധിച്ചു. ബാബറി മസ്ജിദിനു പറ്റിയ കേടുപാടുകൾക്കായിരുന്നു തുക ഈടാക്കിയത്.

1943-ൽ, ബാബറി മസ്ജിദിന്റെ സൂപ്രണ്ട്, സുന്നി വഖഫ് ബോർഡിനു കത്തെഴുതി. ഇതിൽ സൂപ്രണ്ട് പറയുന്നു – “ഇപ്പോൾ ബാബറി മസ്ജിദിൽ നമാസ് പ്രാർത്ഥനക്കു വളരെ പ്രയാസമാണ്. സത്യത്തിൽ, ഇപ്പോൾ വെള്ളിയാഴ്ച മാത്രമേ ഞങ്ങൾ മസ്ജിദ് തുറക്കാറുള്ളൂ. വെള്ളിയാഴ്ച നമാസിനു തൊട്ടുമുമ്പ് അത് വൃത്തിയാക്കും. വിരിക്കാനുള്ള പായകൾ ഞങ്ങൾ പുറത്തുനിന്ന് കൊണ്ടുവരും. കാരണം അവിടെ ഒന്നും സുരക്ഷിതമല്ല. നമാസ് കഴിഞ്ഞാൽ ഉടൻ ഞങ്ങൾ കെട്ടിടം പൂട്ടി സ്ഥലം വിടും”. ഇതാണ് 1943-ൽ ബാബറി മസ്ജിദിന്റെ സൂപ്രണ്ട്, സുന്നി വഖഫ് ബോർഡിന്റെ സെക്രട്ടറിക്കു എഴുതിയത്. അതിനു ശേഷം, 1948-ൽ സുന്നി ബോർഡിന്റെ പരിശോധകൻ രണ്ട് റിപ്പോർട്ടുകൾ തയ്യാറാക്കി. രണ്ട് റിപ്പോർട്ടിലും അദ്ദേഹം പറയുന്നത് മുസ്ലിങ്ങൾ മസ്ജിദിലേക്കു പോകാൻ ഭയക്കുന്നു എന്നാണ്. എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ ജനങ്ങൾ ബാബറി മസ്ജിദിനെ വളഞ്ഞുനിന്ന്, കല്ലും ചെരുപ്പും എറിഞ്ഞ് അവരെ ഉപദ്രവിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് ആഴ്ചയിൽ ഒരു നമാസേ നടക്കാറുള്ളൂ. ഇത് നടക്കുന്നത് 1948-ലാണ്.

ഞാനിവിടെ എടുത്തെഴുതിയ പരാമർശങ്ങൾ എല്ലാം മുസ്ലിങ്ങളുടേതാണ്… ഇവയാണ് ഒരുവിഭാഗം രേഖകൾ. ഇതുകൂടാതെ മറ്റു രേഖകളുമുണ്ട്. ബ്രിട്ടീഷുകാർ റവന്യൂ റിപ്പോർട്ടുകൾ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു. അതായത്, ഓരോ സ്ഥലത്തിനും എത്രയാണ് വരുമാന നികുതി? ആരാണ് നികുതി അടയ്ക്കുക? തുടങ്ങിയ വ്യവസ്ഥാപിത റിപ്പോർട്ടുകൾ ഭൂമിയെ സംബന്ധിച്ചു നിലവിലുണ്ടായിരുന്നു. ബാബറി മസ്ജിദിന്റെ ആദ്യത്തെ നികുതി റിപ്പോർട്ട് തയ്യാറാക്കിയത് 1861-ലാണ്. അത് തീർപ്പാക്കിയശേഷം, ഓരോ 10-15 കൊല്ലം കൂടുമ്പോഴും, സാഹചര്യത്തിനു അനുസരിച്ച് പുതുക്കപ്പെട്ടു. 1861 മുതൽ, രാംകോട്ട് ഗ്രാമത്തിനുള്ള റവന്യൂ റിപ്പോർട്ടുകളിൽ, ബാബറി മസ്ജിദിനെ കുറിച്ച് പ്രസ്താവനയില്ല്ല. ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ റവന്യൂ റിപ്പോർട്ടുകളിൽ, 1861 മുതൽ മസ്ജിദിനെ കുറിച്ച് പരാമർശങ്ങളില്ല. ആ ഭൂമി, ഗവൺമെന്റ് ഭൂമിയായാണ് കാണിച്ചിരിക്കുന്നത്, സന്യാസിമാർ ആ ഭൂമിയുടെ നടത്തിപ്പുകാരും. ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ ഇന്ത്യാ ഭരണക്കാലത്ത് ഒരിക്കലും ഈ സാഹചര്യം വെല്ലുവിളിക്കപ്പെട്ടില്ല. എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ, ഈ റിപ്പോർട്ടുകൾ പബ്ലിക് ആക്കിയപ്പോൾ ബാബറി മസ്ജിദിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നു ആരും ഇതിനെ എതിർത്തില്ല. ഭൂമി ഗവണ്മെന്റ് ഭൂമിയാണെന്നും, സന്യാസിമാരുടെ കീഴിൽ നടത്തിപ്പിലാണെന്നും തുടർന്നുള്ള റിപ്പോർട്ടുകളും കാണിക്കുന്നു. ഇവിടെ മറ്റൊരു പ്രധാനകാര്യമുണ്ട്. ഇത് എന്നു സംഭവിച്ചെന്നു എനിക്കറിയില്ല, പക്ഷേ ഒരിക്കൽ ആരോ ഈ രേഖകൾ കേടുവരുത്തി. ജന്മസ്ഥാൻ എന്നു എഴുതിയിടത്തെല്ലാം ബാബറി മസ്ജിദ് എന്നു കൂട്ടിച്ചേർത്തു. ഇതെങ്ങിനെ നിങ്ങൾക്കു മനസ്സിലാക്കാം? മഷിയുടെ നിറം വ്യത്യസ്തമാണ്, പേനയുടെ മുനയുടെ കട്ടിയും വ്യത്യസ്തമാണ്, കയ്യക്ഷരവും തഥൈവ. സർക്കാർ രേഖകളിൽ എളുപ്പത്തിൽ പോയി കൂട്ടിച്ചേർക്കലുകൾ നടത്താൻ ആർക്കും സാധ്യമല്ല. നമുക്ക് അകത്തുകയറി മാറ്റങ്ങൾ വരുത്താൻ കഴിയുംവിധം അവ മേശപ്പുറത്തു ചിതറിക്കിടക്കുകയല്ലല്ലോ. അതിനാൽ, ആരോ ഇതെല്ലാം സംഭവിക്കാൻ വേണ്ടി കരുതിക്കൂട്ടി അനുമതി കൊടുത്തതാണ്. എപ്പോൾ? എങ്ങിനെ? നമുക്കത് അറിയില്ല. ഇതുകൂടാതെ മറ്റൊരു രസകരമായ വസ്തുതയുണ്ട്. വേറൊരു ഓഫീസിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന, ഇതേ റിപ്പോർട്ടുകളുടെ മറ്റൊരു പകർപ്പിൽ ഇത്തരം മാറ്റങ്ങൾ ഇല്ല. ഇതെല്ലാം വ്യക്തമാക്കുന്നത്, തെളിവുകൾ മാറ്റിമറിക്കാൻ നടന്ന ശ്രമങ്ങളെയാണ്.

1944-ൽ, ഏകീകരിക്കപ്പെട്ട പ്രവിശ്യയുടെ (United Province) സർക്കാർ, അതിന്റെ പരിധിയിലുള്ള എല്ലാ മസ്ജിദുകളുടേയും ലിസ്റ്റ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. ലിസ്റ്റിൽ കെട്ടിടത്തിന്റെ പേരും, നിർമിച്ച കൊല്ലവും, ആരു നിർമിച്ചു എന്നതും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവസാനകോളം വഖഫിന്റേതായിരുന്നു. കെട്ടിടത്തിന്റെ അറ്റകുറ്റപ്പണികൾ നടത്താൻ ഉണ്ടാക്കിയതാണ് വഖഫ്. എല്ലാ മസ്ജിദിനും അറ്റകുറ്റപ്പണികൾ ആവശ്യമാണ്. പണവും വേണം. അതിനാൽ നിങ്ങൾ എപ്പോഴും വഖഫ് ഉണ്ടാക്കണം. അതിൽനിന്നുള്ള വരുമാനം കെട്ടിടത്തിന്റെ അറ്റകുറ്റപ്പണികൾക്കു ഉപയോഗിക്കാം. ബാബറി മസ്ജിദിന്റെ കാര്യത്തിൽ, നാലാമത്തെ വഖഫ് കോളം ഒഴിച്ചിട്ടിരുന്നു. മസ്ജിദ് നിർമിച്ച ഭരണാധികാരി ബാബർ, വർഷം 1528. പക്ഷേ വഖഫ് വിവരങ്ങൾ എവിടെ? അത് നൽകിയിട്ടില്ലായിരുന്നു. അതിനാൽ അലഹാബാദ് ഹൈക്കോടതി മസ്ജിദ് അനുകൂലികളോടു ചോദിച്ചു – വഖഫ് കോളം ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്നതിനെ നിങ്ങൾ എങ്ങിനെ വിശദീകരിക്കും?. അലഹാബാദ് കോടതി പറഞ്ഞു – “ഇതാണ് നിങ്ങളുടെ വാദത്തിലെ പ്രധാനന്യൂനത. ഈ കെട്ടിടത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള വഖഫ് നിങ്ങൾക്കു കാണിക്കാനാകുന്നില്ല. അതിനാൽ വീണ്ടും ചില ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർന്നുവരുന്നു. ക്ഷേത്രം തകർത്ത് മസ്ജിദ് നിർമിക്കുക മാത്രമാണോ ഉണ്ടായത്? ബാബർ നിർമിച്ച കാലത്തിനും, 1822-ൽ മസ്ജിദ് അവിടെയുണ്ടെന്നു നാം ആദ്യമായി അറിഞ്ഞതിനും ഇടയിലുള്ള കാലത്ത്, മസ്ജിദിനു എന്തു സംഭവിച്ചു? ഇക്കാര്യത്തിൽ ഒരു തെളിവുമില്ല. ഇതൊക്കെ തികഞ്ഞ ഗൗരവത്തോടെ നാം പരിഗണിക്കേണ്ട ചില കാര്യങ്ങളാണ്.

സ്വാതന്ത്ര്യം നേടിയശേഷം ഉടൻ, ഹിന്ദുക്കൾ അയോധ്യയിൽ പ്രൗഢമായ ക്ഷേത്രം നിർമിക്കണമെന്ന് ആവശ്യമുന്നയിച്ചു. (ഇത് നമ്മളിൽ അധികം പേർക്കും അറിയില്ല). ഈ നിവേദനം യുപി സർക്കാറിനു സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടു. യുപി സർക്കാർ അയോധ്യയിലെ ജില്ലാ അധികാരികൾക്കു ഇത് അയച്ചുകൊടുത്തു. ജില്ലാ അധികാരികളും അവർക്ക് എതിർപ്പില്ലെന്നു അറിയിച്ചു – “ഹിന്ദുസമൂഹത്തിന്റെ മനോവികാരം ക്ഷേത്രം നിർമിക്കണമെന്നാണ്; ഞങ്ങൾ അതിനെ അനുകൂലിക്കുന്നു”. 1949 ഡിസംബർ 23-നു രാം ലല്ല-യുടെ (ശ്രീരാമൻ) പ്രതിഷ്ഠ ബാബറി മസ്ജിദിൽ സ്ഥാപിച്ചു. ഒരു മുസ്ലിമും FIR ഫയൽ ചെയ്യാൻ മുന്നോട്ടുവന്നില്ലെന്നത് ഇവിടെ ശ്രദ്ധേയമാണ്. ഒരു മുസ്ലിമും നമാസ് ചെയ്യാനുള്ള അവകാശം തടസപ്പെട്ടെന്നു പറഞ്ഞുമില്ല. ഇവിടേയും FIR ഫയൽ ചെയ്തത് ഒരു പോലീസുകാരനാണ്. ഈ കേസിനു മുസ്ലിംസമൂഹം വലിയ പരിഗണന കൊടുത്തതായി കാണുന്നില്ല. കാരണം മുസ്ലിങ്ങളിൽനിന്നു പ്രതിഷേധമോ, നമാസിനു അവകാശം വേണമെന്ന ആവശ്യമോ നാം കേൾക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ, ഇത് ദേശീയതലസ്ഥാനത്ത് വലിയ ചലനങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു. പണ്ഢിറ്റ് ജവഹർലാൽ നെഹ്രു യുപി മുഖ്യമന്ത്രിക്ക് കത്തെഴുതി. അയോധ്യപ്രശ്നം കാശ്മീരിൽ പ്രതികൂല ഫലമുണ്ടാക്കുമെന്നും, പാക്കിസ്ഥാനുമായുള്ള ബന്ധത്തെ ബാധിക്കുമെന്നുമായിരുന്നു കത്തിൽ. എനിക്കു മനസ്സിലാകുന്നില്ല, ഇവ തമ്മിലുള്ള ബന്ധമെന്താണെന്ന്. പക്ഷേ നെഹ്രു കത്തിൽ അങ്ങിനെ എഴുതി. ഇതിനുശേഷം തൽസ്ഥിതിയിൽ മാറ്റംവരുത്താൻ ഗൗരവതരമായ ശ്രമങ്ങൾ നടന്നു. ഫൈസാബാദിലെ കമ്മീഷണർ അവിടത്തെ ഡെപ്യൂട്ടി കമ്മീഷണറായ കെ.കെ നായറിനോടു വിഗ്രഹം രഹസ്യമായി നീക്കം ചെയ്യാം എന്നു നിർദ്ദേശിച്ചു.  കെ.കെ നായർ ചീഫ് സെക്രട്ടറിക്കും യുപി മുഖ്യമന്ത്രിക്കും എഴുതി, “ഞാൻ ഇതിനു പൂർണമായും എതിരാണ്, അയോധ്യവിഷയത്തിൽ ഹൈന്ദവ വികാരങ്ങളുടെ ആഴമറിയാത്ത ഒരുവൻ മാത്രമേ ഇങ്ങിനെ നിർദ്ദേശിക്കൂ”. നായർ തുടർന്നു, “എന്തുതന്നെയായാലും ഇതിനോടു യോജിക്കുന്ന ആരേയും, പുരോഹിതൻ ഉൾപ്പെടെ, എനിക്ക് അയോധ്യയിൽ കണ്ടെത്താൻ കഴിയില്ല. അതുകൊണ്ട് മറ്റൊരു മാർഗം നിർദ്ദേശിക്കാം. രാം ലല്ല വിഗ്രഹത്തെ ആരാധിക്കുന്നത് തുടരുക, എന്നാൽ ആ ഭാഗത്തേക്കുള്ള പ്രവേശനം ഇരുവിഭാഗങ്ങൾക്കും നിഷേധിക്കുക. കോടതി എല്ലാം തീരുമാനിക്കട്ടെ”. ഇങ്ങിനെയാണ് കാര്യങ്ങൾ നടന്നത്. ഔദ്യോഗികരേഖയിൽ കൃത്യമായും രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്, ജന്മസ്ഥാനിൽനിന്നു രാം ലല്ല വിഗ്രഹം എടുത്തുമാറ്റാൻ ആലോചിച്ചിരുന്നു എന്നാണ്. ഇതിനു തടയിട്ടതോ കെ.കെ നായർ എന്ന വ്യക്തിയും.

ഈ സംഭവങ്ങളുടെയെല്ലാം തുടർച്ചയെന്നോണം, 1992-ൽ ബാബരി മസ്ജിദ് തകർക്കപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ മസ്ജിദിന്റെ ഭിത്തിയിൽനിന്നു 5 അടി നീളവും 2 അടി വീതിയുമുള്ള ഒരു ശിലാലിഖിതം തറയിലേക്കു പതിച്ചു. നാം ഇതിനെ വിഷ്‌ണുഹരി ശിലാലിഖിതം എന്നു വിളിക്കുന്നു. ഈ ലിഖിതം ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. അലഹാബാദ് ഹൈക്കോടതി, ആർക്കിയോളജിക്കൽ സർവ്വേ ഓഫ് ഇന്ത്യയുടെ (ASI) ശിലാലിഖിത വകുപ്പിനോടു ഈ ലിഖിതത്തിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നത് കണ്ടെത്തി, അത് കോടതിയിൽ സമർപ്പിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഈ ശിലാലിഖിതം ഒരോരോ ശ്ലോകമായി ഉരുക്കഴിച്ചെടുത്ത്, ASI-യുടെ ചീഫ് എപിഗ്രാഫിസ്റ്റ് ആയ കെ.വി രമേഷ്, കോടതിയിൽ സമർപ്പിച്ചു. അലഹാബാദ് ഹൈക്കോടതി ഈ ശിലാലിഖിത വായന സ്വീകരിച്ചു. ഇന്നിത് വിഷ്‌ണുഹരി ശിലാലിഖിതത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക വ്യാഖ്യാനമാണ്.

വിഷ്‌ണു‌ഹരി ലിഖിതം നമ്മോടു പറയുന്നത്, ക്ഷേത്രം നിർമിച്ച രാജാവാരെന്നും ക്ഷേത്രനിർമാണം എന്നാണെന്നും, പിന്നെ മറ്റു വിശദവിവരങ്ങളുമാണ്. ഇപ്പോൾ ഒരാൾ കരുതും, ഈ ലിഖിതം കണ്ടെത്തിയതിനാൽ അയോധ്യയെ പറ്റിയുള്ള എല്ലാ തർക്കങ്ങളും അവസാനിച്ചെന്ന്. കാരണം ഇടതുചരിത്രകാരന്മാർ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്, മസ്ജിദ് നിർമിച്ചത് ഒഴിഞ്ഞുകിടന്ന സ്ഥലത്താണ് എന്നാണ്. ഇപ്പോൾ മസ്ജിദിന്റെ ഭിത്തിയിൽനിന്നു ഒരു ശിലാലിഖിതം ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇടതുചരിത്രകാരന്മാർക്കു ഇതൊന്നും പോരായിരുന്നു. അവർ വിഷ്‌ണുഹരി ലിഖിതത്തിന് എതിരെ പ്രചാരണം തുടങ്ങി. ശിലാലിഖിതം മസ്ജിദിന്റെ ഭിത്തിയിൽനിന്നു വീണതല്ല, മറിച്ച് മസ്ജിദ് തകർത്ത സമയത്ത് അവിടെ സ്ഥാപിച്ചതാണെന്ന് അവർ പറഞ്ഞു. മനസ്സിലാക്കാൻ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള കാര്യമാണിത്. എങ്ങിനെ ഒരു ശിലാലിഖിതം അവിടെ സ്ഥാപിക്കാൻ കഴിയും. പ്രത്യേകിച്ചും ലക്ഷക്കണക്കിനു ജനങ്ങൾ അവിടെ ഉള്ളപ്പോൾ. കൂടാതെ ദേശീയ, അന്തർദേശീയ മാദ്ധ്യമങ്ങൾ പൂർണസജ്ജമായി അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. അതൊരു വലിയ ശിലാലിഖിതം ആണ്. പക്ഷേ അവർ പറഞ്ഞു, ഇത് പുറത്തുനിന്ന് കൊണ്ടുവന്നു സ്ഥാപിച്ചതാണെന്ന്. അപ്പോൾ ഉയരുന്ന ചോദ്യം, ഈ ലിഖിതം എവിടെനിന്നു വന്നു? പ്രൊഫസർ ഇർഫാൻ ഹബീബിന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, ശിലാലിഖിതം വന്നത് ഒരുവ്യക്തിയുടെ സ്വകാര്യശേഖരത്തിൽ നിന്നാണ്. എന്നാൽ, ഇത്രയും വലിയ ലിഖിതം ആരെങ്കിലും കൈവശം വയ്ക്കുന്നതിനെപ്പറ്റി, നമ്മുടെ കയ്യിൽ രേഖയൊന്നുമില്ല. 3-4 വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, പ്രൊഫസർ ഹബീബ് നിലപാട് മാറ്റി. ശിലാലിഖിതം സത്യത്തിൽ ലക്‌നൗ മ്യൂസിയത്തിൽ നിന്നു മോഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതാണത്രെ. ഇതാണ് മസ്ജിദിനു ഉള്ളിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടത്. ഇതുവരെ നമുക്ക് പ്രൊഫ. ഹബീബിന്റെ വാദം ഖണ്ഢിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. നമ്മൾ പറഞ്ഞിരുന്നത് ശിലാലിഖിതം ചുമരിൽനിന്നു വീണു എന്നാണ്. പക്ഷേ നമ്മളിൽ ആരും ലക്നൗ മ്യൂസിയത്തിൽനിന്നു മോഷണം പോയ ശിലാലിഖിതം കണ്ടിട്ടില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അങ്ങിനെയല്ല. ലക്നൗ മ്യൂസിയത്തിൽനിന്നു മോഷണം പോയ ശിലാലിഖിതം വിളിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത് ‘ത്രേതാ-കാ-താക്കൂർ’ എന്നാണ്. അയോധ്യയിലെ മറ്റൊരു ക്ഷേത്രം ഔറഗസീബിനാൽ തകർക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ഈ ക്ഷേത്രമാണ് ത്രേതാ-കാ-താക്കൂർ. ഈ ക്ഷേത്രത്തിലും ഒരു ശിലാലിഖിതമുണ്ടായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഇത് വീണ്ടെടുത്ത് ആദ്യം ഫൈസാബാദ് മ്യൂസിയത്തിൽ സൂക്ഷിച്ചു. പിന്നീട് ലക്നൗ മ്യൂസിയത്തിലേക്കു മാറ്റി. കഴിഞ്ഞ വർഷം, കിഷോർ കുനാൽ എന്ന ബഹുമാന്യവ്യക്തി ലക്നൗ മ്യൂസിയം സന്ദർശിച്ചു. കിഷോർ കുനാൽ വിപി സിങ്, ചന്ദ്രശേഖർ മന്ത്രിസഭയുടെ കാലത്ത് അയോധ്യയിൽ പ്രത്യേകചുമതല വഹിച്ചിരുന്ന ആളായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിനു ആ വിധത്തിൽ നല്ല സ്വാധീനമുണ്ട്. അദ്ദേഹം ലക്നൗ മ്യൂസിയം സന്ദർശിച്ച്, ത്രേതാ-കാ-താക്കൂർ ശിലാലിഖിതത്തിന്റെ ചിത്രം എടുത്തു. ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു ഇതിന്റെ ചിത്രം പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നത്. ഈ ചിത്രം കിഷോറിന്റെ ശേഖരത്തിൽനിന്നു എന്റെ ബുക്കിലേക്കു ഞാൻ എടുത്തു. ത്രേതാ-കാ-താക്കൂർ ശിലാലിഖിതം വിഷ്‌ണുഹരി ലിഖിതത്തിൽനിന്നു തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണ്. അതിനാൽ ലിഖിതത്തിന്റെ ചിത്രം കിഷോർ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്നു. ലക്നൗ മ്യൂസിയത്തിലെ പ്രവേശനരേഖകളും അദ്ദേഹം നോക്കികണ്ടു. അതിൽ ത്രേതാ-കാ-താക്കൂർ ലിഖിതത്തെ കുറിച്ച് വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ട്. വിഷ്‌ണുഹരി ലിഖിതത്തിൽ നിന്നു ഈ ലിഖിതം തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണ്. ഒരാൾ കരുതും, ഈ വെളിപ്പെടുത്തൽ ഇടതുചരിത്രകാരന്മാരെ പരിഭ്രാന്തരാക്കുമെന്ന്. എന്നാൽ അവരുടെ തന്ത്രം നിങ്ങൾക്കു യോജിക്കാൻ കഴിയാത്തതാണ്. അവർ ഈ വെളിപ്പെടുത്തലിനെ തൃണവൽഗണിച്ചു. ഈ ശിലാലിഖിതത്തെ കണ്ടതായി നടിച്ചില്ല. അവർ രാജ്യത്തെ വഞ്ചിക്കുന്നത് എങ്ങിനെയാണെന്നു ഇത് തെളിയിക്കുന്നു. കൂടാതെ അയോധ്യപ്രശ്നത്തിൽ ഒത്തുതീർപ്പ് അസാധ്യമാക്കി, രണ്ട് സമൂഹങ്ങൾ യോജിപ്പിലെത്തുന്നതിനെ അവർ തടഞ്ഞു. രണ്ടു ദശാബ്ദമായി അവരിത് ചെയ്യുകയാണ്. ഈ പുതിയ വെളിപ്പെടുത്തലിനോടു അവർ ഇനിയും പ്രതികരിച്ചിട്ടില്ല.

ഇത്തരം കാര്യങ്ങൾ കൊണ്ടൊന്നും തർക്കം പരിഹരിക്കപ്പെടാത്തതിനാൽ, അവസാനം, 2003-ൽ അലഹബാദ് ഹൈക്കോടതി ആർക്കിയോളജിക്കൽ സർവ്വേ ഓഫ് ഇന്ത്യയോടു (ASI), ജന്മസ്ഥാനിൽ ഉദ്‌ഖനനം നടത്താൻ അഭ്യർത്ഥിച്ചു. ബാബറി മസ്ജിദിനു അടിയിൽ ക്ഷേത്രമുണ്ടോയെന്നു അറിയുകയായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. അലഹാബാദ് ഹൈക്കോടതി കർക്കശമായ നിർദ്ദേശങ്ങൾ ASI-ക്കു നൽകി. എല്ലാ ദിവസവും ബാബറി മസ്ജിദ് ആക്ഷൻ കമ്മറ്റിയുടേയും റാം ജന്മഭൂമി സംഘത്തിന്റേയും പ്രതിനിധികൾ സ്ഥലത്ത് സന്നിഹിതരായിരിക്കണം. എന്തൊക്കെയാണോ നിങ്ങൾ ദിവസവും കാണുന്നത്, അതെല്ലാം രജിസ്റ്ററിൽ രേഖപ്പെടുത്തി, ഇരുപാർട്ടികളേയും കൊണ്ട് ഒപ്പിടുവിക്കണം. ASI ഇതെല്ലാം പാലിച്ചു. പിന്നെയുണ്ടായത് നിങ്ങൾക്കറിയാമല്ലോ. ബിസി രണ്ടായിരാമാണ്ട് മുതൽ ഈ സ്ഥലം തുടർച്ചയായ ഉപയോഗത്തിലിരുന്ന പുണ്യഭൂമി ആയിരുന്നു. ജനഅധിവാസത്തിനു ഈ സ്ഥലം ഒരിക്കലും ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. എന്താണ് ASI അവിടെ കണ്ടത്? ആദിമകാലത്തെ കുറിക്കുന്ന ആർക്കിയോളജിക്കൽ കണ്ടെത്തലിലേക്കു ഞാൻ കടക്കുന്നില്ല. പക്ഷേ അവർ കണ്ടെത്തിയ ഒരു പ്രഭാവലയത്തെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കാം. ഗുപ്തകാലത്തിനു ശേഷമുള്ളതാണ് പ്രഭാവലയം. മിക്കവാറും ഇതു അവിടെവച്ച് ആരാധിച്ചിരുന്ന പ്രത്യേകതരം ശിവലിംഗമാകാം. വെള്ളം ഒഴുകി താഴേക്കു വീഴുന്ന ചാൽ അപ്പോഴും അതിലുണ്ടായിരുന്നു. ഇതിനുശേഷം, പത്താം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഒരു പ്രൗഢക്ഷേത്രം ആ സ്ഥലത്തു നിർമിച്ചതായി അവർ കണ്ടെത്തി. ആ ക്ഷേത്രം, ASI-യുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ, അധികകാലം നിലനിന്നില്ല. എന്തുകൊണ്ടാണ് അത് അധികകാലം നിലനിൽക്കാഞ്ഞത്? നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടത് കൊണ്ടാകാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. കാരണം സോമനാഥ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ കാര്യം നമുക്കറിയാം. ആ ക്ഷേത്രം തുടരെത്തുടരെ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. അപ്രകാരം നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടതാണോ 10-11 നൂറ്റാണ്ടിലെ ഈ ക്ഷേത്രം? ഇതിനു വളരെ സാധ്യതയുണ്ട്. തുർക്കികൾ അക്കാലത്തു ഈ മേഖലയിൽ സജീവമായിരുന്നു… പിന്നെ, നാമാവശേഷമായി കിടക്കുന്ന ഈ ക്ഷേത്രത്തിനു മേൽ, 12ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഒരു വലിയ ക്ഷേത്രം പണികഴിപ്പിച്ചു. ഈ ക്ഷേത്രം 16ആം നൂറ്റാണ്ടുവരെ നിലനിന്നു. ബാബറി മസ്ജിദ് നിർമിക്കാനായി ക്ഷേത്രം അന്ന് തകർക്കപ്പെട്ടു. ബാബറി മസ്ജിദിനു അസ്ഥിവാരം ഇല്ല. അത് നിർമിച്ചിരിക്കുന്നത് ക്ഷേത്രച്ചുമരിനു മേൽ തന്നെയാണ്. ഈ വസ്തുത, അയോധ്യതർക്കത്തിനു അവസാനം വിരാമമിടേണ്ടതായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇടതുചരിത്രകാരന്മാർ ഈ വിഷയത്തിൽ പ്രചാരണം നടത്തി, ASI-ക്ക് എതിരെ. ഇനി… ചില ആശയങ്ങൾ കൂടി നിങ്ങൾക്കു നൽകിക്കൊണ്ട്, പ്രഭാഷണം സംഗ്രഹിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഇടതുപക്ഷ ചരിത്രകാരന്മാർ കോടതിയിൽ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളാണ് അവ. അവർ കോടതിയിൽ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളെല്ലാം വളരെ നിന്ദാകരമാണ്. അവരെ ആരും കാര്യമായെടുക്കുന്നില്ലെന്നത് ഇക്കാലത്തും വളരെ ശരിയാണ്. ഇടതു ചരിത്രകാരന്മാർക്കും ആർക്കിയോളജിസ്റ്റുകൾക്കും ഇടയിൽ ഒരു ധാരണാപത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇടതരിലെ നാലു പ്രമുഖരായ ആർ.എസ്.ശർമ, ഡി.എൻ.ത്സാ, റോമില താപ്പർ, ഇർഫാൻ ഹബീബ്., എന്നിവർ നേരിട്ടു കോടതിയിൽ ഹാജരാകില്ലത്രെ. പകരം, അവർ അവരുടെ സഹപ്രവർത്തകരേയോ വിദ്യാർത്ഥികളേയോ കോടതിയിൽ പ്രസ്താവന നടത്തുന്നതിനു അയക്കും. ഇടുങ്ങിയ ചിന്താഗതിയുള്ള അവരുടെ ഗ്രൂപ്പിനെ കുറിച്ച് നിങ്ങൾക്കു എന്തെങ്കിലും സങ്കൽപ്പിക്കാമോ.?

കോടതിയിൽ പ്രസ്താവന നൽകിയവരിൽ ഒരാൾ സുപ്രിയവർമ്മ ആണ്. അവർ പിഎച്ച്‌ഡി ചെയ്തത് ഷെരീൻ രത്നാകറിനു കീഴിലാണ്. ഷെരീൻ കോടതിയിൽ വന്നിരുന്നു. സുവിര ജയസ്വാളിന്റെ വർക്ക് മറ്റൊരു ഇടതുചരിത്രകാരനായ ആർ.എസ്.ശർമയുടെ മേൽനോട്ടത്തിലായിരുന്നു. ആർ. തക്രാൻ, സൂരജ് ഭാനിന്റേയും, സീതാറാം റോയ് ആർ.എസ്.ശർമ്മയുടേയും വിദ്യാർത്ഥിയായിരുന്നു. ഡി.എൻ.ത്സാ-യുടെ കീഴിൽ പിഎച്ച്‌ഡി ചെയ്തയാളാണ് എസ്.സി.മിശ്ര. ഇതൊരു അടഞ്ഞ ഗ്രൂപ്പാണ്. കോടതിയിൽ അരങ്ങേറിയ അതീവരസകരമായ കാര്യങ്ങൾ ഇനി പറയാം. സുവിര ജയസ്വാൾ ജെഎൻ‌യു-വിലെ പ്രൊഫസർ ആണ്. അവർ കോടതി പ്രസ്താവിച്ചത്, അവർ പൗരാണിക ഭാരതീയചരിത്രത്തിൽ വിദഗ്ധയാണ്, കോടതിയിൽ പൗരാണിക ഭാരതീയ ചരിത്രത്തെപ്പറ്റി തെളിവു നൽകാം., എന്നെല്ലാമായിരുന്നു. മുസ്ലിം ഭരണാധികാരികൾ ക്ഷേത്രം തകർത്ത്, മസ്ജിദ് നിർമിച്ചുവോയെന്ന കാര്യം താൻ പഠിച്ചിട്ടില്ലെന്നും, ഈ വിഷയത്തിലുള്ള റിപ്പോർട്ടുകൾ വായിച്ചിട്ടില്ലെന്നും സുവിര കോടതിയിൽ പറഞ്ഞു. ബാബറി മസ്ജിദ് വിഷയത്തിൽ അവർ ഒരു പ്രസ്താവന നൽകുകയാണെന്ന് സുവിര പറഞ്ഞു. വിഷയത്തിൽ അന്വേഷണം ഒന്നും നടത്താതെ, സ്വന്തം അറിവിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള പ്രസ്താവന. ഇത് സ്വന്തം അഭിപ്രായത്തെ ആസ്പദമാക്കിയാണെന്നും, ബാബർനാമ എന്ന പുസ്തകം വായിച്ചിട്ടില്ലെന്നും സുവിര കൂട്ടിച്ചേർത്തു. സുവിരയുടെ അറിവ് പ്രകാരം, രാമക്ഷേത്രം നശിപ്പിച്ചാണ് ബാബറി മസ്ജിദ് പണിഞ്ഞതെന്നു സൂചിപ്പിക്കുന്ന ഒരുതെളിവും ലഭിച്ചിട്ടില്ല. സുവിര തുടർന്നു – “ഞാൻ ബാബറി മോസ്‌കിന്റെ ചരിത്രം പഠിച്ചിട്ടില്ല, എന്തൊക്കെ അറിവുകളാണോ തർക്കപ്രദേശത്തെ കുറിച്ച് എനിക്ക് കിട്ടിയിട്ടുള്ളത്, അതെല്ലാം വർത്തമാന പത്രങ്ങളും മറ്റുള്ളവരും പറഞ്ഞുള്ള അറിവാണ്. മറ്റുള്ളവർ പറഞ്ഞു എന്നതുകൊണ്ട് ഉദ്ദേശിച്ചത്, ഇടതുചരിത്രകാരന്മാർ രാജ്യത്തോടു നടത്തിയ ആഹ്വാനങ്ങൾ. ഞാൻ എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി ചേർന്ന് ഒരു ലഘുപുസ്തകം തയ്യാറാക്കി. അതിന്റെ തലക്കെട്ട് ‘രാഷ്ട്രീയ ദുരുപയോഗം: ബാബറി മസ്ജിദ് ജന്മഭൂമി വിവാദം’ എന്നാണ്. ഞാൻ ഇത് തയ്യാറാക്കിയത് ന്യൂസ്‌പേപ്പറുകൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച വാർത്തകൾ ഉപയോഗിച്ചും, പിന്നെ എന്റെ ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിലുള്ള മധ്യകാലചരിത്രത്തിലെ വിദഗ്ധരോടു ചർച്ച ചെയ്തുമാണ്”. കോടതി ഈ മറുപടിയിൽ അൽഭുതം പ്രകടിപ്പിച്ചു. ഈ പ്രത്യേക കേസിൽ, തർക്കത്തിന്റെ വൈകാരികഭാവം പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, സൗഹാർദ്ദാന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിക്കേണ്ടതിനു പകരം, വിദഗ്ധരെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന വ്യക്തികൾ, മതിയായ പഠനഗവേഷണങ്ങൾ ഇല്ലാതെ പ്രസ്താവനകൾ നടത്തുന്നത് സങ്കീർണ്ണതയും സംഘർഷവും വിവാദവും കൂട്ടാനേ ഉപകരിക്കൂ… സുവിരയെ പറ്റി കോടതി പറഞ്ഞത് ഇത്രയുമാണ്. സുവിര വീണ്ടും പറഞ്ഞു, അവരുടെ പുസ്തകത്തിൽ, എഡി 1-2 നൂറ്റാണ്ടോടെ രാമൻ വിഷ്ണുവിന്റെ അവതാരമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടെന്നു അവർ എഴുതിയത് ശരിയാണെന്ന്. അതിനർത്ഥം, വിവാദം ഉണ്ടാകുന്നതിനു മുമ്പ്, സുവിര അവരുടെ Phd ചെയ്തു. അതിൽ, എഡി 1-2 നൂറ്റാണ്ടോടെ രാമൻ വിഷ്ണുവിന്റെ അവതാരമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടെന്നാണ് അവർ പറയുന്നത്. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ഇടതു ചരിത്രകാരന്മാർ പറയുന്നു, രാമ ആരാധന 18-19 നൂറ്റാണ്ടിൽ തുടങ്ങിയ പ്രതിഭാസമാണെന്ന്. ഇത് സുവിരയുടെ ഗവേഷണത്തിനു എതിരാണ്. സുവിര ഇതംഗീകരിക്കാൻ നിർബന്ധിതയായതാണ്.

മറ്റൊരു വ്യക്തി ഡൽഹി യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ പഠിപ്പിക്കുന്ന എസ്.സി മിശ്രയാണ്. എനിക്കറിയാം, വ്യക്തികളുടെ പേര് ഈവിധം പരാമർശിക്കുന്നത് നന്നല്ലെന്ന്. പക്ഷേ ഞാൻ കരുതുന്നു, നാം എല്ലാത്തിനേയും മര്യാദയോടെ സമീപിക്കേണ്ടാത്ത കാലമായെന്ന്. മിശ്ര അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബിരുദവും ബിരുദാനന്തര ബിരുദവും ചെയ്തത് അലഹബാദ് യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിലാണ്. ബിഎ-ക്കു പഠിക്കുമ്പോൾ മിശ്രയുടെ വിഷയങ്ങൾ ചരിത്രം, ഫിലോസഫി, സംസ്കൃതം എന്നിവയും, എംഎ-ക്ക് പൗരാണികചരിത്രവും ആയിരുന്നു. മിശ്രയുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ, അദ്ദേഹം ബാബറി മോസ്കിനെപ്പറ്റി ആഴത്തിൽ പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതുപ്രകാരം, മോസ്ക് നിർമിച്ചത് മിർ ബാക്വി ആണ്. നിർമാണപ്രക്രിയക്കു ഇടയിൽ ഒരു തരത്തിലുമുള്ള നശീകരണവും നടന്നിട്ടില്ല. ബാബറി മസ്ജിദിനു കീഴെ ക്ഷേത്രമുണ്ടെന്നതിനു ഒരു തെളിവുമില്ല. തുടർന്നു അദ്ദേഹം കൂട്ടിച്ചേർത്തു – “ഞാൻ ശ്രീരാമന്റെ ജന്മസ്ഥലം കണ്ടുപിടിച്ചു. അത് അയോധ്യ ബ്രഹ്മകുണ്ഢിനും ഋഷിമോചൻ ഘട്ടിനും ഇടയിലാണ്”.

തുടർന്ന്, മിശ്ര അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചരിത്രജ്ഞാനം അല്പം പങ്കുവച്ചു. അദ്ദേഹം കോടതിയിൽ പറയുന്നു – “പൃഥ്വിരാജ് ചൗഹാൻ ഗസ്‌നിയിലെ രാജാവായിരുന്നു. (ആവർത്തിക്കുന്നു). മുഹമ്മദ് ഗോറി ഗസ്നിയുടെ സമീപപ്രദേശത്തിന്റെ രാജാവായിരുന്നു. ഞാൻ ജസിയ നികുതിയെ പറ്റി കേട്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ, എന്തുകൊണ്ടാണ് അത് ചുമത്തിയിരുന്നതെന്ന് ഞാനിപ്പോൾ ഓർക്കുന്നില്ല. ഹിന്ദുക്കൾക്കുമേൽ മാത്രമാണ് ജസിയ ചുമത്തിയതെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നില്ല”. ഡൽഹി യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ ചരിത്രം പഠിപ്പിക്കുന്ന ഒരു അധ്യാപകന്റെ കോടതിയിലെ പ്രസ്താവനയാണിത്. മിശ്ര തുടർന്നു – “ഔറംഗസീബ് ഗ്യാൻവാപി മോസ്ക് നിർമിച്ചത്, വിശ്വനാഥക്ഷേത്രം പകുതിയോളം തകർത്തിട്ടാണെന്ന് പറയുന്നത് തെറ്റാണ്. ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പകുതിഭാഗം മോസ്കിനു പിന്നിൽ നമുക്ക് കാണാം. ആ ക്ഷേത്രം അവിടെയുണ്ടെന്ന് അവിടം സന്ദർശിച്ചവർക്കു അറിയാം. ഞാൻ ധാരാളം പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചിട്ടുണ്ട് ബാബറി മോസ്ക് നിർമാണത്തെപ്പറ്റി; ബാബർനാമ എഴുതപ്പെട്ട കാലം മുതൽ 1989 വരെയുള്ള പുസ്തകങ്ങൾ (ആവർത്തിക്കുന്നു). എന്നാൽ ഒരു പുസ്തകത്തിന്റേയും പേര് ഞാനിപ്പോൾ ഓർക്കുന്നില്ല”. ഇതെല്ലാമാണ് മിശ്ര കോടതിയിൽ പറഞ്ഞത്. കോടതി എന്ത് അഭിപ്രായപ്പെട്ടു?

മിശ്രയുടെ പ്രസ്താവനകൾ ആത്മവിശ്വാസം ഉണ്ടാക്കുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടെന്നും, സ്വതന്ത്രവും പക്ഷപാതരഹിതവുമായ അഭിപ്രായം അല്ലെന്നും കോടതി പറഞ്ഞു. അടുത്തത് ഷെറീൻ മുസ്‌വി എന്ന വനിതയാണ്. അവർ BSc-യും MSc-യും ലക്നൗ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ ചെയ്തു. ചരിത്രത്തിൽ എം.എ, അലിഗഡ് മുസ്ലിം യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ പ്രൈവറ്റായി ചേർന്നു പാസായി. Phd ചെയ്തതും അവിടെത്തന്നെ. ഷെറീൻ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു – “എന്റെ പഠനകാലത്ത് ഉടനീളം, ക്ഷേത്രം തകർത്താണ് ബാബറി മോസ്ക് പണിതതെന്നു സ്ഥാപിക്കാൻ, മധ്യകാലയുഗത്തിൽനിന്നുള്ള ഒരു തെളിവും കണ്ടുകിട്ടിയിട്ടില്ല. ബാബറി മോസ്ക് മൂന്ന് ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിച്ചിരുന്നെന്ന് കാണിക്കുന്ന ഒരു ശിലാലിഖിതം ഉണ്ടായിരുന്നു”. ഇത്രയുമാണ് ഷെറീൻ കോടതിയിൽ പറഞ്ഞത്. കോടതിയുടെ മറുപടി, ‘ബാബറി മസ്ജിദ് മൂന്ന് ഭാഗങ്ങളാണെന്ന ലിഖിതം തന്നെ, ഈ വിഷയത്തിൽ ഷെറീനു യാതൊരു ജ്ഞാനവുമില്ലെന്ന് തെളിയിക്കുന്നു’ എന്നായിരുന്നു. അവരെ പരിഭ്രാന്തയാക്കുന്ന മറ്റൊരു കാര്യം കൂടി അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ സുശീൽ ശ്രീവാസ്തവയുടെ ഊഴമായിരുന്നു. അദ്ദേഹം അലഹബാദ് യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ നിന്നു ചരിത്രത്തിലും പൊളിറ്റിക്കൽ സയൻസിലും ബിഎ പാസായി. പതിനൊന്ന് വർഷം കഴിഞ്ഞ് മുലായംസിങ് മുഖ്യമന്ത്രിയായിരുന്നപ്പോഴാണ് സുശീൽ Phd പൂർത്തിയാക്കുന്നത്. ഇതിൽനിന്ന് ചിലകാര്യങ്ങൾ നിങ്ങൾക്കു നിഗമിക്കാം. സുശീൽ പറയുന്നു – “ഞാൻ നടത്തിയ ഗവേഷണങ്ങളിൽ നിന്ന്, ക്ഷേത്രം തകർത്താണ് മോസ്ക് പണിഞ്ഞതെന്നു കരുതാൻ മാത്രം, തർക്കപ്രദേശത്തുനിന്ന് തെളിവൊന്നും കിട്ടിയില്ല. എനിക്ക് പേർഷ്യൻ ഭാഷ എഴുതാനോ വായിക്കാനോ അറിയില്ല. അറബി ഭാഷയും എഴുതാനോ വായിക്കാനോ അറിയില്ല. എനിക്കു സംസ്കൃതത്തിൽ നല്ല പരിജ്ഞാനം ഇല്ല. എന്റെ ഫാദർ-ഇൻ-ലാ എന്നെ പുസ്തകമെഴുത്തിലും വായനയിലും, പേർഷ്യൻ ഭാഷ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നതിലും സഹായിച്ചെന്നത് സത്യമാണ്.  പിന്നെ എനിക്കു പറയാൻ കഴിയില്ല, എങ്കിലും ബാബറി മോസ്കിലെ ശിലാലിഖിതം പേർഷ്യനിലോ അറബിക്കിലോ ആയിരുന്നു. ഞാൻ കാലിഗ്രാഫി പഠിച്ചിട്ടില്ല. ശിലാലിഖിതങ്ങൾ എന്ന വിഷയവും പഠിച്ചിട്ടില്ല. എന്റെ പുസ്തകത്തിൽ, ഞാൻ വായിച്ചിട്ടില്ലാത്ത പുസ്തകങ്ങളെ പരാമർശിച്ചിട്ടുണ്ട്”. പിന്നെ കോടതിയിൽ സൂരജ് ഭാൻ-നെ പോലെയുള്ളവരുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം അഭിപ്രായപ്പെട്ടത്. “ഞാൻ സംസ്കൃതത്തിൽ എം.എ ആണ്. എന്നാൽ എനിക്ക് സംസ്കൃതം സംസാരിക്കാൻ കഴിയില്ല, കാരണം ഞാൻ കുറേനാളായി ആ ഭാഷ ഉപയോഗിക്കാറില്ല. സംസ്കൃതം വായിക്കാനും പ്രഭാഷണം കേട്ടു മനസ്സിലാക്കാനും എനിക്കു ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. എനിക്ക് ആകെക്കൂടി ഓർക്കാനാകുന്നത്, പൗരാണിക ഇന്ത്യയും, മധ്യകാലപൂർവ്വ ഇന്ത്യയും എന്റെ പഠനവിഷയങ്ങളിൽ ഇല്ലായിരുന്നു എന്നാണ്” ഇങ്ങിനെയുള്ളവരാണ് വിദഗ്ധരെന്നു പറയുന്നത്! തുളസീദാസിന്റെ രാമായണത്തിലുള്ളത് എന്താണെന്ന് കണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമം ഞാൻ നടത്തിയില്ല, സിന്ധുനദീതട സംസ്കാരം കണ്ടുപിടിച്ചെതെന്നാണെന്ന് എനിക്ക് പറയാനാകില്ല, ഞാൻ ശിലാലിഖിത വായനയിലും നാണയങ്ങളെ വിലയിരുത്തുന്നതിലും പ്രഗത്ഭനല്ല്ല, ഞാനൊരു ജിയോളജിസ്റ്റ് അല്ല, ചരിത്രവിദ്യാർത്ഥി അല്ല, തച്ചുശാസ്ത്ര വിദഗ്ധനല്ല, ശില്പകലയിൽ കാര്യമായ അറിവില്ല, ഇതൊന്നും എന്റെ ഫീൽഡ് അല്ല. ഇങ്ങിനെയൊക്കെയാണ് അവരുടെ പ്രസ്താവനകൾ. കൂടുതൽ വേണമെങ്കിൽ പറയാവുന്നതാണ്, പക്ഷേ ഞാൻ നിർത്തുന്നു.    

ഒരു ഉദാഹരണം കൂടി ഞാൻ നൽകാം. ഡി മണ്ഢൽ, ഇദ്ദേഹവും അയോധ്യപ്രശ്നത്തിൽ സജീവമായിരുന്നു. മണ്ഡൽ പറയുന്നു – “ബാബറിന്റെ ഭരണചരിത്രത്തെ കുറിച്ച് എനിക്കു പ്രത്യേക അറിവൊന്നുമില്ല. എനിക്കുള്ള നാമമാത്ര അറിവ് വച്ച് പറയാവുന്നത്, അദ്ദേഹം 16ആം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഒരു ഭരണാധികാരിയായിരുന്നു എന്നാണ്. ഇതൊഴികെ ബാബറിനെ പറ്റി എനിക്ക് അറിവൊന്നുമില്ല. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടികൾ റെഡ് കാർഡുകൾ നൽകുന്നുണ്ട്. ഞാൻ അത് കൈവശമുള്ള ആളാണ്. എനിക്കു മതത്തിൽ വിശ്വാസമില്ലെന്നത് ശരിയാണ്. എനിക്ക് ആർക്കിയോളജിയിൽ ഡിഗ്രിയോ ഡിപ്ലോമയോ ഇല്ല. ആർക്കിയോളജിയിലുള്ള അറിവ് ഞാൻ സമ്പാദിച്ചതാണ്”. മണ്ഢലിന്റെ കോടതിമൊഴി ഇങ്ങിനെ പോകുന്നു. ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട കാര്യം, ഈ വ്യക്തികൾക്കൊന്നും വിഷയത്തിൽ നല്ല ജ്ഞാനമില്ല എന്നതാണ്. അവരുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ പക്ഷപാതിത്വത്താൽ പ്രചോദിതമാണ്. അത് അവരെക്കൊണ്ട് ജനങ്ങൾക്കെതിരെ പ്രസ്താവനകൾ ഇറക്കിയ്ക്കുന്നു. ജനമുന്നേറ്റത്തെ അധിക്ഷേപിക്കാൻ അവർ ഏതറ്റം വരെയും പോകുന്നു. കാരണം ബാബറി മസ്ജിദ് അനുകൂലികൾ വിജയിച്ചുകാണാൻ അവർക്കു ആഗ്രഹമുണ്ട്. കാര്യങ്ങളുടെ ഇന്നത്തെ കിടപ്പിൽ, ഇടതുചരിത്രകാരന്മാർ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്, അലഹബാദ് ഹൈക്കോടതിയുടെ ഉത്തരവിനെ സുപ്രീംകോടതി അസാധുവാക്കി, മസ്ജിദിനു അനുകൂലമായ തീരുമാനം എടുക്കുമെന്നാണ്. ഇതാണ് അവരുടെ അവസാന പ്രതീക്ഷ. പക്ഷേ, ഹൈക്കോടതിയുടെ തീരുമാനത്തെ സുപ്രീം കോടതി എങ്ങിനെ റദ്ദാക്കുമെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ, ശ്രീരാമജന്മഭൂമിയിൽ തുടർച്ചയായുള്ള മുസ്ലിം സാന്നിധ്യം സ്ഥിരീകരിക്കുന്നതിനു ഒരു തെളിവ് പോലുമില്ല. നേരെമറിച്ച്, നമുക്കുള്ള എല്ലാ തെളിവുകളും കാണിക്കുന്നത് ഹിന്ദുക്കളുടെ സ്ഥിരസാന്നിധ്യമാണ്. ഹിന്ദുക്കൾ ഏതെങ്കിലും പ്രത്യേകകാലത്തു ജന്മഭൂമിയിൽനിന്നു ഒഴിഞ്ഞുനിന്നതിന്റെ ഒരു തെളിവുപോലുമില്ല. മറ്റൊരു പോയിന്റ്, മുസ്ലിങ്ങൾ ഒരിക്കലും പരാതി ഫയൽ ചെയ്തിട്ടില്ല. 1949-ൽ, വിഗ്രഹങ്ങൾ കെട്ടിടത്തിനുള്ളിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെട്ടു. അതിന്റെ പന്ത്രണ്ടാം വാർഷികത്തിനു വെറും അഞ്ചുദിവസം മുമ്പാണ് അവർ പരാതിപ്പെട്ടത്. അഞ്ചുദിവസം കൂടി കഴിഞ്ഞാണ് പരാതിപ്പെട്ടതെങ്കിൽ, കേസ് തന്നെ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല. കാരണം അതാണ് കാലാവധി. ഒരു തർക്കം 12 കൊല്ലത്തിനുള്ളിൽ പരാതിപ്പെടണം. ഇവിടെ 12 വർഷത്തോളം അവർ നിശബ്ദരായി ഇരുന്നിട്ട്, 12 വർഷം തികയുന്നതിനു അഞ്ചുദിവസം മുമ്പ് മാത്രം പരാതിപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അപ്പോൾ അവർക്കു സത്യത്തിൽ ആ സ്ഥലവുമായി മമത ഒന്നുമില്ല. നമുക്കെല്ലാവർക്കും അറിയാം, സ്വാതന്ത്ര്യപൂർവ്വ – സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര കോടതികളും നിരീക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്, നമാസ് എവിടെ വേണമെങ്കിലും അർപ്പിക്കാമെന്ന്. മോസ്ക് എന്നത് ഒരു പുണ്യസ്ഥലമല്ല. പക്ഷേ ഹൈന്ദവ ആരാധന പുണ്യസ്ഥലങ്ങളെ കേന്ദ്രമാക്കിയാണ് നടക്കുക. ഇതുപോലുള്ള കാര്യങ്ങളെല്ലാം ബാബറി ഗ്രൂപ്പിനു എതിരായപ്പോൾ, ഇടതുചരിത്രകാരന്മാർ അവസാനത്തെ തുറുപ്പുചീട്ടുമായി ഇറങ്ങി. ശ്രീരാമൻ അയോധ്യയിലെ ജന്മസ്ഥാനിൽ ജനിച്ചുവെന്നതിനു തെളിവെന്താണ്? അവർ ഈ ചോദ്യം ചോദിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുകയാണ്.

ബ്രിട്ടീഷ് കാലം മുതലുള്ള കോടതികൾ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസങ്ങളെ ശാസ്ത്രീയമോ നിയമപരമോ ആയ പരിശോധനക്കു വിധേയമാക്കുന്നത് കോടതികളുടെ ജോലിയല്ലെന്ന്. കോടതി കണക്കിലെടുക്കുന്നത്, ലക്ഷക്കണക്കിനു ജനങ്ങൾ അങ്ങിനെ വിശ്വസിക്കുന്നു എന്നത് മാത്രമാണ്. അതിനാൽ അലഹബാദ് ഹൈക്കോടതി വിധിച്ചു – “ബാബറി മസ്ജിദിന്റെ നടുവിലത്തെ താഴികക്കുടത്തിനു താഴെയുള്ള സ്ഥലം ഞങ്ങൾ ക്ഷേത്ര ഗ്രൂപ്പിനു നൽകുന്നു. എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ ലക്ഷക്കണക്കിനു ജനങ്ങൾ, ആ സ്ഥലം ശ്രീരാമജന്മഭൂമി ആണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു”.  അതിനാൽ എനിക്കു മനസ്സിലാകുന്നില്ല, ഹൈക്കോടതി വിധി റദ്ദാക്കാൻ സുപ്രീംകോടതിക്ക് എന്തുചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്ന്. പക്ഷേ ചുമതലാബോധമുള്ള പൗരയെന്ന നിലയിൽ, നമുക്ക് ബാബറി കേസിന്റെ ദുർബലതയെ പറ്റി ജനങ്ങളെ ബോധവാന്മാരാക്കാമെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. പണ്ഢിതരെന്നു പറയപ്പെടുന്നവർ 20 കൊല്ലമായി നിർവഹിക്കുന്ന വഞ്ചനാപര നിലപാടും ജനങ്ങളെ അറിയിക്കണം. എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ, കെ.കെ.മുഹമ്മദ് എന്ന പേരുള്ള ഒരു ആർക്കിയോളജിസ്റ്റ് ഉണ്ട്. ASI-യിൽ ജോലിചെയ്തിരുന്ന അദ്ദേഹം ഒരു ജീവചരിത്രം എഴുതി. അടുത്തയിടെ പുറത്തിറങ്ങിയ ആ ജീവചരിത്രത്തിൽ അദ്ദേഹം പറയുന്നത്, ജന്മസ്ഥാനം ഹിന്ദുക്കൾക്കു കൈമാറാമെന്നുള്ള ഗൗരവമായ അഭിപ്രായം മുസ്ലിങ്ങളിലുണ്ടായിരുന്നു എന്നാണ്. കാരണം ഹിന്ദുക്കളെ സംബന്ധിച്ച് ജന്മഭൂമി എല്ലാമാണ്. മുസ്ലിങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച് അത്രയ്ക്കൊന്നുമില്ല താനും. ഈ ഘട്ടത്തിലാണ് ഇടതുചരിത്രകാരന്മാർ പ്രശ്നത്തിൽ ഇടപട്ടത്. നിങ്ങളുടേത് ശക്തമായ കേസാണെന്ന് അവർ ബാബറി ഗ്രൂപ്പിനെ പറഞ്ഞു വിശ്വസിപ്പിച്ചു. കേസ് അവർ നടത്തിക്കൊള്ളാമത്രെ. ഇടതു ചരിത്രകാരന്മാരുടെ ഇടപെടൽ ബാബറി ഗ്രൂപ്പിന്റെ മനസ്സുമാറ്റി. അവരും കേസ് നടത്താമെന്ന് സമ്മതിച്ചു. ഇത് ഒരു ദുഃഖകരമായ കേസാണ്. അക്കാദമിക് വ്യക്തികൾ, രണ്ട് സമൂഹങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സൗഹൃദത്തേയും, രാജ്യത്തിന്റെ സാമൂഹിക ചട്ടക്കൂടിനേയും, നശിപ്പിക്കുന്ന സങ്കടകരമായ കേസ്. സമുദായങ്ങൾക്കിടയിൽ, 2-3 ദശാബ്ദമായി, വളരെയധികം സംഘർഷമുണ്ടാക്കിയ കേസുകളിൽ ഒന്നാണ് അയോധ്യ. അക്കാദമിക്കുകൾ സമൂഹത്തോടുള്ള അവരുടെ ചുമതലയെപ്പറ്റി വളരെ ബോധവാന്മാരായിരിക്കണം എന്നു പറഞ്ഞേ എനിക്ക് പ്രഭാഷണം അവസാനിപ്പിക്കാൻ കഴിയൂ. വസ്തുതകൾ അതേപോലെ അവതരിപ്പിക്കേണ്ടത് വളരെ പ്രധാനമാണ്. മനഃപ്പൂർവ്വം വസ്തുതകളെ വളച്ചൊടിക്കരുത്. ഇപ്പോൾ, അവരുടെ എല്ലാ വളച്ചൊടിക്കലും വെളിച്ചത്തുവന്ന് തെളിയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കെ, രാജ്യത്തോടു മാപ്പു പറയുകയെങ്കിലും ചെയ്യേണ്ട ബാധ്യത അവർക്കുണ്ട്.

നന്ദി.

You may also like...

Leave a Reply

%d bloggers like this: