വ്യാഴാഴ്‌ച, ഓഗസ്റ്റ്‌ 16, 2018
Home > വിവാദങ്ങൾ > ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ മോചനം > സർക്കാർ നിയന്ത്രണത്തിൽ നിന്ന് ഹൈന്ദവക്ഷേത്രങ്ങളെ മോചിപ്പിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത — അഡ്വ സായ് ദീപക്കിന്റെ പ്രഭാഷണം

സർക്കാർ നിയന്ത്രണത്തിൽ നിന്ന് ഹൈന്ദവക്ഷേത്രങ്ങളെ മോചിപ്പിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത — അഡ്വ സായ് ദീപക്കിന്റെ പ്രഭാഷണം

ആദ്യം തന്നെ ശ്രീജൻ ഫൗണ്ടേഷനോടു ഞാനെന്റെ കൃതജ്ഞത രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. ഈ പ്രഭാഷണത്തിനു അവസരമൊരുക്കിയ അഭിനവ് പ്രകാശ് സിംങ്, രാഹുൽ ദിവാൻ, അലോക് ഗോവിൽ, പിയൂഷ് ജെയിൻ എന്നിവർക്കു നന്ദി. എന്നെക്കുറിച്ച് ഒരു ആമുഖം അവരിവിടെ നൽകിക്കഴിഞ്ഞു. അഭിഭാഷകർക്കു പൊതുവെ അവരെപ്പറ്റി ധാരാളം സ്വയം സംസാരിക്കുന്ന ഒരു ശീലമുണ്ട്. ഇവിടെ ഞാനതിനു തുനിയുന്നില്ല, നേരെ വിഷയത്തിലേക്കു കടക്കുകയാണ്.

താങ്കൾ പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ച ആമുഖത്തിൽനിന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞു തുടങ്ങാം. ഈ രാജ്യത്ത് ഭൂരിപക്ഷ സമുദായം വിവേചനത്തിനു വിധേയമാകുന്നത് വിരോധാഭാസമാണെന്ന് താങ്കൾ പറഞ്ഞു. എന്നാൽ ഇതിൽ വിരോധാഭാസമോ അൽഭുതകരമായോ ഒന്നുമില്ലെന്നു ഞാൻ കരുതുന്നു. ഈ വികാരം പങ്കുവയ്ക്കുന്നത് ഞാൻ മാത്രമാണെന്നും തോന്നുന്നില്ല. ഭാഗ്യവശാൽ ഈ രാജ്യത്തെ ഒരു നല്ലവിഭാഗം ജനങ്ങൾ കാര്യങ്ങളെപ്പറ്റി ഇപ്പോൾ ബോധവാന്മാരാണ്. ചുറ്റിലും നടക്കുന്ന സംഭവങ്ങൾ അവർ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്. സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ച്, ജീവിക്കുന്ന ശരാശരി മദ്ധ്യവർഗ്ഗക്കാരനും കാര്യങ്ങളുടെ ഗൗരവം പിടികിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. ഈ രീതിയിൽ ജീവിതം തുടർന്നാൽ കുറച്ചുകാലത്തിനു ശേഷം അതിജീവനം ബുദ്ധിമുട്ടാകുമെന്ന് അവരും മനസ്സിലാക്കിക്കഴിഞ്ഞു.

വിഷയത്തിന്റെ കാതലായ ഭാഗം സ്പർശിക്കുന്നതിനു മുമ്പ്, ചില കാര്യങ്ങൾ എനിക്കു സൂചിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഒരുവൻ ഗൂഗിളിൽ തിരഞ്ഞാൽ എത്രവേണമെങ്കിലും ലേഖനങ്ങൾ ലഭിക്കും. ക്ഷേത്രങ്ങൾ കയ്യേറിയതും, ക്ഷേത്രസ്വത്തുക്കൾ കയ്യേറി അന്യാധീനപ്പെട്ടതും, വജ്രങ്ങൾ മോഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതുമായ വിഷയങ്ങൾ അടങ്ങിയ ലേഖനങ്ങൾ. പാട്ടത്തിനു കൊടുത്ത വസ്തുവകകളിൽ നിന്നു ലഭിക്കുന്ന തുശ്ചവരുമാനവും ലേഖനങ്ങളിൽ വരാറുണ്ട്. ധാരാളം ഡാറ്റ ഇവയിലുണ്ട്.

ഞാൻ പുതുതായ കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ പറയണമെന്നില്ല. അവ പൊതുമണ്ഢലത്തിൽ ഇപ്പോൾ തന്നെയുണ്ട്. എങ്കിൽ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത്തരം അന്യായമായ കാര്യങ്ങളോടു ഹൈന്ദവർ പ്രതികരിക്കാത്തത്? എന്തുകൊണ്ടാണ് ഈ വിഷയങ്ങളിൽ സക്രിയമായ സമീപനം എടുക്കാത്തത്? ചുറ്റിലും സംഭവിക്കുന്ന പ്രശ്നഭരിതമായ കാര്യങ്ങളോടു അതേതോതിൽ പ്രതികരിക്കാനുള്ള സന്നദ്ധത എന്തുകൊണ്ട് ജനങ്ങൾ എടുക്കുന്നില്ല?

മിക്ക സന്ദർഭങ്ങളിലും ഇത് കാതലായ പ്രശ്നങ്ങളെ സ്പർശിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.  ഈ ചോദ്യങ്ങളുടെ ഉത്തരം കിടക്കുന്നത് ജനങ്ങളുടെ മനോഭാവം, അറിവ്, ഉദ്യമിക്കാനുള്ള സന്നദ്ധത എന്നിവയിലാണ്. ഇപ്പോഴത്തെ സാഹചര്യങ്ങൾക്കു മറ്റൊന്നിനേയും പഴിചാരുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ല. ഉദാസീനതയാണ് പ്രധാനപ്രശ്നം. ഇതിന്റെ അനന്തരഫലം വ്യക്തമായി കാണണമെങ്കിൽ, ചില സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ, ക്ഷേത്രഭരണം സംബന്ധിച്ചുള്ള നിയമങ്ങളിൽ കണ്ണോടിച്ചാൽ മതി. നിയമപരിശീലനം ലഭിച്ചിട്ടില്ലാത്ത, നിയമങ്ങളും നിയമവ്യവസ്ഥകളും വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ കഴിവില്ലാത്ത വ്യക്തികൾ പോലും, ഈ നിയമങ്ങൾ അസാധുവാക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുകയാണ്. ഇത് അൽഭുതകരമാണ്.

സത്യത്തിൽ, ഈ വിഷയങ്ങളിൽ ഞാൻ എഴുത്ത് തുടങ്ങിയത് 2015 ഡിസംബർ മുതലാണ്. അതിനുമുമ്പ് ഒരു പ്രാഥമിക വായനയാണ് നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നത്. ക്ഷേത്രങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള ഈ നിയമനിർമാണങ്ങൾ വായിച്ചപ്പോൾ, ഞാൻ ആദ്യംതന്നെ സ്വയമൊരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു – നിയമങ്ങൾ കോടതിയിൽ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാൻ എന്തുകൊണ്ട് ഇത്രയും കാലമെടുത്തു? ഇവയിൽ ചില നിയമങ്ങൾ 1927-ൽ പാസാക്കിയതാണ്. മറ്റുചിലത് 1951, 1954 എന്നീ വർഷങ്ങളിൽ. ഇപ്പോൾ തമിഴ്‌നാടിനു ബാധകമായ 1954-ലെ നിയമനിർമാണത്തിന്റെ മൂലം 1921-ലാണ്. പിന്നീടത് പിൻവലിച്ച്, 1951-ൽ പുതിയ നിയമനിർമ്മാണം നടന്നു.

1954-ലെ ശിവിർ മഠത്തിന്റെ കേസിൽ സുപ്രീംകോടതി ആദ്യമായി ഒരു നിയമനിർമ്മാണം റദ്ദാക്കി. എന്നാൽ, സുപ്രീംകോടതി 1954-ൽ റദ്ദാക്കിയ നിയമവും, അതിനു ശേഷം രൂപീകരിച്ച നിയമവും ആരെങ്കിലും താരതമ്യം ചെയ്തുനോക്കിയാൽ, അവ തമ്മിൽ എന്താണ് വ്യത്യാസമെന്നു അവർ ചോദിക്കും. സത്യത്തിൽ അവ തമ്മിൽ വ്യത്യാസമില്ല. കോടതി റദ്ദാക്കിയതും, ഇന്നു നിലവിലുള്ളതും എന്താണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ, രണ്ടു നിയമങ്ങളുടേയും മൂല-അർത്ഥ താരതമ്യത്തിനു ആരും മിനക്കെട്ടില്ല. അടിസ്ഥാനപരമായി ഭരണഘടനാപരമല്ലാത്തതെന്ന് വിധിച്ച്, രാജ്യത്തെ സുപ്രീംകോടതി റദ്ദാക്കിയ നിയമനിർമ്മാണം വീണ്ടും തിരിച്ചു കൊണ്ടുവരാൻ, നിയമനിർമാണസഭക്കു എങ്ങിനെ ധൈര്യവും പ്രാപ്തിയും ധാർഷ്ട്യവും ലഭിച്ചെന്നു ചോദിക്കാനും ആരും തുനിഞ്ഞില്ല. രണ്ട് സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ കാരണങ്ങളിലേക്കു ഇത് നമ്മെ നയിക്കും. അതിലേക്കു കടക്കും മുമ്പ്, അതിനെപ്പറ്റി നമുക്കെന്ത് ചെയ്യാൻ പറ്റുമെന്നും, എന്തുകൊണ്ട് നാം ചിലത് ചെയ്തേ തീരൂവെന്നും നോക്കാം.

ഇങ്ങിനെ പറയേണ്ടി വരുന്നതിൽ എനിക്കു ഖേദമുണ്ട്. എന്തെന്നാൽ, ക്ഷേത്രങ്ങൾക്കു വേണ്ടിയുള്ള വാദങ്ങൾ, നിർഭാഗ്യവശാൽ ഒരു പ്രത്യേക ജാതിയെ മാത്രം ബാധിക്കുന്നതായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഒരു പ്രത്യേക വിഭാഗം, സമൂഹം, സമുദായം എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രശ്നമായി ഇത് മാറിക്കഴിഞ്ഞു. അടിസ്ഥാനപരമായി ഇങ്ങിനെ പാടില്ലെന്നു ഞാൻ കരുതുന്നു. തെറ്റായ ഇത്തരം വീക്ഷണങ്ങൾ നാം ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഒരു ക്ഷേത്രം ഹിന്ദുമതത്തിലുള്ള എല്ലാ ജാതികൾക്കും ഉപജാതികൾക്കും വിഭാഗങ്ങൾക്കും വേണ്ടിയുള്ളതാണ്. അക്കാര്യത്തിൽ തെറ്റിദ്ധാരണയോ രണ്ടഭിപ്രായമോ വേണ്ട. ഇത് സുവ്യക്ത നിലപാടാണ്.  അതിനാൽ ഒരു ക്ഷേത്രത്തിനു പ്രശ്നംവന്നാൽ, ആ ക്ഷേത്രം നടത്തുന്നത് ഏതെങ്കിലും വിഭാഗമോ, ഉപവിഭാഗമോ, അല്ലെങ്കിൽ കുറച്ചു വിശ്വാസികളോ ആണെന്നതിനു പ്രാധാന്യമില്ല. അവർക്കു സംഭവിച്ചതും അവരെ ബാധിക്കുന്നതും, നിങ്ങളേയും നിങ്ങളുടെ ആത്മീയസ്ഥാപനങ്ങളേയും ഭാവിയിൽ ബാധിക്കും. കാരണം, അതേ പ്രക്രിയകൾ നിങ്ങളുടെ ക്ഷേത്രങ്ങളിലേക്കും സാവധാനം വ്യാപിച്ച് എത്തുന്നതാണ്. ഇതിൽനിന്നു രക്ഷപ്പെടുക സാധ്യമല്ല.

നാം ഉദാസീനത വെടിഞ്ഞ്, എന്തുകൊണ്ട് ഇത്രയും കാലം ഉദാസീനരായിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു എന്ന് സ്വയം ചോദിക്കുകയാണ് ആദ്യം ചെയ്യേണ്ടത്. ഉദാസീനതയുടെ കാരണം ലളിതമാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. ഭൗതികലോകത്തെ പ്രശ്നങ്ങളോടു നമുക്കൊരു തത്ത്വജ്ഞാനപരമായ സമീപനമുണ്ട്. സനാതന ധർമ്മം ആണെങ്കിൽ അത് സനാതനമായി തന്നെ തുടരും! സനാതനധർമ്മത്തിൽ തുടർച്ചയുണ്ടാകുമെന്നു ചുരുക്കും. ഇതുവരെ അങ്ങിനെയായിരുന്നു. കാലത്തിന്റേയും ചരിത്രത്തിന്റേയും കെടുതികളെ സനാതനധർമ്മം അതിജീവിച്ചു കഴിഞ്ഞു. അതുകൊണ്ട് ഭാവിയിലും ഇത് അതിജീവനത്തിനു ശേഷിയുള്ളതാണ്. കാലപ്രവാഹത്തിന്റെ ഇടയിൽപ്പെട്ട് സനാതനധർമ്മം തകർന്നു പോകില്ല. ഇതാണ് ഉദാസീനതക്കു നാം നൽകുന്ന നീതീകരണം. നമ്മുടെ ഭീരുത്വം, ദൗർബല്യം, കൂട്ടായതും ഒത്തൊരുമയുള്ളതുമായ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ അഭാവം., എന്നിവയിൽ നിന്നാണ് ഈ നീതീകരണമുണ്ടാകുന്നത്. നാം അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ട ആദ്യത്തെ കാര്യമിതാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.

പൊതുജനങ്ങൾക്കായി ചില കാര്യങ്ങൾ പറയാം. ഇതുപറയാൻ ഞാൻ തിടുക്കപ്പെട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. കാരണം, എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്നതിന്റെ സൂചനയാണിത്. നാമിന്ന് എവിടെ എത്തിനിൽക്കുന്നു എന്ന ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരവും ഇത് നൽകും. 1966-ൽ സുപ്രീംകോടതി, ആന്ധ്രപ്രദേശ് സർക്കാർ സൂപീകരിച്ച ഒരു നിയമത്തിന്മേൽ, പുറപ്പെടുവിച്ച വിധിയിൽനിന്നു ഞാൻ ചില കാര്യങ്ങൾ പരാമർശിക്കുകയണ്. ഈ നിയമം സുപ്രീംകോടതിയിൽ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഒരു പ്രത്യേകവാദം ഉന്നയിക്കപ്പെട്ടു. അതായത് ഈ നിയമനിർമാണം ഹൈന്ദവർക്കു മാത്രമേ ബാധകമാവുള്ളൂ! എന്തുകൊണ്ടാണ് ഈ നിയമനിർമ്മാണങ്ങൾ ഹൈന്ദവസ്ഥാപനങ്ങൾക്കു മാത്രം ബാധകമാകുന്നത്? എന്താണ് ഹൈന്ദവസ്ഥാപനങ്ങൾക്കു മാത്രമായുള്ള പ്രത്യേകത?

ഇക്കാര്യം ഇനി പറയുംവിധം പരിശോധിക്കാം. രാഹുൽ ഒരു സ്കൂളിന്റെ പ്രിൻസിപ്പലോ, ഒരു ക്ലാസിലെ ടീച്ചറോ ആണെന്ന് കരുതുക. ആരെ വേണമെങ്കിലും ശിക്ഷിക്കാനുള്ള അധികാരം രാഹുലിനുണ്ട്. പക്ഷേ, രാഹുൽ ശിക്ഷിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് ഒരു ക്ലാസിലുള്ള എല്ലാ കുട്ടികളേയുമോ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ക്ലാസിലെ ഒരു കുട്ടിയെ മാത്രമോ ആണ്. ഇതിന്റെ അർത്ഥം വ്യക്തമാണ്. രാഹുലിനു എല്ലാ ക്ലാസിലേയും കുട്ടികളെ, ജാതിമതവർഗ്ഗ ഭേദമന്യെ ശിക്ഷിക്കാനുള്ള അധികാരമുണ്ടെങ്കിലും, രാഹുൽ ഈ അധികാരം പ്രയോഗിക്കുത് ഒരു ക്ലാസിനുമേൽ (സമൂഹത്തിനുമേൽ) മാത്രമാണ്. ഇത് രണ്ടോ മൂന്നോ അനുമാനങ്ങളിലേക്കു നമ്മെ നയിക്കും.

ഒന്നാമതായി, പ്രത്യേക ശ്രദ്ധ അർഹിക്കുന്ന വിദ്യാർത്ഥികളും, സമൂഹവും അവർ മാത്രമാണെന്നു രാഹുൽ വിശ്വസിക്കുന്നു. ഇതിനു കാരണം, അവർ ദുർബലരോ അല്ലെങ്കിൽ അടിസ്ഥാനപരമായ ദൂഷ്യം അവരുടെ സ്വാഭാവത്തിലുണ്ടെന്നതോ ആകാം. തന്മൂലം അവരുടെ സ്വഭാവത്തിൽ മറ്റൊരാൾ ഇടപെടേണ്ടി വരുന്നു. രാഹുലിന്റെ നിഗമനവും, പ്രവൃത്തിയാൽ അദ്ദേഹം നൽകുന്ന സന്ദേശവും ഇതാണ്.

രണ്ടാമതായി, വ്യത്യസ്ത തരക്കാരായവരെ ഒരുപോലെ പരിഗണിക്കുന്നതോ, അല്ലെങ്കിൽ തുല്യനിലയിലുള്ളവരെ തുല്യമല്ലാത്ത വിധം പരിഗണിക്കുന്നതോ അസമത്വമാണ്. ഇതുകൂടാതെ, സമമല്ലാത്ത രീതിയിലുള്ള അധികാരവിനിയോഗവും അസമത്വമാണെന്നു ഞാൻ പറയും. നിങ്ങളിൽ നിക്ഷിപ്തമായിരിക്കുന്ന അധികാരം ഏതാനും സമൂഹങ്ങളിൽ തുല്യമായി പ്രയോഗിക്കാതെ/ചെലുത്താതെ, നിങ്ങൾ ഒരു പ്രത്യേക സമൂഹത്തിനു നേരെ മാത്രം ഉന്നംവയ്ക്കുന്നു/പ്രയോഗിക്കുന്നു എങ്കിൽ, ഇത് എന്നെ സംബന്ധിച്ച്, വിവേചനത്തിന്റെ ടെക്സ്റ്റ് ബുക്ക് നിർവചനമാണ്. അക്കാര്യത്തിൽ രണ്ട് പക്ഷമില്ല. ഇക്കാര്യം മനസ്സിലാക്കാൻ നിങ്ങൾ നിയമം, ഭരണഘടന, നീതിന്യായം എന്നിവയിൽ വിദഗ്ധൻ ആകേണ്ടതുമില്ല.

ഇനി ഞാൻ വിധിന്യായം വായിക്കാം. ഹിന്ദുസമൂഹത്തിൽ ഇടപെടുന്നതിനു സാർവ്വജനികമായി പറയുന്ന വാദമാണിത്. ഹൈന്ദവസ്ഥാപനങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ ഉദ്യോഗസ്ഥർ, സർക്കാർ, ജുഡിഷ്യറി (Executive, Government, Judiciary) എന്നീ ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങൾ പുലർത്തുന്ന മനോഭാവം എന്തെന്ന് ഇത് നിങ്ങളോടു പറയും.

1966-ലെ ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ സമീപനം ശരിയാണോയെന്ന് നിശ്ചയിക്കേണ്ടത് നിങ്ങളാണ്. ആന്ധ്രപ്രദേശ് നിയമസഭ പാസാക്കിയ നിയമത്തിന്റെ ഭരണഘടനാസാധുത ചോദ്യംചെയ്തു കൊണ്ട്, ഹർജിക്കാരനു വേണ്ടി സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട അപേക്ഷ ഇനി പറയുന്നു.

അപേക്ഷ പ്രകാരം, ഹർജിക്കാരുടെ വിദഗ്ധസമിതിയുടെ വാദങ്ങളിലെ ഊന്നൽ, ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയുടെ 25-26 ആർട്ടിക്കിളുകൾ മതകാര്യങ്ങളിൽ സ്വാതന്ത്ര്യം, അതായത് ഒരുവ്യക്തിക്കു ഇഷ്ടമുള്ള മതത്തിൽ വിശ്വസിച്ച് അത് ആചരിക്കാനും പ്രചരിപ്പിക്കാനുമുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം, എല്ലാ പൗരന്മാർക്കും ഒരുപോലെ ഉറപ്പുനൽകുന്നു എന്നതിലായിരുന്നു. ഹിന്ദുക്കളാണ് രാജ്യത്തെ ഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങൾ. ഇവർക്കൊപ്പം മുസ്ലിങ്ങൾ, കൃസ്ത്യാനികൾ, പാർസികൾ തുടങ്ങിയ ന്യൂനപക്ഷ മതങ്ങൾക്കും ആർട്ടിക്കിൾ 25-26 പ്രകാരം ഭരണഘടനാപരമായ തുല്യഅവകാശങ്ങൾക്കു അർഹതയുണ്ട്. ന്യൂനപക്ഷമതങ്ങൾ നടത്തി പരിപാലിക്കുന്ന മത-ജീവകാരുണ്യ സ്ഥാപനങ്ങളുടേയും സ്വത്തുവകകളുടേയും ഭരണ-നിയന്ത്രണത്തിൽ ആരും ഇടപെടാനും പാടില്ല. എന്നാൽ ഹൈന്ദവ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ മേൽ സർക്കാർ ഇടപെടലുകളുണ്ട്. ഹിന്ദുമത സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ഭരണനിർവഹണം നിയന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടുള്ള നിയമങ്ങൾ സർക്കാർ പാസാക്കുന്നത് സമത്വം ഉറപ്പാക്കുന്ന ഭരണഘടനയുടെ 14-15 ആർട്ടിക്കിളുകളുടെ ലംഘനമാണ്. അപേക്ഷയിൽ ഉന്നയിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന വാദം ഇതാണ്. ആർട്ടിക്കിൾ 26 വഴി സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഭൂരിപക്ഷമതത്തിന്റെ ഭാഗമായ ഒരു സമുദായത്തിനു, ഭൂരിപക്ഷമതത്തെ വർഗ്ഗമായി കണക്കിലെടുത്ത്, ആർട്ടിക്കിൾ 26 ഉറപ്പുനൽകുന്ന അവകാശങ്ങൾ ലഭ്യമാക്കണമെന്നു വാദിക്കപ്പെട്ടു. ഇതിലടങ്ങിയിരിക്കുന്ന അടിസ്ഥാന ആശയം എന്തെന്നാൽ, വൈഷ്‌ണവർ ആർട്ടിക്കിൾ 26-നാൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, എല്ലാ ഹൈന്ദവർക്കും അതേ സംരക്ഷണത്തിനു തുല്യാർഹതയുണ്ട് എന്നാണ്. വൈഷ്‌ണവർ ഹൈന്ദവരിലെ ഒരു ഭാഗമാകുന്നതിനാൽ അവരുടെ അധികാരപരിധിയിൽ വരുന്ന സ്ഥാപനങ്ങൾ, അവരുടെ മതവിശ്വാസത്തെ ഹനിച്ചുകൊണ്ട്, ഭരണകൂടനിയമത്തിനു വിധേയമാക്കാൻ പറ്റില്ല. ഹർജിക്കാരുടെ വാദത്തിന്റെ അന്തഃസത്ത ഇങ്ങിനെയാണ്.

അടുത്തതായി, സുപ്രീംകോടതി പറഞ്ഞതെന്തെന്ന് നമുക്ക് നോക്കാം. ഭരണഘടനയുടെ മറ്റു മേഖലകളിൽ, സുപ്രീംകോടതി നടത്തിയിട്ടുള്ള വാദങ്ങളെ ഈ വിധിന്യായം ഓർമിപ്പിക്കും. മതങ്ങൾ, ജീവകാരുണ്യസംഘടനകൾ, പൊതുമേഖല സ്ഥാപനങ്ങൾ, സ്വത്തുവകകൾ എന്നിവയുടെ മേൽ ഒരുപോലെ പ്രയോഗിക്കാൻ പറ്റുന്ന നിയമങ്ങൾ നിയമനിർമാണസഭ പാസാക്കേണ്ടതുണ്ടോ എന്നതാണ് കോടതിയുടെ ഒന്നാമത്തെ ചോദ്യം. ഇത്തരം സ്ഥാപനങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ച് പരിപാലിക്കുന്നവരിൽ എല്ലാ മതക്കാരുമുണ്ടല്ലോ.

ഇനിയാണ് മതേതരമായ പരിപ്രേക്ഷ്യം വരുന്നത്. ഇന്ത്യയെ പോലെ ബഹുസ്വരമായ ഒരു രാജ്യത്ത്, ജനങ്ങൾ വിവിധ മതവിശ്വാസങ്ങളിലോ അവയുടെ വകഭേദങ്ങളിലോ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടാകും. ഭരണഘടന നിർമാണ സമയത്തു, വിവിധ ജാതി-മതങ്ങളിൽ ജനിച്ച ഇന്ത്യക്കാരെ ഒത്തൊരുമയോടെ എങ്ങിനെ കൊണ്ടുപോകുമെന്നതിൽ ഭരണഘടനാ ശില്പികൾ പ്രശ്നം നേരിട്ടു. ഭരണഘടനയുടെ നിർദ്ദേശക തത്ത്വങ്ങൾ (Directive Principles) തന്നെ ബഹുസ്വരതയെ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച്, വിവിധ മതവിശ്വാസികൾക്കിടയിൽ ഐക്യം സ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. എല്ലാ മതവിഭാഗങ്ങൾക്കും ഒരുപോലെ ബാധകമാകുന്ന വ്യക്തിനിയമം അത്യാവശ്യമാണെങ്കിലും, ഒറ്റയടിയ്ക്കു ആ നിയമം നടപ്പിലാക്കിയാൽ, അത് രാജ്യത്തിന്റെ അഖണ്ഢതയ്ക്കും ഐക്യത്തിനും വിഘാതമാകും. ജനാധിപത്യപരമായ നിയമസംവിധാനത്തിനു അകത്ത്, പുരോഗമനോന്മുഖമായ സാമൂഹികമാറ്റവും ക്രമവും സാവധാനമേ കൊണ്ടുവരാവൂ. ജനങ്ങളുടെ ചില ദുർബലവികാരങ്ങൾ മറ്റുള്ള കാര്യങ്ങളേക്കാൾ പ്രധാനമാണ്. നിയമനിർമാണവും, നിയമഭേദഗതിയും സാവധാനത്തിൽ നടക്കുന്ന പ്രക്രിയകളാണ്.  നിയമം ഏറ്റവും ആവശ്യമുള്ളത് എവിടെയാണോ അവിടെയായിരിക്കും ആദ്യം നിയമനിർമാണം നടക്കുക. ഇപ്രകാരം, ഹൈന്ദവ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ കാര്യം വന്നപ്പോൾ നിയമപരിഹാരം വളരെ പ്രധാനമാണെന്നു കോടതിക്കു തോന്നി. ഇതാണ് ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങൾ ഇവിടെ പറയുന്ന യുക്തി. ബഹുസ്വരതയേയും മതേതരത്വത്തേയും വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നത് ഇവ്വിധമാണ്. ഭരണഘടനാപരമായ ഉത്തരവുകളും മൂല്യങ്ങളും ഭാരതത്തിൽ നാം പ്രാബല്യത്തിൽ വരുത്തുന്നത് ഇങ്ങിനെയാണ്. ഇതിൽ നാം മനസ്സിലാക്കേണ്ട പോയിന്റ്, 1966-ലെ ഈ ചോദ്യം 2016-ലും പ്രസക്തമായി തുടരുന്നു എന്നതാണ്.

ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, നിങ്ങൾക്കൊരു ചോദ്യം ചോദിക്കാൻ അർഹതയുണ്ട് – 50 വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും, മറ്റു സമൂഹങ്ങളും സമുദായങ്ങളും ഇത്തരം നിയമനിർമ്മാണങ്ങളോടു സഹകരിക്കുന്ന സമീപനം സ്വീകരിച്ചിട്ടില്ല എന്നാണോ താങ്കൾ പറയുന്നത്? ഇതെല്ലാം നടന്നത് 1966-ലാണ്. നാം ഇന്നു ജീവിക്കുന്നത് 2016-ലാണ്. സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടി 19 കൊല്ലം കഴിഞ്ഞ 1966-ൽ നിങ്ങൾ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നത്, ഹൈന്ദവസ്ഥാപനങ്ങളിലാണ് കൂടുതൽ ഇടപെടൽ ആവശ്യമുള്ളത് എന്നാണ്. ഇപ്പോൾ ആ വിധിന്യായം വന്ന് 50 കൊല്ലത്തിനു ശേഷവും, സാഹചര്യങ്ങൾ പ്രകാരം, ഹൈന്ദവർക്കു മാത്രമേ വിശദീകരണം ആവശ്യമുള്ളൂ, മറ്റു മതവിഭാഗങ്ങൾക്കു വേണ്ട എന്നാണോ നിങ്ങൾ പറയുന്നത്?

ജനങ്ങൾ തീർച്ചയായും വായിച്ചിരിക്കേണ്ടതാണ് ജസ്റ്റീസ് ചല്ലയ്യ കോണ്ടയ്യ (Challah Kondiah) കമ്മീഷന്റെ (Challah Kondiah) റിപ്പോർട്ട്. ഇതാണ് ആന്ധ്രപ്രദേശിലെ ഹൈന്ദവ മതസ്ഥാപനങ്ങൾക്കു ബാധകമായ 1987-ലെ നിയമനിർമ്മാണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം. ഈ രേഖ (പറയുന്നതിൽ ഞാൻ ഖേദിക്കുന്നു) എല്ലാതരം നീതി, യുക്തിപരത എന്നിവയെ അവഹേളിക്കുകയും, ഭൂരിപക്ഷ സമുദായത്തിന്റെ ക്ഷമയേയും അന്തസ്സിനേയും കണക്കിലെടുക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ക്ഷേത്രങ്ങളും മതസ്ഥാപനങ്ങളും ഉൾപ്പെടെയുള്ള ഹൈന്ദവ സ്ഥാപനങ്ങളിലാണ് അഴിമതിയും മറ്റും ഉണ്ടാകുന്നത്, അല്ലെങ്കിൽ ഏതാനും തവണ ഉണ്ടായത് എന്നു ആ രേഖ അസന്നിഗ്ദമായി പറയുന്നു. ഈ സ്ഥാപനങ്ങൾ, ആകെ ജനസംഖ്യയുടെ 80 ശതമാനത്തോളമുള്ള മതവിശ്വാസികളുടെ ആയതിനാൽ, ആ ക്രമക്കേടുകൾ പരിഹരിക്കപ്പെട്ടാൽ, ബാക്കിയുള്ള 20 ശതമാനത്തിന്റെ മതസ്ഥാപനങ്ങളും നിയമത്തിനു വഴങ്ങുമത്രെ. എത്ര സുന്ദരമായ യുക്തിപാടവം!

പടിഞ്ഞാറൻ പാക്കിസ്ഥാൻ കിഴക്കൻ പാക്കിസ്ഥാനോടു അനുവർത്തിച്ച യുക്തിയിൽനിന്നു ഇതെങ്ങിനെ വ്യത്യസ്തമാകുന്നെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. 30 ലക്ഷം ജനങ്ങളെ ഉന്മൂലനം ചെയ്യുക. പിന്നെ ബാക്കിയുള്ളവർ നിങ്ങളെ അനുസരിക്കും. ഇത്തരം നിർദ്ദേശങ്ങളാണ് ജനറൽ ടിക്ക ഖാന് നൽകിയിരുന്നത്. ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ഇത്തരം മനോഭാവം ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടണം. ഞാൻ ഉന്നയിക്കുന്ന കാര്യമിതാണ്.

നിങ്ങൾക്കു എങ്ങിനെ ചോദ്യംചെയ്യാൻ പറ്റും? നിങ്ങളെന്താണ് ഇക്കാര്യത്തിൽ ചെയ്യുക? എന്നീ ചോദ്യങ്ങൾക്കു മുമ്പ്, നിങ്ങളെന്തുകൊണ്ട് ഇങ്ങിനെ ചെയ്യണമെന്നു മനസ്സിലാക്കണം. എപ്രകാരമാണ് ഇത് നിർവഹിക്കേണ്ടത്? നമുക്കൊരു ചോദ്യം ആരായാം. ഈ പ്രഭാഷണത്തിന്റെ വിഷയം എന്തുകൊണ്ടാണ് ‘സർക്കാർ നിയന്ത്രണത്തിൽ നിന്നു ഹൈന്ദവ സ്ഥാപനങ്ങളെ മോചിപ്പിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യക്ത’ എന്നായത്? ഇക്കാര്യം ഞാൻ അല്പംകൂടി വ്യക്തമാക്കാം.  ഒരു അഭിഭാഷകനെന്ന നിലയിൽ എനിക്കു ഇക്കാര്യം കൂടുതൽ തെളിമയുള്ളതാക്കേണ്ടതുണ്ട്, കാരണം അഭിഭാഷകർ ആദ്യകുറിപ്പുകൾ (ഡ്രാഫ്റ്റ്) വീണ്ടും വീണ്ടും പഠനവിധേയമാക്കും. ഞാനും അതുതന്നെ ചെയ്യുന്നു.

ഒന്ന്, ഭരണഘടനാവിരുദ്ധമായ എന്തെങ്കിലും കാര്യം ചെയ്യാൻ നാം ഭരണകൂടത്തോടു പറയുന്നില്ല. ഇത് സുവ്യക്തമാണ്. രണ്ട്, നമ്മുടെ ആവശ്യം നിവർത്തിച്ചുകിട്ടാൻ ഭരണഘടനാ ഭേദഗതിയോ മറ്റോ ആവശ്യമില്ല. ഇന്നുള്ള ഭരണഘടനയുടെ ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങിനിന്നു കൊണ്ടുതന്നെ ഇതു ചെയ്യാനാകും. വിപ്ലവകരമോ പെട്ടെന്നുള്ളതോ ആയ ഒരു മാറ്റിമറിക്കലും ഭരണഘടനയിൽ നടത്തേണ്ട കാര്യമില്ല. ഇക്കാര്യങ്ങൾ നാം വ്യക്തമായും മനസ്സിലാക്കണം.

നാം പറയുന്നത് ഇത്രമാത്രം – ഒന്നുകിൽ എല്ലാവരുടേയും മതസ്ഥാപനങ്ങളിൽ ഒരുപോലെ ഇടപെടുക, അല്ലെങ്കിൽ ആരുടേയും മതസ്ഥാപനങ്ങളിൽ ഇടപെടാതിരിക്കുക. നിങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ ഇടപെടാൻ തീരുമാനിച്ചെങ്കിൽ, മറ്റുള്ളവരുടേയും സ്ഥാപനങ്ങളിൽ ഇതുതന്നെ ചെയ്യാൻ ആരംഭിക്കുക. എന്നിട്ടേ ഭരണഘടന അനുശാസിക്കും പോലെ ഞങ്ങളുടെ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ ഇടപെടാൻ നിങ്ങൾക്കു അർഹതയുള്ളൂ. അതുകൊണ്ട്, ഭരണഘടന അനുവദിക്കുന്നതെന്താണെന്ന് നിങ്ങൾ അറിയേണ്ടതുണ്ട്. എനിക്കു വൈദഗ്ദ്യമുള്ള നിയമമേഖലയിലേക്കു കടക്കുംമുമ്പ്, മറ്റു ചില കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ പരാമർശിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇതുപോലുള്ള ഇടപെടലുകൾ ഹൈന്ദവസ്വാപനങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച് അനിവാര്യമായതെന്ന് നാം മനസ്സിലാക്കണം. നമ്മുടെ ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ സ്ഥിതി നോക്കുക, അവയുടെ നടത്തിപ്പ് ശ്രദ്ധിക്കുക. ക്ഷേത്രത്തെ ആശ്രയിച്ച് കഴിയുന്ന സമുദായങ്ങളുടെ സ്ഥിതി നോക്കുക. ഇത് പൂജാരിയെ കുറിച്ച് മാത്രമുള്ള കാര്യമല്ല. ഇക്കാര്യത്തിൽ നമ്മുടെ നിലപാട് വളരെ വ്യക്തമാണ്. ഇത് അതിനേയും അതിവർത്തിക്കുന്ന വിഷയമാണ്. കേരളത്തിൽ നിന്നുള്ള ആരെങ്കിലും ഇപ്പോൾ ഇവിടെയുണ്ടോ? കേരളത്തിൽ അമ്പലവാസികൾ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഏതാനും ജാതികൾ ഉണ്ട്. അമ്പലവാസികൾ അടിസ്ഥാനപരമായി യോദ്ധാക്കളാണ്. ആകെ 18 ജാതികൾ ഈ വിഭാഗത്തിൽപെടുമെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. ഈ ജാതികളിൽ ഓരോന്നും, ക്ഷേത്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു അവർ ചെയ്യുന്ന തൊഴിലിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ‘അമ്പലം’ എന്നതിന്റെ അർത്ഥം ‘ക്ഷേത്രം’. ക്ഷേത്രങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട തൊഴിലുകൾ ചെയ്യുന്നവരായതിനാൽ അവർ ‘അമ്പലവാസികൾ’ ആകുന്നു. ചുരുങ്ങിയത് 8 ജാതികൾക്കു അവരുടെ ജീവിതവരുമാനം ക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്നാണ് ലഭിക്കുന്നത്. എന്താണിത് നിങ്ങളോടു സൂചിപ്പിക്കുന്നത്? ഹൈന്ദവസമൂഹത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ക്ഷേത്രങ്ങൾ മതപരമായി പ്രാധാന്യമുള്ള കേന്ദ്രം മാത്രമല്ല, അവ സാമൂഹികമായ ധർമ്മം നിറവേറ്റുന്നുണ്ട്, മതപരവും സാമ്പത്തികവുമായ ധർമ്മങ്ങളും നിറവേറ്റുന്നുണ്ട്. ഇക്കാര്യങ്ങൾ അതിപ്രാധാന്യമുള്ളവയാണ്. ദ്രാവിഡക്ഷേത്രങ്ങളുടെ സൗന്ദര്യാത്മകമായ വാസ്തു-ശില്പകലാ വിദ്യ ശ്രദ്ധിക്കൂ. ഞാൻ ഖേദിക്കുന്നു, ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ക്ഷേത്രങ്ങൾ.

ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ വാസ്തു-ശില്പകലാ വിദ്യകൾക്കു ഒരു പ്രത്യേക രീതിയുണ്ട്. അവയുടെ നിർമാണത്തിൽ ചില തത്ത്വങ്ങൾ ദർശിക്കാം. വാസ്തു-ശില്പകലാ ജോലികൾ ചെയ്യുന്നവർ, അവർ സത്യത്തിൽ മറ്റൊരു സമുദായത്തിൽനിന്നു വരുന്നവരാണ് – വിശ്വകർമ്മ, സ്ഥാപതി. ഈ വിഭാഗക്കാർക്കാണ് വാസ്തു-ശില്പകലയുടെ ചുമതല. ഇക്കൂട്ടർ ഇന്നു നാമാവശേഷമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ശിലയിൽ കൊത്തുപണി ചെയ്യാൻ അറിവുള്ളവർ നമുക്കിന്നു അധികമില്ല. ശിലകൾക്കു ലിംഗഭേദമുണ്ട്. ഇത് സ്ത്രീ ശിലയാണ്, ഇത് പുരുഷ ശിലയാണ് എന്നിങ്ങനെ. അവർ ശിലകളെ അത്രത്തോളം ആഴത്തിൽ തിരിച്ചറിയുന്നു. അവരുടെ തൊഴിലിൽ അവർ വളരെ പ്രാവീണ്യമുള്ളവരാണ്. ഈ വിഭാഗം ഇന്നു രാജ്യത്തു നാശോന്മുഖമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്, കാരണം ക്ഷേത്രങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നല്ലവിഭാഗം തൊഴിലുകളും ഇല്ലാതായി. ക്ഷേത്രസ്ഥാപനങ്ങൾ ഒരു സ്ഥാപനമെന്ന നിലയിൽ തന്നെ തുടച്ചുനീക്കപ്പെടുന്നതിന്റെ വക്കിൽ നിൽക്കുന്നു. കാരണം അവയുടെ പാരമ്പര്യ അടിത്തറയിൽ നിന്നു ക്ഷേത്രസ്ഥാപനങ്ങൾ പിഴുതുമാറ്റപ്പെടുകയാണ്. വ്യവസ്ഥാപിത രീതിയിൽ കുറേ വർഷങ്ങളായി ഇത് അരങ്ങേറുന്നു.

ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഈ നയം അവലംബിച്ചപ്പോൾ, അവർക്കു ഭാരതീയമായ മതസ്ഥാപനങ്ങളോടു എന്തെങ്കിലും വിധത്തിലുള്ള വൈകാരികത തോന്നേണ്ട കാര്യമില്ലായിരുന്നു. അവർ ഈ രാജ്യക്കാരായിരുന്നില്ല, അവർ എന്നെങ്കിലും ഈ രാജ്യക്കാരായിരുന്നിട്ടുമില്ല. എന്നാൽ, 1947-നു ശേഷവും ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ നയം തുടർന്നു പോന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ഒന്നുകിൽ നാം വിശ്വസിക്കേണ്ടത് ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ നയം ശരിയായിരുന്നെന്നാണ്, അല്ലെങ്കിൽ, നാം എന്നും മാനസികമായി കോളനിവൽക്കരണത്തിന്റെ അടിമകളായിരുന്നെന്നും. ഇത് ഒഴിവാക്കപ്പെടേണ്ട ഒന്നാണ്. ഒഴിവാക്കപ്പെടേണ്ടതിന്റെ കാരണമെന്തെന്നാൽ, രാജ്യത്തിന്റെ ഏതു ഭാഗത്തു താമസിക്കുന്നവരായാലും, ഒരു ശരാശരി ഹിന്ദുവിനു ക്ഷേത്രമെന്നാൽ, ആത്മീയശാന്തിക്കു അവർ ആശ്രയിക്കുന്ന ഇടമാണ്. അവർ ബാബമാരുടെ ആശ്രമത്തിൽ പോകുന്നില്ല, അവരെ സംബന്ധിച്ച് അത് രണ്ടാമതായി മാത്രമേ മനസ്സിൽ വരികയുള്ളൂ. സത്യത്തിൽ, രാജ്യത്തെവിടെയുമുള്ള ഒരു ശരാശരി ഹിന്ദുവിനെ, മില്യൺ ഡോളർ ആസ്തിയുള്ള ആശ്രമങ്ങൾ ഭയപ്പെടുത്തുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. അവർ ഒരുവിധമുള്ള കാര്യങ്ങൾക്കൊന്നിനും അങ്ങോട്ടു പോകില്ല. അത്തരം സ്ഥലങ്ങളുടെ വൈപുല്യവും ആഡംബരവും ഒരുപക്ഷേ അവരെ ഭയപ്പെടുത്തും. അവർക്കു സ്വന്തം ഗൃഹത്തെപ്പോലെ അവയെ പരിഗണിക്കാനാകില്ല. ആത്മീയശാന്തിയുടെ കേന്ദ്രമായാണ് അവർ ക്ഷേത്രങ്ങളെ നോക്കിക്കാണുന്നത്. അതിനാൽ ഹിന്ദുമതം നിലനിൽക്കണമെങ്കിൽ, ഒരു ശരാശരി ഹിന്ദുവിൽ വിശ്വാസം നിലനിൽക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇതിനുവേണ്ടി, സ്വന്തമാണെന്നു ഹിന്ദുവിനു കരുതാവുന്ന സ്ഥാപനങ്ങളെ പുനരുദ്ധീകരിക്കുകയും പ്രോൽസാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്.

അത്താഴത്തിനു ശേഷമുള്ള ചർച്ചകളിലും സംവാദങ്ങളിലും (കഥാ കാലക്ഷേപം എന്നു ഞാനവയെ വിളിക്കും) നാം ഇത്തരം കാര്യങ്ങൾ പരാമർശിക്കണം. ദാനധർമ്മങ്ങൾ ഒരു ആശയമെന്ന നിലക്കു, മൗലികമായി ഹൈന്ദവസ്ഥാപനങ്ങൾക്കും സമൂഹത്തിനും എതിരാണെന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നത് ഒരു ഫാഷനായിട്ടുണ്ട്. ഇത്തരം പോയിന്റുകൾ അവർ ഉന്നയിക്കുന്നു (നമുക്ക് എങ്ങിനെ സമ്പാദിക്കാമെന്നേ അറിയൂ, എങ്ങിനെ ദാനധർമ്മം നൽകണമെന്നു അറിയില്ല). ‘ദാനം’ എന്ന വാക്കിനു ഹൈന്ദവ സാഹിത്യത്തേയും പാരമ്പര്യത്തേയും സംബന്ധിച്ച് അതിപ്രാധാന്യമുണ്ട്. ദാനവീരന്മാർ ആയതിനാൽ നാം ചിലരെ ഹീറോകളായി കരുതി ആരാധിക്കുന്നുണ്ട്. ഈ രാജ്യത്തിന്റെ പാരമ്പര്യം അതാണ്. അങ്ങിനെയെങ്കിൽ, എന്തുകൊണ്ടാണ് ഹൈന്ദവസ്ഥാപനങ്ങൾക്കു സ്വയം ദാനധർമ്മപ്രവൃത്തികളിൽ ഇടപെട്ടു പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയാത്തത്? നിങ്ങൾക്കു സമീപമുള്ള കൃസ്‌ത്യൻ പള്ളിയ്ക്കോ, മോസ്‌കിനോ, ഗുരുദ്വാരയ്ക്കോ, അവർക്കു പ്രാധാന്യമുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നതോ അവരുമായി ബന്ധമുള്ളതോ ആയ വിഷയങ്ങൾക്കു ഇത്ര രൂപയോ, ഇത്ര ഡോളറോ ചിലവഴിക്കാവുന്ന സാഹചര്യമുണ്ടെങ്കിൽ, എന്തുകൊണ്ട് ഹൈന്ദവ മതസ്ഥാപനങ്ങൾക്കു അതിനു കഴിയില്ല? നമ്മളിൽ അധികംപേരും എത്തുന്ന ലളിതവും അബദ്ധജടിലമായ നിഗമനം, ദാനധർമ്മത്തിനുള്ള സന്മനസ്സ് ഇല്ലെന്നോ, അല്ലെങ്കിൽ, ദാനധർമ്മത്തിൽ താല്പര്യമില്ലെന്നോ ആകും. ഇത് തെറ്റാണ്, നമ്മുടെ കയ്യിൽ പണമില്ലെന്നതാണ് സത്യം. നാം മനസ്സിലാക്കേണ്ട കാര്യമാണിത്.

ഹൈന്ദവസ്ഥാപനങ്ങൾ സർക്കാർ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്. അതിനാൽ ഇതര മതസ്ഥാപനങ്ങളോ സമൂഹമോ അവരുടെ സ്വത്തുവകകൾ സ്വയം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നപോലെയോ, സ്വന്തം മതപാരമ്പര്യവുമായി ഇടപെടുന്ന പോലെയോ, സ്വന്തം മതപാരമ്പര്യത്തിനോ സമുദായത്തിനോ വേണ്ടി സ്വത്ത് ചിലവഴിക്കുന്ന പോലെയോ, ചെയ്യാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ഹൈന്ദവസ്ഥാപനങ്ങൾക്കു ഇല്ല. ഒരു കൃസ്ത്യൻ പുരോഹിതനു, അധികാരശ്രേണിയിൽ തനിക്കു തൊട്ടുമുകളിലുള്ള വ്യക്തിയുമായി ആശയവിനിമയം നടത്തി, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതിനിധി സഭയ്ക്കോ വിശ്വാസിസമൂഹത്തിനോ വേണ്ടി ചിലതെല്ലാം ചെയ്യാനെങ്കിലുമാകും. അത്രയെങ്കിലും ചെയ്യാൻ അദ്ദേഹത്തിനു പറ്റും. നിങ്ങൾ സ്വയം ചോദിച്ചുനോക്കൂ, നിങ്ങൾ സന്ദർശിച്ചിട്ടുള്ള ഏതെങ്കിലും ക്ഷേത്രത്തിലെ പൂജാരിക്കു, ഹൈന്ദവ വിശ്വാസികൾക്കോ അനുയായികൾക്കോ വേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ കഴിയുമോ? അദ്ദേഹത്തിനു കഴിയില്ല. ക്ഷേത്രഭരണം പൂർണമായും സർക്കാറിന്റെ കയ്യിലാണ്. ഹൈന്ദവ മതസ്ഥാപനങ്ങളുടെ ഭരണം പൂർണമായും കുത്തഴിഞ്ഞ് നിർജീവമായി കുടൽ പുറത്തുചാടിയ നിലയിലാണെന്ന സത്യം നാം തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ, ഹൈന്ദവരായ വിശ്വാസികൾക്കു അവരുടെ സ്വന്തം സ്ഥാപനങ്ങളിൽ ഒരുപങ്കും വഹിക്കാനുണ്ടാകില്ല. ഞാൻ കരുതുന്നു, നാം നമ്മുടെ സ്വന്തം പാരമ്പര്യത്തിന്റേയും ജീവിതരീതിയുടേയും വിനാശത്തിലേക്കുള്ള പാതയിലാണെന്ന്. നിയമവശങ്ങളിലേക്കു അധികം പോകാതെ തന്നെ, ഇതെങ്ങിനെ സംഭവിക്കുന്നെന്ന് നമുക്ക് നോക്കാം. ഇത്തരം നിയമനിർമാണങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുന്ന വിശാലമായ ചട്ടക്കൂടിനെപ്പറ്റി ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു ഏകദേശരൂപം നൽകാൻ ശ്രമിക്കാം.

ഗൂഗിളിനും ഓപ്പൺ ഡാറ്റബേസിനും നന്ദി. ഇക്കാലത്ത് എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും, ആർക്കും നിയമസംബന്ധമായ ഏതൊരു കോടതിവിധിയും ലഭ്യമാക്കി വായിക്കാവുന്നതാണ്. അതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടേയല്ല. ഇതിനു നിങ്ങൾക്കൊരു അഭിഭാഷകന്റെ ആവശ്യമില്ല. ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു ഏതാനും വിവരങ്ങൾ നൽകിയാൽ മതി, നിങ്ങൾക്കു സ്വയം അവ കണ്ടെത്താനാകും. 1954-ൽ സുപ്രീംകോടതി എടുത്ത ഒരു തീരുമാനമുണ്ട്, ‘ശിരൂർ മഠം വിധി’ എന്ന പേരിൽ അത് അറിയപ്പെടുന്നു. ദക്ഷിണ കന്നഡയിലെ ഉഡുപ്പിയിലുള്ള ഒരു മഠവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കേസിൽ, ഈ സ്ഥാപനം പീഢനസമാനമായ കോടതിവ്യവഹാരത്തിനു വിധേയമായി. ഞാൻ ആ സ്ഥാപനത്തിന്റെ മഠാധിപതി ആയിരുന്നെങ്കിൽ, കോടതിവ്യവഹാരത്തിന്റെ അവസാനം ഞാൻ എന്നോടു തന്നെ ചോദിക്കുമായിരുന്നു, ഹിന്ദുവായി ജനിക്കുന്നത് പാപമായി നാം പ്രഖ്യാപിക്കേണ്ട കാലമായെന്നു ഞാൻ കരുതുന്നു.

ഈ സ്ഥാപനത്തിനു നിയമം ബാധകമാണെന്ന ലളിതമായ കാരണത്താൽ.., ഇതെങ്ങിനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നെന്ന് ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയാം. ഇതാണ് നിലവിലുള്ള നില. മതസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ, സർക്കാരിനു അതിൽ നിക്ഷിപ്തമായ അധികാരം ലഭിക്കുന്നത് ആർട്ടിക്കിൾ 25, 26 എന്നിവയിൽനിന്നാണ്. ആർട്ടിക്കിൾ 25, വ്യക്തിഗതമായ മതസ്വാതന്ത്ര്യവുമായി വിപുലമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. ആർട്ടിക്കിൾ 26, വിവിധ മതവിഭാഗങ്ങളുടെ മതസ്വാതന്ത്ര്യത്തെ കുറിച്ചുള്ളതാണ്, മതസ്ഥാപനങ്ങളെ ഇതിൽ പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. ആർട്ടിക്കിൾ 25-ഉം 26-ഉം തമ്മിൽ പരസ്പരബന്ധമുണ്ട്. ഇവ പ്രവർത്തിക്കുന്നത് പരസ്പരബന്ധത്തോടെയാണ്.

ആർട്ടിക്കിൾ 25-നു കീഴിൽ നല്ലൊരു വ്യവസ്ഥയുണ്ട്. ഭരണഘടനയുടെ 25 2(a) അനുച്ഛേദം പ്രത്യേകം എടുത്തുപറയുന്നത്, മതേതരസാമ്പത്തികരാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തന കാര്യങ്ങളിൽ സർക്കാറിനു നിയമനിർമാണം നടത്താനുള്ള അധികാരം ഉണ്ട്. ഇത്തരത്തിലുള്ള എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കും മതവിഷയങ്ങളുമായി ചിലരീതിയിലുള്ള ബന്ധങ്ങൾ ഉണ്ടാകും. ഈ നിയമനിർമാണത്തിനു പിന്നിലെ ലക്ഷ്യമെന്താണ്? ആദ്യ പടിയായി, ഇത് മനസ്സിലാക്കാം. ആശിഷ് എന്ന വ്യക്തി ഒരു നല്ല സുഹൃത്താണെന്ന് കരുതുക. അദ്ദേഹം സ്വന്തം സ്വത്തുവകകൾ ഒരു ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പേരിൽ എഴുതിവയ്ക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ക്ഷേത്രത്തിനുള്ള എന്റെ വസ്തുദാനമാണിതെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു. അദ്ദേഹമിത് സംഭാവന നൽകാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഈ സ്വത്തുവകകൾ എല്ലായ്പ്പോഴും ക്ഷേത്രത്തിനു ഉപകാരപ്പെടുന്ന ആവശ്യങ്ങൾക്കു മാത്രം ഉപയോഗിക്കാൻ ആശിഷ് താല്പര്യപ്പെടുന്നു. ക്ഷേത്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതും, അതിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതുമായ കാര്യങ്ങൾക്കേ സ്വത്തുവകകൾ ഉപയോഗിക്കാവൂ. മറ്റൊന്നിനും ഉപയോഗിച്ചുകൂടാ. ഇതാണ് അദ്ദേഹം എപ്പോഴും ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. ക്ഷേത്രഭരണസമിതിയിലുള്ള ആരെങ്കിലും ഈ സ്വത്തുക്കൾ വകമാറ്റിയാലോ, ക്ഷേത്രബന്ധമില്ലാത്ത ആവശ്യങ്ങൾക്കു ഉപയോഗിച്ച്, വസ്തുദാനത്തിന്റെ ഉദ്ദേശത്തെ തകിടംമറിച്ചാലോ, അപ്പോൾ നിയമപരമായി പ്രയോഗിക്കേണ്ടതാണ് ഭരണഘടനയുടെ 25 2(a) അനുച്ഛേദം. ഇവിടെ ഒരു നിയമത്തിന്റെ ആവശ്യമുണ്ട്. ക്ഷേത്രാവശ്യങ്ങൾക്കായി ദാനം ചെയ്യപ്പെട്ട വസ്തുവകകൾ, അവയുടെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യത്തിനു വേണ്ടിയല്ലാതെ, മറ്റാവശ്യങ്ങൾക്കു വഴിതിരിച്ചുവിടുന്നതിൽനിന്നു ക്ഷേത്രഅധികാരികളെ വിലക്കുന്ന ഒരു നിയമം. ഇതിന്റെ ശരിയായ അർത്ഥം എന്തെന്നാൽ, ദാനം ചെയ്യപ്പെടുന്ന സ്വത്തും വസ്തുവകകളും ഹൈന്ദവസമൂഹത്തിനും ഹൈന്ദവസ്ഥാപനത്തിനും വേണ്ടിയുള്ള നിക്ഷേപമാകും; പ്രത്യേക സമൂഹത്തിന്റേയും സ്ഥാപനങ്ങളുടേയും പുരോഗതിയുടെ ചാലകശക്തിയാകാനുള്ള നിക്ഷേപം. ഇതിൽനിന്നു വ്യതിചലിക്കാനുള്ള ഏതൊരു നീക്കത്തേയും പ്രതിരോധിച്ച് തടയുകയാണ് ആർട്ടിക്കിൾ 25 2(a)-ന്റെ ലക്ഷ്യം.

ഇനി നമുക്ക്, നാം എങ്ങിനെയാണിതിനെ വ്യാഖ്യാനിച്ചതെന്നു നോക്കാം. ഇവിടെയാണ് അഭിഭാഷകർ രംഗത്തു വരുന്നത്. അവരിൽ ധാരാളം സൂഷ്മആശയങ്ങൾ ഉണ്ട്. നീതിന്യായവ്യവസ്ഥ കാര്യക്ഷമമായി ചെയ്തത്, അടിസ്ഥാനപരമായി പ്രസ്താവിക്കുകയാണ്… മുമ്പ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്, മതാചാരവുമായി ബന്ധമുള്ള സെക്യുലർ പ്രവർത്തികളെ സംബന്ധിച്ചാണ്. എന്നുവച്ചാൽ, മതസംബന്ധിയായ പ്രവൃത്തിക്കു ധനസഹായം നൽകൽ. ഈ ബന്ധം ഒരിക്കലും നിലയ്ക്കരുത്. പൊക്കിൾകൊടി ബന്ധം വളരെ പവിത്രമാണല്ലോ. നീതിന്യായവ്യവസ്ഥ പ്രസ്താവിച്ചത് എന്തെന്നാൽ, നമുക്കിത് മുഴുവൻ നിർത്തലാക്കാം, സെക്യുലറായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഒരു ഭാഗത്തും, മതാചാരങ്ങൾ മറ്റൊരു ഭാഗത്തുമായി നിർത്തി, ഒരു വിഭജനം ഉണ്ടാക്കാം. എന്തിന്? നോക്കൂ, മതത്തിൽ വിശ്വസിക്കാനുള്ള നിങ്ങളുടെ അവകാശത്തെ ഞാൻ ബഹുമാനിക്കുന്നു, ഞാൻ വിഭാഗത്തെ സ്പർശിക്കാൻ പോകുന്നില്ല, അത് പൂർണമായും നിങ്ങളുടെ വിശേഷാധികാരത്തിൽ പെടുന്നതാണ്. പക്ഷേ രണ്ടാമത്തെ വിഭാഗത്തെ സംബന്ധിച്ച്, അത് സെക്യുലർ ആയതിനാൽ, അതിലിടപെടാനുള്ള ഭരണഘടനാപരമായ അവകാശവും അധികാരവും ഭരണകൂടത്തിനുണ്ട്.

എന്തുകൊണ്ടാണ് ഈ വിഭജനം അടിസ്ഥാനപരമായി പിഴവുള്ളതായത്? ഞാൻ മറുപടി പറയാം. നിങ്ങൾക്കു ഒരു പൂജ നടത്താൻ കഴിയുമോ, അതും പൂജാസാമഗ്രികൾ ഇല്ലാതെ? അത്യാവശ്യം സൗകര്യങ്ങൾ ഇല്ലാതെ ക്ഷേത്രപരിസരത്ത് നിങ്ങൾക്കു ഒരു പരിപാടി സംഘടിപ്പിക്കാൻ കഴിയുമോ? അന്നദാനം നടത്തുന്നതിനുള്ള ഫണ്ട് എവിടെനിന്നു ലഭിക്കും? പൂജക്കു വേണ്ടിയുള്ള പണം എവിടെനിന്നു കിട്ടും? അഖണ്ഢഭജനവും, നാമസങ്കീർത്തനവും നടത്തുന്നതിനുള്ള പണം എവിടെനിന്നു ലഭിക്കും? മതപരമായ ആചാരക്രിയകൾ നിവർത്തിക്കുന്നതിനുള്ള ധനം എവിടെനിന്നു കിട്ടും. ഉത്തരം – സെക്യുലർ വിഭാഗത്തിൽ നിന്ന്. എന്നാൽ ആരാണ് സെക്യുലർ വിഭാഗം നിയന്ത്രിക്കുന്നത്? ഭരണകൂടം. ഇതിന്റെയെല്ലാം അർത്ഥം, മതാചാരക്രിയകൾ മരപ്പാവകൾ പോലെയാണെങ്കിൽ, എല്ലാ സെക്യുലർ ചരടുകളും പ്രധാന പാവകളിക്കാരനായ സർക്കാരിന്റെ കയ്യിലായിരിക്കും. അപ്പോൾ ആര്, ആരുടെ താളത്തിനൊത്താണ് തുള്ളുക? മതാചാര ക്രിയകളും, മതപാരമ്പര്യവും, ആചാര-കർമ്മാദികളും ഭരണകൂടത്തിന്റെ തോന്ന്യാസത്തിനും ഭ്രാന്തകല്പനകൾക്കും അനുസരിച്ച് ആടിക്കളിക്കേണ്ടി വരും. ഭരണകൂടമാണ് യജമാനനും, പ്രധാന പാവകളിക്കാരനും, ഇക്കാര്യത്തിൽ പ്രമാണിയും. ഈ വിഭജനം രൂപപ്പെട്ടത്, മതാചരണ അവകാശം സംരക്ഷിക്കാനും, സെക്യുലറായ അവകാശങ്ങളിന്മേൽ നിയന്ത്രണം ചെലുത്താനുമാണ്. എന്നാൽ മനപ്പൂർവ്വമോ അല്ലാതെയോ, ഹൈന്ദവസമൂഹത്തെ നിർണായകമായി സ്വാധീനിക്കുന്ന ഒന്നായിട്ടുണ്ട് ഇത്. ഈ ഫലവിധിയിൽ നിന്ന് ഒരു ഒളിച്ചോട്ടം സാധ്യമല്ല.

എത്രമാത്രം മതപരമായിരുന്നാലും ഏതൊരു പ്രവൃത്തിക്കും സെക്യുലറായ ഒരു വശം ഉണ്ടായിരിക്കും. കാരണം ഒരുതരത്തിൽ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരു തരത്തിൽ ധനവിനിയോഗം ഉണ്ടാകുമല്ലോ. ഒരു പ്രത്യേക ആചാരത്തിനു മതരഹിതമായ വശവുമുണ്ടായിരിക്കും. ഈ മതരഹിത വശങ്ങൾ എല്ലാം തന്നെ ഭരണകൂടത്തിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിന്റെ പരിധിയിൽ വന്നാൽ, ആചാരക്രിയകൾ സർക്കാർ നിയന്ത്രണത്താൽ വലയം ചെയ്യപ്പെടും. തദ്‌ഫലമായി, മതം ആചരിക്കാൻ അവകാശം നൽകുന്ന ഒരു അക്കാദമിക് പേപ്പർ മാത്രമാണ് നിങ്ങൾക്കായി അവശേഷിക്കുക. അതാണെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്ക് ഒന്നും പ്രദാനം ചെയ്യുന്നുമില്ല.

ഇതിന്റെയെല്ലാം ഫലം എന്തായിരിക്കും? എത്ര പേർക്കാണ് ഒരു പ്രമുഖ ഉദാഹരണത്തെപ്പറ്റി അറിയുക; അതായത്, രാമകൃഷ്ണ മിഷൻ ഭരണകൂടത്തെ സമീപിച്ച് പറഞ്ഞു, ‘ഞങ്ങളെ ന്യൂനപക്ഷ സ്ഥാപനമായി പരിഗണിക്കുക’… ഇതാണ് അതിനുള്ള കാരണം. ഭൂരിപക്ഷം ആയതുകൊണ്ട് ഗുണമൊന്നുമില്ലെങ്കിൽ, ന്യൂനപക്ഷം ആവുക. ഭൂരിപക്ഷം ആകാൻ നിങ്ങൾക്കു ഇതെല്ലാം സഹിക്കണമെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ മറ്റേ വണ്ടിയിലേക്കു ചാടാൻ ശ്രമിക്കുക, അവിടെയാണ് സൂര്യൻ ഉദിക്കുന്നത്. ഇത് മാനുഷികമായ പ്രവണതയാണ്. ഇതല്ലാതെ നിങ്ങൾ മറ്റെന്ത് ചെയ്യും?

മതംമാറ്റം നടക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടെന്നാണ് നിങ്ങൾ കരുതുന്നത്? ഇതാണ് അടിസ്ഥാന കാരണം. ഇതാണ് അടിസ്ഥാനപരവും മനശാസ്ത്രപരവുമായ കാരണം. മതംമാറ്റം ശരിയല്ലെന്നോ അല്ലെങ്കിൽ അതിൽ ശരികേടില്ലെന്നോ, നിർബന്ധിത മതംമാറ്റം തെറ്റാണെന്നോ നാം ഇക്കാലത്ത് പറയുമ്പോൾ, അക്കാര്യത്തിൽ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ചെയ്യേണ്ടതുണ്ടെന്ന് നാം മനസ്സിലാക്കണം. ശ്രേഷ്ഠതാവാദം ഫാഷനായി കൊണ്ടുനടക്കുന്ന സമൂഹത്തിലെ ഒരു വിഭാഗം നിങ്ങളോടു പറയും, സമൂഹത്തിലെ ഇതരവിഭാഗങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങളിൽ നിങ്ങൾ ഒരിക്കലും ആകുലപ്പെട്ടിട്ടില്ല, എന്നിട്ടു ഇന്നവർ മതംമാറുമ്പോൾ നിങ്ങളതിൽ എതിർപ്പ് പറയുന്നു? അവരുടെ പള്ളി അവർക്കു വേണ്ടി ചിലത് ചെയ്യും, അവരുടെ മോസ്ക് അവർക്കു വേണ്ടി ചിലത് ചെയ്യും, നിങ്ങളുടെ ക്ഷേത്രം അവർക്കുവേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ?… സുഹൃത്തേ.., ചെയ്യാൻ അനുവദിച്ചാലല്ലേ അവർക്കു എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാനാകൂ, ശരിയല്ലേ? നമ്മുടെ കൈകൾ പൂർണമായും കെട്ടിയിടപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്.

എന്റെ അടിസ്ഥാനപരമായ വിശ്വാസം എന്തെന്നാൽ, ആർക്കെങ്കിലും ഉറച്ച കെട്ടുറപ്പുള്ള ഹൈന്ദവസ്വത്വത്തിൽ താല്പര്യമുണ്ടെങ്കിൽ.., ഓർക്കുക, സംഘർഷത്തിന്റെ ഭാഷയിലല്ല ഞാനിത് പറയുന്നത്, നമുക്ക് ആരെയെങ്കിലും നേരിടാനുള്ളതുകൊണ്ടോ, ഒരു അപരത്വത്തെ സൃഷ്ടിക്കണം എന്നതുകൊണ്ടും അല്ല. മറിച്ച്, ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, ജാതി, ലിംഗം, മതം, ഭാഷ തുടങ്ങിയവയുടെ കെട്ടുപാടില്ലാതെ, പരസ്പര വിശ്വാസത്തിന്റേതായ ബന്ധം നമ്മിൽ ഉളവാക്കാനാണിത്. ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ പുനരുദ്ധാരണം, ജനാധിപത്യവൽക്കരണം എന്നിവയോടെയാണ് ഇത് ആരംഭിക്കുക.

  ഭൂതകാലത്തു നിന്നുള്ള എല്ലാ പാരമ്പര്യങ്ങളും ശരിയാണെന്നു ഞാൻ പറയുന്നില്ല. ഇത് നാം ചിലപ്പോൾ അംഗീകരിച്ചേക്കില്ല. പക്ഷേ ആരാണ് ഇതിനെ ചോദ്യം ചെയ്യുക? ഇക്കാര്യത്തിൽ ആര് ആത്മപരിശോധന നടത്തും? നാം തന്നെയാണ് ചെയ്യേണ്ടത്. മറ്റു സമൂഹങ്ങൾക്കു 50-60 വർഷങ്ങൾ നൽകി, അവ ക്രമേണ പരിണമിച്ച് വികസിച്ചെങ്കിൽ, എന്തുകൊണ്ട് ഹൈന്ദവർക്കും അതേ അവകാശവും സ്വാതന്ത്ര്യവും നൽകിക്കൂടാ? ഹിന്ദു മതനിയമങ്ങൾ അംഗീകരിച്ച സമൂഹമാണിത്, സ്വ-ജീവിതരീതിയിലെ എല്ലാ ബാഹ്യഇടപെടലുകളോടും ഒത്തുപോയിട്ടുമുണ്ട്. കാര്യങ്ങൾ ഇങ്ങിനെയെങ്കിൽ, ആത്മവിശകലനം ശീലമാക്കിയ, ഈ സമൂഹത്തിൽ എന്തുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ വിശ്വാസമർപ്പിക്കുന്നില്ല; സമൂഹത്തിലെ അന്തരികപ്രശ്നങ്ങൾക്കു അവർ തന്നെ പ്രതിവിധി കണ്ടെത്തിക്കോളുമല്ലോ.

എന്നാൽ ഹൈന്ദവസ്വത്വത്തിന്റെ നാഡീകേന്ദ്രം ഭരണകൂടനിയന്ത്രണത്തിൽ ആയിരിക്കുന്നിടത്തോളം ഇത് സംഭവിക്കില്ല. ഒരുഘട്ടത്തിൽ ഞാൻ ശരിക്കും ചിന്തിക്കുകയുണ്ടായി, നാം ജീവിക്കുന്നത് ഒരു ഹിന്ദുരാഷ്ട്രത്തിലാണെന്ന്. അതിനു മതിയായ കാരണമുണ്ട്. ഹൈന്ദവവിഷയങ്ങളിൽ ഭരണകൂടത്തിനു ഇത്രത്തോളം താല്പര്യമുണ്ടെങ്കിൽ, ഇത് ഇപ്പോൾ തന്നെ ഹിന്ദുരാഷ്ട്രം അല്ലേ? ഞങ്ങൾ ഹിന്ദുരാഷ്ട്രം വേണമെന്നു ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല. നിങ്ങളാണിത് സൃഷ്ടിച്ചത്. അല്ലേ? ഞങ്ങൾ ഇതൊന്നും ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല, നിങ്ങൾ സ്വയം ചെയ്തതാണിത്. കർണാടക സംസ്ഥാനത്തെ എൻഡോവ്‌മെന്റ് വകുപ്പിൽനിന്നുള്ള ഫണ്ടുകൾ വിനിയോഗിക്കപ്പെട്ട രീതി ദയവായി കണക്കിലെടുത്ത് നോക്കൂ. ഏത് അളവുകോലോ നിർവചനമോ, മാനദണ്ഢമോ വച്ച് നോക്കിയാലും ഇതെങ്ങിനെ ഭരണഘടനാപരമാകുമെന്ന് നിങ്ങൾ സ്വയം ചോദിക്കും. ഇതിനുള്ള വിശദവിവരങ്ങൾ ഉണ്ട്, ഞാനത് പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതാണ്.

ഹിന്ദു എൻഡോവ്‌മെന്റ് ബോർഡിൽ നിന്നുള്ള ധനം രണ്ടു കാര്യങ്ങൾക്കാണ് വിനിയോഗിക്കുന്നത്. കൃസ്ത്യാനികൾക്കു വിശുദ്ധനാട്ടിലേക്കുള്ള തീർത്ഥാടനത്തിനും, പിന്നെ ഹജ്ജ് സബ്സിഡിക്കും. ഹിന്ദുക്കളുടെ പണമാണ് ഇതിനുവേണ്ടി ഉപയോഗിക്കുന്നത്. ഞാൻ ഒരു കൃസ്ത്യാനിയോ മുസ്ലിമോ ആണെങ്കിൽ, ഇത് അവഹേളനപരമാണ്, ഞങ്ങളുടെ കയ്യിൽ പൈസയുണ്ടല്ലോ എന്നായിരിക്കും ഞാൻ സത്യത്തിൽ പറയുക. അവരും ആദ്യം ചോദിക്കുന്നത് ഈ ചോദ്യമായിരിക്കും. ഞങ്ങൾക്കു ഈ ഔദാര്യത്തിന്റെ ആവശ്യമെന്ത്? അതായിരിക്കും അവർ ചോദിക്കുന്ന ആദ്യത്തെ ചോദ്യം. നമുക്കിത് ഭരണഘടനയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ പരിശോധിക്കാം. അതിനു പ്രാധാന്യമുണ്ട്. ഫണ്ട് വകമാറ്റുന്ന ഈ പ്രവൃത്തി, അടിസ്ഥാനപരമായി ഭരണഘടനയിലെ ആർട്ടിക്കിൾ 27-നെ ലംഘിക്കുകയും, അതിനെതിരുമാണ്. ഭരണഘടനയിലെ ആർട്ടിക്കിൾ 27 സുവ്യക്തമായി പറയുന്നത്, പൊതുജനങ്ങളുടെ ഫണ്ടുകളിൽ നിന്നോ, ഫണ്ടുകളുടേതോ ആയ നികുതികളോ മറ്റോ, ഏതെങ്കിലും പ്രത്യേക മതത്തെ പ്രോൽസാഹിപ്പിക്കാൻ ഭരണകൂടം ഉപയോഗിച്ചു കൂടാ. ആർട്ടിക്കിൾ 27, ഭരണകൂടത്തെ ക്ഷേത്രം, പള്ളി, മോസ്ക് എന്നിവയിൽനിന്നു കർക്കശമായി വേർതിരിക്കുന്നു. അപ്രകാരം, എപ്പോൾ നിങ്ങൾ ഹിന്ദു എൻഡോവ്‌മെന്റ് ബോർഡിൽനിന്നു ഫണ്ട് വകമാറ്റുന്നുവോ, അപ്പോളത് പേപ്പറിൽ രേഖയായിട്ടുണ്ടാകും. ഇത് ആരെങ്കിലും അനുമാനിച്ചെടുക്കുന്ന കാര്യമല്ല, അവരിത് സമ്മതിച്ചിട്ടുണ്ട്. കാര്യങ്ങൾ ഇങ്ങിനെയെങ്കിൽ ആർട്ടിക്കിൾ 27 നിങ്ങൾ ലംഘിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ഇത്തരം ആളുകളാണ് ഭരണഘടനാമൂല്യങ്ങളെ പറ്റി നമ്മളോടു പ്രഘോഷിക്കുന്നത്.

മഹാരാഷ്ട്ര സംസ്ഥാനം മുംബൈയ് ഹൈക്കോടതിയിൽ സമ്മതിച്ചിട്ടുണ്ട്, സിദ്ധിവിനായക ക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്നുള്ള എത്രത്തോളം വരുമാനം ക്ഷേത്രഇതര ആവശ്യങ്ങൾക്കു ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന്. ആ തീരുമാനം എടുക്കേണ്ടതാരാണ്? ക്ഷേത്രം അധികൃതരാണ് ഇക്കാര്യം തീരുമാനിക്കേണ്ടത്. അങ്ങിനെ അവർ പറയുന്നു, ക്ഷേത്രം അധികൃതരാണ് തീരുമാനമെടുത്തതെന്ന്. എന്നാൽ ആരാണ് ക്ഷേത്രഭരണാധികാരികളായി ക്ഷേത്രത്തിനുള്ളിൽ ഇരിക്കുന്നത്? നിങ്ങൾ നിയമിച്ച വ്യക്തി. അപ്പോൾ, ഈ സമ്മതം സ്വതന്ത്രമായി എടുത്തതാണോ? അല്ല, ഇത് സ്വതന്ത്ര തീരുമാനപ്രകാരമല്ല. ഇത് സ്വമേധയാലുള്ള സംഭാവനയല്ല.

ഭരണകൂടം നിയമിച്ച ഒരുവ്യക്തി മതസ്ഥാപനത്തിനുള്ളിൽ ഇരുന്ന്, ഭരണകൂടവും സ്ഥാപനവും തമ്മിലുള്ള ആശയവിനിമയ മാർഗമായി വർത്തിക്കുന്നു. ഭരണകൂടം പറയുന്ന എല്ലാത്തിനും അദ്ദേഹം സമ്മതം നൽകുന്നു. ഇതെങ്ങിനെയാണ്, ഏതു നിർവചനം വഴിയാണ് സ്വമേധയാലാകുന്നത്? നിയമവിദ്യാർത്ഥികൾ പറയട്ടെ. കോൺട്രാക്ട് നിയമം വഴി? അല്ലെങ്കിൽ സെക്ഷൻ 14-19 വഴി? ഇവിടെ എവിടെയാണ് സ്വമേധയാലുള്ള അനുമതി? ഇല്ല, അത് രേഖകളിൽ പോലും നിലവിലില്ല. കാര്യങ്ങൾ സ്പഷ്ടമാകാൻ ഞാൻ നിങ്ങളെ ചിലത് വായിച്ചുകേൾപ്പിക്കാം. അതുവഴി, ഹൈന്ദവസ്ഥാപനങ്ങൾക്കുള്ള എല്ലാ അധികാര-നിയന്ത്രണവും എടുത്തുമാറ്റാൻ ഇതുപോലുള്ള നിയമനിർമാണങ്ങൾ ഭീമമായ തോതിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നത് നിങ്ങൾക്കു കാണാം. ഞാനിത് വായിച്ചു കേൾപ്പിക്കാൻ പോവുകയാണ്.

എന്നെ സംബന്ധിച്ച് ഈ രേഖ അതിപ്രധാനമായ വാർപ്പുമാതൃകയാണ്. രാജ്യത്തെമ്പാടുമുള്ള എല്ലാ HRCE (Hindu Religious and Charitable Endowments) നിയമനിർമാണങ്ങളിലും എന്താണ് പിഴവെന്നു സൂചിപ്പിക്കുന്ന മാതൃക. ഞാൻ നിങ്ങളോടു ഈ രേഖയുടെ പാശ്ചാത്തലത്തെ പറ്റി പറയാം, എന്നിട്ടു ബാക്കി തുടരാം.

തമിഴ്‌നാട് നിയമത്തിൽ ഒരു കുപ്രസിദ്ധമായ സെക്ഷൻ ഉണ്ട് – സെക്ഷൻ 45. ഹൈന്ദവ സ്ഥാപനങ്ങളിലേക്കു എക്‌സിക്യുട്ടീവ് ഓഫീസർമാരെ, സർക്കാർ നിയമിക്കുന്നത് ഈ സെക്ഷനിൽ പെടുന്നു. ഇവരാണ് ആ പ്രത്യേക സ്ഥാപനത്തിന്റെ ഭരണത്തിന്റെ ചുമതലയുള്ളവർ. 1965-ൽ സുപ്രീംകോടതി, തമിഴ്‌നാട്ടിലെ ഒരു സ്ഥാപനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യത്തിൽ ഒരു തീരുമാനം പുറപ്പെടുവിച്ചു. ക്ഷേത്രങ്ങളെ എങ്ങിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു, അവയോടു എങ്ങിനെ പെരുമാറുന്നു എന്നതിൽ ആ സംസ്ഥാനത്തിനു പ്രത്യേകരീതിയും ചരിത്രവുമുണ്ട്. കോടതി പ്രത്യേകം പറഞ്ഞത്, ഒരു സാഹചര്യത്തിലും സംസ്ഥാനഭരണകൂടം ക്ഷേത്രഭരണത്തെ പൂർണമായും അതിക്രമിച്ചു വശത്താക്കരുത്. എന്തുകൊണ്ടാണിത്? കാരണം, സംസ്ഥാനഭരണകൂടത്തിനു അധികാരം നൽകുന്ന ആർട്ടിക്കിൾ 25 2(a), സെക്യുലർ പ്രവൃത്തികളെ നിയന്ത്രിക്കാനോ, പരിമിതപ്പെടുത്താനോ മാത്രമേ പറയുന്നുള്ളൂ, പൂർണ നിയന്ത്രണമോ ഭരണമോ അനുശാസിക്കുന്നില്ല. ഒരു പ്രത്യേകലക്ഷ്യത്തിന്, അതായത് ഭുർഭരണത്തിനും പിടിപ്പുകേടിനും തടയിടാൻ വേണ്ടി നിങ്ങൾ ഒരു പ്രത്യേക സംവിധാനം ഉണ്ടാക്കുമെന്നാണ് ഇതിന്റെ അർത്ഥം. ഈ സംവിധാനം നടപ്പിലാക്കാൻ കഴിയുന്ന ഓഫീസർമാരെ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ ഹൈന്ദവസമൂഹത്തിനെ നിങ്ങൾ അനുവദിക്കും. എന്നാൽ നിങ്ങൾക്കു സ്വയം ആ സംവിധാനത്തിന്റെ ഭാഗമാകാനോ, ഭരണകൂടം നിയമിക്കുന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥൻ സ്വയം ഈ സംവിധാനത്തിന്റെ അധിപതിയാകുന്നത് അനുവദിക്കാനോ പറ്റില്ല. കാരണം, അത് ഭരണസംവിധാനം പൂർണമായും ഏറ്റെടുക്കുന്നതിനു സമമാണ്.

വിധിപ്രസ്താവത്തിൽ സുപ്രീംകോടതി അസന്നിഗ്ദമായി മേൽനോട്ടവും, ഭരണമേറ്റെടുക്കലും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസത്തിനു അടിവരയിട്ടു. 2014 ഡിസംബർ 6-നു സുപ്രീംകോടതി മറ്റൊരു വിധി പുറപ്പെടുവിച്ചു. ഈ കേസിൽ സുബ്രമണ്യസ്വാമിയാണ് തിള്ളൈ നടരാജക്ഷേത്രത്തെ (ചിദംബരം ക്ഷേത്രം) പ്രതിനിധീകരിച്ചത്. ഇതിൽ സുപ്രീംകോടതി സുവ്യക്തമായി സെക്ഷൻ 45-നേയും ഇത്തരം നിയമനിർമാണങ്ങളുടെ പൊതുപദ്ധതിയേയും വ്യാഖ്യാനിച്ചു. അതുപ്രകാരം, ഭരണകൂടത്തിനു മതവിഭാഗങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങളെ ബഹുമാനിക്കണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അതായത്, ആർട്ടിക്കിൾ 26 അനുസരിച്ച് അവർ സ്വന്തം സ്ഥാപനങ്ങൾ നിയമപ്രകാരം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത് തുടരണമെങ്കിൽ, ഭരണകൂടം ആ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ പൂർണമായും സ്വയം അവരോധിക്കരുത്. അവയെ നിയന്ത്രിക്കാനും പരിമിതപ്പെടുത്താനുമുള്ള അവകാശമല്ലാതെ, ഭരണം ഏറ്റെടുക്കാൻ ഭരണകൂടത്തിനു അധികാരമില്ല. കോടതി ഇത് അസന്നിഗ്ദമായി തന്നെ പ്രസ്താവിച്ചു. എന്ത് ഉള്ളടക്കത്തിന്റെ ആധാരത്തിലാണ് ഈ വിധി പുറപ്പെടുവിച്ചത്? 1954 മുതൽ 2014-ൽ വിധിപ്രസ്താവന വന്ന ദിവസം വരെ, തമിഴ്‌നാട് സംസ്ഥാനമെങ്ങും എക്സി‌ക്യുട്ടീവ് ഓഫീസർമാർ നിയമിതരായിരുന്നു. എല്ലാ ക്ഷേത്രങ്ങളിലും, ഒരുലക്ഷമോ പതിനായിരമോ അതിൽ താഴെയോ വരുമാനമുള്ള എല്ലാ ക്ഷേത്രങ്ങളിലും ഓഫീസർമാർ നിയമിതരായി, ഭരണമാകെ ഏറ്റെടുക്കപ്പെട്ടു. എന്നാൽ, എക്സിക്യുട്ടീവ് ഓഫീസർമാരെ ഉന്നതസ്ഥാനത്ത് നിയമിച്ച്, ക്ഷേത്രങ്ങളെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാനുള്ള കാരണമോ വാക്കാലുള്ള നിർദ്ദേശമോ ഒരിക്കലും നൽകപ്പെട്ടില്ല.

ഒരു പ്രത്യേക ക്ഷേത്രത്തിനു നിങ്ങൾ എക്സിക്യുട്ടീവ് ഓഫീസറെ നിയമിച്ചാൽ, (ഇക്കാര്യത്തിൽ ചില ഒളിച്ചുകളികൾ ഉണ്ടെന്നെങ്കിലും നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ തോന്നണം). അത് രേഖകളിൽ വ്യക്തമാക്കണം, നിയമിക്കുന്നതിന്റെ കാരണവും നൽകണം. സ്വാഭാവിക നീതിയുടെ അടിസ്ഥാന തത്ത്വമാണിത്. ഭരണകൂടം ഒരു സ്വകാര്യം സ്ഥാപനത്തിന്റെ ഭരണത്തിൽ ഇടപെടാൻ തീരുമാനിച്ചാൽ, അതിന്റെ കാരണം, അതായത് അങ്ങിനെ ചെയ്യാനുള്ള അധികാരമുണ്ടെന്നു എന്തുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ കരുതുന്നെന്ന് ഞങ്ങളോടു പറയുക… ഒരു കാരണം പോലും ഇതുവരെ നൽകിയിട്ടില്ല. ഇത്രമാത്രം എക്സിക്യുട്ടീവ് ഓഫീസർമാരെ തമിഴ്‌നാട്ടിൽ ഉടനീളം നിയമിക്കാൻ, ഒരു തെളിവുപോലും, സുപ്രീംകോടതിക്കു മുന്നിൽ സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ഏറ്റവും പ്രധാനമായി, ഒരിക്കൽ എക്സിക്യുട്ടീവ് ഓഫീസർ നിയമിക്കപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ, ഒരു ദുഷ്പ്രവണത നിലനിൽകുന്നതു വരെ അദ്ദേഹത്തിനു തൽസ്ഥാനത്തു തുടരാനാകും.

എന്നാൽ ദുഷ്‌പ്രവണത ഒരിക്കൽ പരിഹരിക്കപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ അദ്ദേഹത്തിനു ആ സ്ഥാനത്തു തുടരാനാകില്ല. അദ്ദേഹം പടിയിറങ്ങേണ്ടി വരും. അതല്ലാതെ വേറെ മാർഗ്ഗമില്ല, പുറത്താക്കപ്പെടുമെന്ന് നിശ്ചയം. ഈ വിഷയത്തിലുള്ള എല്ലാ വിധികളും അനിശ്ചിതകാലത്തേക്കു ഉള്ളതാണ്. എന്നുവച്ചാൽ, (ഒരിക്കൽ വിധി വന്നാൽ പിന്നെ അത് തുടരും) തൽസ്ഥാനത്തു നിന്ന് അദ്ദേഹത്തെ നീക്കാൻ ഒരു മാർഗവുമില്ല. ഇത്തരത്തിൽ…. സുപ്രീംകോടതി പ്രസ്താവിച്ചു, സെക്ഷൻ 45-നു കീഴിൽ നിങ്ങൾ നടത്തിയ എല്ലാ നിയമനങ്ങളും രണ്ട് നിബന്ധനകളെ ലംഘിക്കുന്നതാണെങ്കിൽ, അതായത് ദുഷ്‌പ്രവണതകളെ തിരിച്ചറിയാതെയും നിയമന കാലാവധി നിർണയിക്കാതെയും നടത്തിയതാണെങ്കിൽ, അതെല്ലാം ഭരണഘടനയേയും ആർട്ടിക്കിൾ 26-നേയും ലംഘിക്കുന്നവയാണ്. ഇതായിരുന്നു സുപ്രീംകോടതിയുടെ പരാമർശം.

അപ്പോൾ, തമിഴ്‌നാട് സ്റ്റേറ്റ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിലെ ഉദ്യോഗസ്ഥർ പുതിയ നിയമാവലിയുമായി വന്നു. കാരണം, സെക്ഷൻ 45-നു കീഴിൽ, എക്സിക്യുട്ടീവ് ഓഫീസർമാരുടെ നിയമനത്തിനു സത്യത്തിൽ അവർ നിയമങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കേണ്ടിയിരുന്നു. 2015 നവംബർ വരെ നിയമം പോലും ഇല്ലായിരുന്നു, എന്നിട്ടും എല്ലാവർക്കും നിയമനം നൽകി. നിയമം വഴി നടക്കേണ്ടിയിരുന്ന നിയമനത്തിനു നിയമം ഇല്ലാതിരുന്നതിനാൽ, ഉദ്യോഗസ്ഥർ നിയമത്തിനു രൂപംനൽകി. സുപ്രീംകോടതി നിങ്ങളോടു പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ, ‘നിങ്ങൾ നിയമം ലംഘിച്ചു, നിങ്ങളുടെ എല്ലാ മുൻനിയമനങ്ങളും അസാധുവാണ്’, കാര്യങ്ങൾ ഇങ്ങിനെയാകില്ലായിരുന്നു’, (പുതിയ നിയമത്തിനു കീഴിൽ നിങ്ങൾ പറയും, മുമ്പ് ഞാൻ ചെയ്തതത്രയും നിയമപരമാണെന്ന്). നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ ഒഴുക്കിക്കളയാൻ സ്നാനം നടത്തുന്ന ഗാംഗോത്രി അല്ല ഇത്. മുൻപാപങ്ങൾ കയ്യൊഴിയുകയാണ് അവർ ഈ രേഖയിൽ ചെയ്തത്.

അവർ അടിസ്ഥാനപരമായി പറയുന്നത്, ഇതുവരെ എത്ര നിയമനങ്ങൾ നടന്നുവോ അതെല്ലാം നിയമപരമാണെന്നു നിങ്ങൾ ദയവായി സമ്മതിക്കുക.., ശരി സമ്മതിച്ചു.… ഇത് ഹൈസ്കൂളിൽ കളിക്കുന്ന ഒരു ഗെയിമാണോ? നിങ്ങൾ ഒരു നിയമത്തിന്റെ സഹായത്തോടെ ഒരു പ്രത്യേകസമൂഹത്തിന്റെ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ കടന്നുകയറി. എന്നാൽ ആ നിയമം അനുശാസിക്കുന്നത് എക്സിക്യുട്ടീവ് ഓഫീസർമാരുടെ നിയമനത്തിനു നിയമങ്ങൾ രൂപീകരിക്കണമെന്നും, സ്ഥാപനത്തിൽ ഓഫീസർമാരുടെ ഇടപെടലിനു കാരണമായ കെടുകാര്യസ്ഥതയും ദുഷ്‌പ്രവണതയും രേഖപ്പെടുത്തണമെന്നും ആണ്. പക്ഷേ നിങ്ങൾക്കു നിയമങ്ങൾ തന്നെ ഇല്ല, സ്ഥാപനത്തിൽ കയറി ഇടപെട്ടതിന്റെ കാരണവും നിങ്ങൾ ബോധിപ്പിക്കുന്നില്ല. മാത്രമല്ല, ഭാവി നിയമനങ്ങൾക്കുള്ള നിയമങ്ങൾ രൂപീകരിച്ചു വരാൻ സുപ്രീംകോടതി നിർദ്ദേശിച്ചപ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ ഭൂതകാല തെറ്റുകൾ കൂടി സാധൂകരിക്കപ്പെടുകയുണ്ടായി. ഇത് നിങ്ങളുടെ തെറ്റുകളെ വെള്ളപൂശലാണ്. ഇതല്ലാതെ മറ്റെന്താണ് നിങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത്? അനധികൃതമായതിനെ അംഗീകൃതമാക്കൽ. നിങ്ങൾ ഇതൊന്ന് വായിച്ച് നോക്കണം.

ഞാൻ ചില ഭാഗങ്ങൾ വായിക്കാം. അവ തന്നെ ധാരാളമാണ്, സമഗ്രവും. ഇവിടെ… കമ്മീഷണർ സ്വമേധയാലോ ജോയിന്റ് കമ്മീഷണറിൽ നിന്നോ ഡെപ്യൂട്ടി കമ്മീഷണറിൽനിന്നോ ലഭിച്ച ഒരു റിപ്പോർട്ടിനു ശേഷം, കാര്യങ്ങൾ പരിശോധിച്ച്, റിപ്പോർട്ടിൽ പറയുന്നത് അത്യാവശ്യമാണെന്ന് വിലയിരുത്തി. ഇവിടെയാണ് എല്ലാത്തിന്റേയും ആരംഭം. കളികൾ ഇവിടെ തുടങ്ങുന്നു. മതസ്ഥാപനങ്ങളുടെ കാര്യക്ഷമവും അനുയോജ്യവുമായ ഭരണത്തിനും പരിപാലനത്തിനും, കമ്മീഷണർ ഒരു എക്സിക്യുട്ടീവ് ഓഫീസറെ നിയമിക്കാൻ തീരുമാനമായി. എത്ര മഹാമനസ്കതയുള്ള നിയമം!

ഇതിന്റെ പേരിൽ നിങ്ങൾക്കു എന്തുവേണമെങ്കിലും ചെയ്യാം. രണ്ടാമതായി, ഏതു മതസ്ഥാപനത്തിന്റേയും നടത്തിപ്പിൽ തുടർച്ചയായി ഉപേക്ഷയുണ്ടാകുന്നെന്നു കരുതാൻ മാത്രം അദ്ദേഹത്തിനു മതിയായ കാരണമുണ്ടാകാം. ഇക്കാര്യത്തിൽ എനിക്കു തർക്കമില്ല… അവിടെ ക്രമക്കേടുണ്ട്, അഴിമതിയുണ്ട്, അപഹരണമുണ്ട്, ഇനി പത്താമത്തെ അടവായി, ഇതല്ലെങ്കിൽ മറ്റെന്തെങ്കിലും കാരണമുണ്ട്. ഇതിന്റെ അർത്ഥം ഇതാണ് – ഒരു ബോക്സിങ് മാച്ച് ഉണ്ടെങ്കിൽ, ബെൽറ്റിനു കീഴെ പഞ്ച് ചെയ്യാൻ പാടില്ലെന്നു ഞാൻ പറയും. പിന്നെ, എന്റെ അടുത്ത തന്ത്രം എവിടെയെങ്കിലും മാരകമായി പ്രഹരിക്കുകയാണ്. ഇതിനെയാണ് നിയമപരമായ കല്പനാസൃഷ്ടി എന്നു പറയുന്നത്. നിയമം കൊണ്ടുള്ള തട്ടിപ്പാണിത്. ഞാൻ ആറ് വ്യവസ്ഥകൾ നൽകുകയും, ശരീരത്തിലെ ആക്രമിക്കപ്പെടാൻ പാടില്ലാത്ത ഭാഗങ്ങളെ നിർണയിക്കുകയും ചെയ്തു; അതിനുശേഷം ഞാൻ അവസാനത്തെ വ്യവസ്ഥ വച്ചു – ഒരു മുഷ്ടിയും കെട്ടിയിടപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ചെയ്യേണ്ടതെന്താണോ, അതു ചെയ്തോളൂ, മറ്റെന്തെങ്കിലും കാരണം പറഞ്ഞ്. ഇതാണ് അടവ്.

 

അതുകൊണ്ട്, എന്നെ സംബന്ധിച്ച് ഇതൊന്നുമല്ല. സത്യത്തിൽ ഈ നിയമങ്ങൾ മാത്രമാണ് വിഷയം. പിന്നെ മിസ്റ്റർ രമേഷ് എന്നൊരു വ്യക്തിയുണ്ട്. ആദ്ദേഹം എന്നോടൊത്ത് പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്. അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഈവിധ പെറ്റീഷനുകളിൽ രമേഷ് എന്റെ ക്ലയന്റാണ്. അദ്ദേഹം Temple Worship Society-യെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ ഇവിടെ പരിചയപ്പെടുത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

അദ്ദേഹമാണ് ഈവിധത്തിലുള്ള എല്ലാ പ്രവൃത്തികൾക്കും പിന്നിലെ ബുദ്ധികേന്ദ്രം. ഞാൻ നിങ്ങളോടു തറപ്പിച്ചു പറയുന്നു, ഓരോരോ നിയമനിർമാണങ്ങളുടേയും വ്യവസ്ഥകൾ അദ്ദേഹത്തേക്കാളും നന്നായി അറിയുന്ന ഒരൊറ്റ അഭിഭാഷകൻ പോലും ഈ രാജ്യത്തില്ല. ഇതെല്ലാം പഠിക്കാനായി ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാൽക്കീഴിൽ ഇരുന്നിട്ടുണ്ട്. ശരിയായ വസ്തുതകളും, മികച്ച ഡാറ്റകളും അദ്ദേഹത്തിനറിയാം. അദ്ദേഹം തമിഴ്നാട്ടിലെ ഒരു ക്ഷേത്രം സന്ദർശിക്കുകയാണെങ്കിൽ, ക്ഷേത്രഅധികാരികൾ വിറച്ച് പരിഭ്രമിക്കും, കാരണം അവർക്കറിയാം കാര്യങ്ങൾ കുഴപ്പത്തിലാകാൻ പോവുകയാണെന്ന്.

അപ്പോൾ, ഞാനെന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത് പറയുന്നത്? ഈ നിയമനിർമാണങ്ങളിലുള്ള എല്ലാ പിഴവുകളും എനിക്കു തെളിയിക്കാൻ പറ്റുക ഈ രേഖ ഉപയോഗിച്ചാണ്. എനിക്കു ഈ ഓരോരോ നിയമനിർമാണങ്ങളേയും തകർത്തു തരിപ്പണമാക്കേണ്ടതുണ്ടെങ്കിൽ, ഞാൻ ഈ നിയമങ്ങൾ കോടതിയിൽ ബോധിപ്പിച്ചാൽ മതി. അത്രയുമാണ് ഞാൻ ആകെക്കൂടി ചെയ്യേണ്ടത്. കേസിന്റെ പശ്ചാത്തലമോ മറ്റോ സമർപ്പിച്ച് ഞാനതിനെ പിന്തുണക്കേണ്ടതില്ല.

യുക്തിപൂർവം ചിന്തിക്കുന്ന ഏതൊരു വ്യക്തിയുടേയും ധർമ്മബോധത്തെ ഇത് ഉലയ്ക്കും. എന്തെങ്കിലും കാരണത്താൽ, ആരെ വേണമെങ്കിലും ഹൈന്ദവസ്ഥാപനങ്ങളിൽ നിയമിക്കാമെന്ന് നിങ്ങൾക്കു എങ്ങിനെ പറയാൻ കഴിയും? കാരണം നൽകുക; അവ വസ്തുനിഷ്ടമായിരിക്കണം. അതിനൊരു സമയപരിധിയും ഉണ്ടായിരിക്കണം. ഇവിടെയാണ് കാര്യം കിടക്കുന്നത്. ഒരു അന്വേഷണത്തിനു ശേഷം കമ്മീഷണർ, ക്ഷേത്രതാല്പര്യം സംരക്ഷിക്കാൻ ഒരു നിശ്ചിതകാലത്തേക്കു ഇത് ആവശ്യമുള്ളതാണെന്നു കണ്ട് പരിഗണിക്കും. സമയപരിധി ഒന്നോ ഒന്നിലധികമോ കാലഘട്ടം ആകാം. കമ്മീഷണർ തീരുമാനിക്കുന്ന ഇത്, പക്ഷേ 5 കാലഘട്ടത്തിൽ, 5 വർഷത്തിൽ കൂടാൻ പാടില്ല. ഇപ്പോൾ, ആദ്യം 5 വർഷത്തേക്കു നിയമിക്കും, അതുകഴിഞ്ഞാൽ വീണ്ടും രണ്ടാമത് 5 വർഷത്തേക്കു പുതുക്കും, ഇത് വീണ്ടും തുടർന്നുകൊണ്ട് പോകും. ഉദ്യോഗസ്ഥ നിയമനം നിശ്ചിതകാലത്തേക്കാണെന്നു പറയുന്ന നിയമങ്ങളെ നിങ്ങളെങ്ങിനെ മറികടക്കും അല്ലെങ്കിൽ വളഞ്ഞവഴിയാൽ ഒഴിവാക്കും? – നിശ്ചിത സമയപരിധി നൽകുക, പക്ഷേ അതിനെ അനിശ്ചിതമായി പുതുക്കി നൽകിക്കൊണ്ടിരിക്കുക. ഇതൊരു ടോപ് അപ്പ് പോലെയാണ്, നിങ്ങൾ പണം നൽകേണ്ടതില്ല. അത് തുടർന്നു പോയ്ക്കോളും. ഇത് തെർമോ‌ഡൈനാമിക്സിന്റെ ആദ്യനിയമത്തെ ലംഘിക്കുന്നു. ഇത് സ്വയം നിലനിന്നു പോരുന്ന ഒരു യന്ത്രമാണ്, സ്വന്തം നിലയിൽ അവ ജീവിക്കുന്നു, അവയ്ക്കു ഒന്നിനേയും ആവശ്യമില്ല.

ഇപ്രകാരം, നിങ്ങൾ ഈ നിയമങ്ങൾ വായിച്ചാൽ, അത് ഹൈന്ദവസമൂഹത്തിന്റെ മുഖത്തേറ്റ അടിയാണ്; ഞാൻ കരുതുന്നു ഈ സമൂഹം അത് അർഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന്. (ഇങ്ങിനെ പറയേണ്ടി വന്നതിൽ ഞാൻ ഖേദിക്കുന്നു) എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ, നിങ്ങൾ കുറേക്കാലമായി ഇതിനു വിധേയമായി, അടങ്ങിയൊതുങ്ങി കഴിയുന്നു. ഞാൻ തമിഴ്‌നാട്ടിലെ ഒരു അഭിഭാഷകനായിരുന്നെങ്കിൽ, എനിക്ക് ഈ നിയമനിർമാണങ്ങൾ ലഭ്യമായിരുന്നെങ്കിൽ, എരിയുന്ന കൽക്കരിയിലൂടെന്ന പോലെ, ഭരണകൂടത്തെ കോടതിയിൽ വലിച്ചിഴയ്ക്കാൻ ഇതിലും മികച്ച കേസ് എനിക്കു വേണമോയെന്ന് ഞാൻ സ്വയം ചോദിക്കുമായിരുന്നു. അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു മേലുള്ള ഭരണകൂടത്തിന്റെ കടന്നുകയറ്റത്തിൽ നാം വളരെ ആശങ്കാകുലരാണ്, എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ അതൊരു മൗലികാവകാശമാണ്. ഇതും അതേപോലെ ഒരു മൗലികാവകാശമാണ്, കാരണം ഇത് ഭരണഘടനയുടെ മൂന്നാം പാർട്ടിനു കീഴിൽ വരുന്നു. മറ്റൊരു സമൂഹത്തിന്റെ അവകാശങ്ങളാണ് ഇതുപോലെ ചവിട്ടി അരയ്ക്കപ്പെടുന്നതെങ്കിൽ, അതിന്റെ പ്രതികരണങ്ങൾ തികച്ചും വ്യത്യസ്തവും, ഭരണഘടനാപരവുമല്ലായിരുന്നേനെ. ഒരു വിഷയം കൂടി ഞാനിവിടെ വായിച്ചു കേൾപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഏതാനും മിനിറ്റുകൾ കൂടി ശ്രദ്ധിക്കുക.

ഇത് പ്രകാരം, മതസ്ഥാപനങ്ങളുടെ കാര്യക്ഷമമായ ഭരണത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം എക്സിക്യുട്ടീവ് ഓഫീസർക്കാണ്. (ആവർത്തനം), ട്രസ്റ്റിമാർ, മാനേജ്‌മെന്റ്, ബോർഡ് ഓഫ് ട്രസ്റ്റീസ്, ഇവർക്കാർക്കുമല്ല ഭരണത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം. എക്സിക്യുട്ടീവ് ഓഫീസർ പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന നിർദ്ദേശങ്ങൾ നിയമപരമായി നടപ്പാക്കാവുന്നതാണ്. ഇവിടെയാണ് കാര്യം… എല്ലാ സ്റ്റാഫുകളും മറ്റു ജീവനക്കാരും എക്സിക്യുട്ടീവ് ഓഫീസറുടെ നേരിട്ടുള്ള നിയന്ത്രണത്തിലും മേൽനോട്ടത്തിലും ആയിരിക്കും. അപ്പോൾ, മതസ്ഥാപനത്തിൽ നിയമിക്കപ്പെടുന്ന ഏതൊരുവനും, ഭരണകൂടം നിയമിച്ച ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ അധീനതയിൽ ആയിരിക്കും. ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ നോക്കൂ, ഈ വിഭാഗം എങ്ങിനെയാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നതെന്ന്. ഞാൻ മതപരമായതിൽ ഇടപെട്ടിട്ടില്ല, ഞാൻ സെക്യുലർ കാര്യത്തിലേ ഇടപെട്ടുള്ളൂ. ഇതുകൊണ്ട് നിങ്ങൾക്കെന്താണ് പ്രശ്നം? പ്രശ്നമെന്തെന്നാൽ, മതാചാരക്രിയകൾ ചെയ്യുന്ന വ്യക്തി എക്സിക്യുട്ടീവ് ഓഫീസർ പറയുന്നതിനു ചെവികൊടുക്കണമെന്ന രീതിയിൽ നിങ്ങൾ കാര്യങ്ങൾ എത്തിച്ചിരിക്കുകയാണ്. മതസ്ഥാപനത്തിനുള്ളിൽ ജോലിചെയ്യുന്നവരെല്ലാം, ഓഫീസറുടെ നിയന്ത്രണത്തിലായി മാറുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഇത്തരം വഞ്ചനാപരമായ രീതിയിലാണ് ഈ നിയമങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.

ഇനി ഒരുകാര്യം കൂടി. അവർ എങ്ങിനെയാണ് ഈ പാപങ്ങൾ കഴുകിക്കളയുന്നതെന്നു ഞാൻ കാണിച്ചുതരാം. ഈ നിയമങ്ങളിലുള്ള ഒന്നും, ഈ നിയമം പാസാക്കിയ തീയതിക്കു തൊട്ടുമുമ്പ് നിയമിതനായ എക്സിക്യുട്ടീവ് ഓഫീസറുടെ അധികാരങ്ങളെ പ്രതികൂലമായി ബാധിക്കില്ല. ഇതൊക്കെയാണ് നിങ്ങളുടെ ദുഷ്‌ചെയ്തികൾ. ഇപ്പോൾ എല്ലാ പാപങ്ങളും ഇതിൽ കഴുകിക്കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇതെല്ലാം തമിഴ്‌നാടിനെ മാത്രം കണക്കിലെടുത്തു കൊണ്ടുള്ളതല്ല. ആന്ധ്രപ്രദേശ് നിയമത്തിൽ, ക്ഷേത്രത്തിൽ ഭജന-കീർത്തങ്ങൾ ദൈനംദിനം നടത്തുന്നത് ഉറപ്പാക്കാനുള്ള വകുപ്പുകൾ എക്സിക്യുട്ടീവ് ഓഫീസർക്കുണ്ട്. ക്ഷേത്രത്തിനുള്ളിലും തീരുമാനമെടുക്കാൻ ഓഫീസർക്കു അധികാരമുണ്ടെന്നു ചുരുക്കം. നിങ്ങൾക്കു ഇതിന്റെ കോൺട്രാക്ട് എപ്പോൾ ആരാണ് തന്നത് സാർ?   

ഒരു വശത്തു നാം പറയുന്നു, എനിക്കു നിരീശ്വരവാദി ആകാനുള്ള അവകാശമുണ്ടെന്ന്. മറുവശത്ത്, എക്സിക്യുട്ടീവ് ഓഫീസർ വഴി ഇവരുടെ കയ്യിൽ മജ്ഞീര, അവരുടെ കയ്യിൽ ധോലക് എന്നു പറഞ്ഞ്, നമ്മെ ഒരിടത്തിരുന്ന് ഭജന നടത്താനും ഇത് നിർബന്ധിക്കുന്നു. തത്ത്വത്തിൽ അവ പ്രവർത്തിക്കുന്നത് ഇപ്രകാരമാണ്.

ഞാൻ പറയുന്നത് തെറ്റാണോ സാർ? ഇതുപോലൊരു നിയമവകുപ്പ് ഉണ്ട്. ഒരു മീറ്റിങ്ങിനിടയിൽ ഇത് വായിച്ചപ്പോൾ, ഞങ്ങൾ അമ്പരന്നു പോയി. സത്യത്തിൽ കരയണോ, അതോ ചിരിക്കണോ എന്നെനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. എന്റെ പാതിമുഖം കരയുകയും, മറുപാതി ചിരിക്കുകയുമായിരുന്നു. ഇത്തരം ഉദാഹരണങ്ങൾ, ഇതുപോലുള്ള മറ്റനേകം നിയമനിർമാണങ്ങളിലും ഉണ്ടെന്നതാണ് പോയിന്റ്. മഹാരാഷ്ട്ര സർക്കാർ സിദ്ധിവിനായക ക്ഷേത്രത്തോടു, അവരുടെ ധനത്തിന്റെ 50% ആശുപത്രി നിർമാണത്തിനു നൽകാൻ ചോദിച്ചെന്ന വാർത്ത റിപ്പോർട്ടുകൾ നിങ്ങൾ തീർച്ചയായും വായിച്ചിരിക്കുമല്ലോ. നരകത്തിലേക്കുള്ള ഈ പാതയിൽ സദ്ദുദ്ദേശങ്ങൾ വ്യാപരിച്ചിരിക്കുന്നു. ആശുപത്രിനിർമാണത്തിനു ധനം വിനിയോഗിക്കുന്നത് തെറ്റല്ല. നിങ്ങളിതിനു വായ്പ നൽകുമോ? അതൊരിക്കലും പെട്ടെന്നു കിട്ടുകയില്ല. ഹൈന്ദവ സ്ഥാപനങ്ങളും, ഹൈന്ദവ ആൾദൈവങ്ങളെന്നു പറയപ്പെടുന്നവരും, അഴിമതിയുടെ ചെളിക്കുണ്ടായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ഈ വാർപ്പുമാതൃകയെ നാം ബലപ്പെടുത്തും. അവ വൃത്തികേടിന്റേയും, പൊതുഖജനാവിലെ ധനമോഷണത്തിന്റേയും, അന്ധവിശ്വാസങ്ങളുടേയും ചെളിക്കുണ്ടാണ്. ഈ വാർപ്പുമാതൃകയെ ശാശ്വതവൽക്കരിക്കുമ്പോഴും, തങ്ങളുടെ സ്ഥാപനങ്ങളെ സർക്കാർ ഏറ്റെടുക്കുമ്പോൾ, അതുകണ്ട് നിശബ്ദരും സഹിഷ്ണുവുമായി തുടർന്ന ഹൈന്ദവർക്കു നിങ്ങൾ ഒരിക്കലും ബഹുമാനം നൽകില്ല. ഇത് സെക്യുലർ പ്രവർത്തനങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചുള്ളത് മാത്രമാണെന്ന് ദയവായി മനസ്സിലാക്കുക. മതകാര്യത്തിൽ ബാഹ്യഇടപെടലുകൾ നടക്കുകയാണ്. നാളെ, അടുത്ത കൊല്ലം, രാഖി (രക്ഷാബന്ധൻ) ആഘോഷിക്കാൻ പറ്റുമെന്നു എനിക്കു തോന്നുന്നില്ല. എനിക്കറിയില്ല, ഏത് ചുവപ്പൻ സേനയാണ്, ഇത് ഇന്നതിനു എതിരാണ്, അത് ഇതിനു എതിരാണ് എന്നു ഉച്ചത്തിൽ ആക്രോശിച്ച് വരികയെന്ന്. ഭാവിയിൽ, സപ്തതി ആഘോഷചടങ്ങിന്റെ ഭാഗമായി പുരുഷനു പിന്നിൽ നടക്കുന്ന സ്ത്രീ, ഫെമിനിസത്തിനു എതിരാണെന്ന് വന്നേക്കാം. ഇനി നേർവിപരീതമായി ചെയ്യാം. ഘടികാരദിശയിൽ ചെയ്യാമെങ്കിൽ, ഘടികാരദിശയ്ക്കു എതിരായും ചെയ്യാം. എല്ലാം വിപരീതദിശയിൽ ചെയ്യാം.

നമ്മുടെ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ സെക്യുലർ ഘടകങ്ങൾക്കു നേരെ ആസൂത്രിതമായി ആക്രമണം നടക്കുമ്പോൾ തന്നെ, തത്തുല്യമായ കൈയേറ്റം മതഘടകങ്ങളെക്കെതിരെയും ഉണ്ട്. ഇവിടെ ‘കയ്യേറ്റം’ എന്നതുകൊണ്ട് അർത്ഥമാക്കുന്നത്, മതപരമായതിൽനിന്നു സെക്യുലർ കാര്യങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമാണെന്നാണ്. അതുകൊണ്ട് ഇക്കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം, കൈകാര്യം ചെയ്തോളാം. എന്നാൽ, മതപരമായ വിഷയത്തിൽ കൈകടത്തുന്നതിനു നിങ്ങളുടെ ന്യായീകരണമെന്ത് – അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യം, തുല്യത, വിവേചനം, അന്ധവിശ്വാസം. ഹിന്ദു ജീവിതരീതിയിൽ കൈകടത്തുന്നതിനു നിങ്ങൾ എല്ലാതരം രീതികളും ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അത്ര തന്നെ.

നിങ്ങളിതിനെ എങ്ങിനെ കൈകാര്യം ചെയ്യും? എന്റെ വിനീതമായ അഭ്യർത്ഥന, (ഇങ്ങിനെ പറയുന്നതിനു, ആരെങ്കിലും എന്നെ വിധിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല, ഇനി അഥവാ നിങ്ങൾ വിധിച്ചാലും, അതിൽ കുഴപ്പമില്ല). ഒരു രാഷ്ട്രീയ സംഘടനയിലും വിശ്വാസമർപ്പിക്കരുത്, എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ എല്ലാ രാഷ്ട്രീയസംഘടനകളും അവരുടെ സ്വന്തം അതിജീവനത്തിനു ആവശ്യമായ ഏതു നീക്കുപോക്കും ചെയ്യും. നിങ്ങളുടെ കൂട്ടായ സഖ്യത്തിൽ വിശ്വാസമർപ്പിക്കുക, നിങ്ങളുടെ സമൂഹത്തിന്റെ താല്പര്യങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു ഗ്രൂപ്പായി ഒത്തുചേരാനുള്ള നിങ്ങളുടെ കഴിവിൽ വിശ്വാസമർപ്പിക്കുക. നിങ്ങൾ മറ്റൊരു സമൂഹവുമായും കലഹിക്കുകയല്ല. ഭരണകൂടത്തോടു പിൻവാങ്ങാനാണ് നിങ്ങൾ ആകെക്കൂടി ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. ഭരണകൂടത്തോടു ഭരണഘടനാപരമായ പരിധിയ്ക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങി നിൽക്കാൻ മാത്രമാണ് നിങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. ഭരണഘടനാ തത്ത്വങ്ങൾ പാലിക്കാനും, നിയമാനുസൃത ഭരണം ഉറപ്പുവരുത്താനും മാത്രമാണ് നിങ്ങൾ സർക്കാറിനോടു പറയുന്നത്. ഇതെങ്ങിനെ യുക്തിരഹിതവും, വർഗീയവും, മൗലികവാദവും ആകുന്നെന്ന് എനിക്കു അറിയില്ല. നമ്മെ ഇതെങ്ങിനെ ഹിന്ദു താലിബാനാക്കി മറ്റുമെന്നും എനിക്കറിയില്ല.

ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യ റിപ്പബ്ലിക്കിന്റെ ഭരണഘടന ഉയർത്തിപ്പിടിക്കാനാണ് നിങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെടുന്നത്, ഭരണകൂടത്തോടു നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ പരിധിക്കുള്ളിൽ നിൽക്കുക എന്നാണ് നിങ്ങൾ പറയുന്നത്. ഞങ്ങളുടെ ഇടങ്ങളിൽ പ്രവേശിച്ച്, അതിർത്തി ലംഘിക്കരുത്. സാഹോദര്യം പുലർത്തുന്ന സംഘം എന്ന നിലയിൽ നാം ഒരു കാര്യം പഠിക്കണം; ഒരുപക്ഷേ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്നാകാം പഠിക്കേണ്ടത്. ഉദാഹരണമായി, അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ വക്താക്കളെന്നു പറയപ്പെടുന്നവരിൽ നിന്ന്. തുടർച്ചയായ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തി വാദിക്കുന്നതിന്റെ പ്രാധാന്യം അവർ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ടോ? ഇതിനായി നിങ്ങൾ തെരുവിലിറങ്ങി പ്രവർത്തിക്കേണ്ടതില്ല, മറ്റൊരാളെ അക്രമം ചെയ്യാൻ പ്രേരിപ്പിക്കേണ്ടതില്ല, അക്രമാസക്തമോ ഭരണഘടനാവിരുദ്ധമോ ആയതൊന്നും നിങ്ങൾ ചെയ്യേണ്ടതില്ല. ഭരണഘടനയിൽ വിശ്വാസമർപ്പിച്ച്, അതിനുകീഴിൽ നിങ്ങൾക്കുള്ള അവകാശങ്ങൾ പ്രയോഗിക്കുക. ഭരണഘടനയിൽ പ്രസ്താവിച്ചിട്ടുള്ള എല്ലാ മാർഗങ്ങളും സൂക്ഷ്മമായി വിലയിരുത്തി പൂർണതോതിൽ വിനിയോഗിക്കുക. ഇതെങ്ങിനെ തെറ്റാകും?

കുറേയധികം വ്യക്തികൾക്കു ഇത് രാഷ്ട്രീയപരമായി ശരിയല്ലായിരിക്കാം. എന്നാൽ ഇത് വാസ്തവത്തിൽ തെറ്റാണോ? അതാണ് പ്രധാനചോദ്യം. ഇത് തെറ്റല്ലെങ്കിൽ, നാമിത് ചെയ്യണമെന്നു ഞാൻ കരുതുന്നു. ഈ സംരംഭത്തിന്റെ ഭാഗമായി ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്നു നാം പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന ഒരു കാര്യം, ഈ മേഖലയിലെ സംഭവങ്ങളും പ്രവർത്തനങ്ങളും വിവരിക്കുന്ന, ജനങ്ങളാൽ ശേഖരിക്കപ്പെട്ട ഒരു സ്ഥിതിവിവര കണക്കുകളുടെ പ്രസിദ്ധീകരണമാണ്. പിന്നെയിത് ദേശീയതലത്തിലുള്ള ഒരു പ്രചാരണമായി മാറി, എല്ലാ സർക്കാറുകൾക്കും മുന്നറിയിപ്പ് നൽകണം. ഞാനിത് പരസ്യമായി പറയുന്നു. ഹൈന്ദവസ്ഥാപനങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങളിൽ കടന്നുകയറുന്നതിൽ തെറ്റില്ലെന്നു അവർ കരുതുന്നു. നിങ്ങൾക്കു ദൈവദത്തമായ ഒരു അവകാശവും ലഭിച്ചിട്ടില്ല. നിങ്ങൾക്കു ദൈവദത്തമായ ഒരു അവകാശവും ലഭിച്ചിട്ടില്ല; നാം നിർഭാഗ്യരായ ഹിന്ദുക്കൾ ആയിപ്പോയതുകൊണ്ടു മാത്രം, ഹൈന്ദവ സ്ഥാപങ്ങളിലേക്കു നടന്നുകയറാൻ  നിങ്ങൾക്കു അവകാശമില്ല. ഇത് സംഭവിച്ചു കൂടാ.

തീർച്ചയായും, പണ്ടത്തെ തലമുറയെ അപേക്ഷിച്ച് നിങ്ങൾക്കു ഇക്കാലത്തു ധാരാളം വിവരങ്ങൾ ലഭ്യമാണ്. ഭാവിയിലും ഇത് സാധ്യമാണ്, എന്നാൽ ഭൂതകാലത്ത് സാധ്യമായിരുന്നില്ല. ഈ വിഷയത്തിൽ ഉപയോഗിക്കാവുന്ന, വിഭവശേഷിയുള്ള ധാരാളം ആളുകൾ നിങ്ങൾക്കുണ്ട്. ഇതിനു സത്യത്തിൽ വലിയ ചിലവ് വരില്ല. ഇതൊരു വാണിജ്യസംബന്ധമായ വ്യവഹാരം അല്ല. പക്ഷേ അവർക്കു (സർക്കാറിനു) ഇത് വാണിജ്യപരമായ വ്യവഹാരമാണ്. നമുക്ക് അങ്ങിനെയല്ല. അശ്രാന്ത പരിശ്രമവും, അതിനു തയ്യാറുള്ള കുറച്ചു ആളുകളെയുമാണ് ഇതിനു ആകെ ആവശ്യം. ഭാവിയിൽ ഇതു ചെയ്യാമെന്നു ഞങ്ങൾ പ്രത്യാശിക്കുന്നു.

എപ്പോഴൊക്കെ ഈ വിഷയത്തിൽ സംസാരിക്കുകയും എഴുതുകയും ചെയ്യുന്നുവോ, അപ്പോൾ പലപ്പോഴും ഞാൻ നേരിട്ടിട്ടുള്ള ഒരു ചോദ്യമുണ്ട് – ഇതെല്ലാം ശരി തന്നെ. പക്ഷേ ഇന്നു നിലവിലുള്ള ഈ നടപ്പുരീതിയെ അടിയോടെ ഒഴിവാക്കിയാൽ നിങ്ങളുടെ പക്കലുള്ള ബദൽ മാർഗം എന്ത്? നിങ്ങൾ എന്താണ് ചെയ്യുക? പരിചയമുള്ള ഒരു ചെകുത്താൻ പരിചയമില്ലാത്ത മാലാഖയേക്കാൾ നല്ലതാണെന്ന്. അസംബന്ധം!

               ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു നേരിട്ടു മറുപടി തരാം. നിയമപരമായ ബദൽ ഇല്ലെന്നതുമൂലം, നിയമവിരുദ്ധമായ ഒന്നിന്റെ തുടർച്ചയായ നിലനിൽപ്പ്, അത് ഇനിയും തുടർന്നുകൊണ്ടു പോകാനുള്ള കാരണമല്ല. ഒരു പ്രത്യേകതരം അപമര്യാദ പെരുമാറ്റം നിയമപരിധിയിൽ വരുന്നില്ലെന്നത് കൊണ്ടുമാത്രം, സ്ത്രീകളോടു തുടർന്നും അപമര്യാദയോടെ പെരുമാറാമെന്ന് നിങ്ങൾക്കു പറയാൻ പറ്റില്ല. ഈ കേസിൽ അതൊരു മറുപടിയായി നിങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുമോ? ആ കേസിൽ അതൊരു മറുപടിയായി നിങ്ങൾ എടുക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഈ കേസിൽ ഇതൊരു മറുപടിയായി നിങ്ങൾ എങ്ങിനെ എടുക്കും? എന്നെ സംബന്ധിച്ച്, ഞാൻ മതവിശ്വാസിയായ വ്യക്തിയല്ല, ഞാൻ സാംസ്കാരിക ആഭിമുഖ്യമുള്ള വ്യക്തിയാണ്. ഞാൻ തീർച്ചയായും വിശ്വസിക്കുന്നു, സംസ്കാരത്തിന്റെ ചില ഘടകങ്ങൾ മതത്തിന്റെ സംഭാവനയാണെന്ന്. അക്കാര്യത്തെപ്പറ്റി ഞാൻ ബോധവാനാണ്. അതുകൊണ്ട്, ആ മതം സചേതനമായി തുടരണം. കാരണം അതിന്റെ സാംസ്കാരിക വകഭേദങ്ങൾ തുടർന്നും നിലനിൽക്കണം.

ബൗദ്ധികസ്വത്തവകാശ മേഖലയിലുള്ള ഏത് അഭിഭാഷകനോടും ചോദിച്ചുനോക്കുക. ബൗദ്ധിക സ്വത്തവകാശത്തിന്റെ ഒരു വശം, പരമ്പരാഗത അറിവ്, പാരമ്പര്യ വൈദ്യം, കൃഷി, തുടങ്ങിയവയും മറ്റുമാണ്. പാരമ്പര്യത്തെ തുടച്ചുനീക്കിയാൽ പിന്നെ നിങ്ങൾക്കു പരമ്പരാഗതമായ എന്തെങ്കിലും എങ്ങിനെ ഉണ്ടാകും? എനിക്കത് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. പരമ്പരാഗത ജീവിതരീതിയിൽ നിന്നു ഉയിർകൊണ്ടവയെ ആ ജീവിതരീതിയിൽ നിന്നു വേർപെടുത്താനാകില്ല. നിങ്ങൾക്കവയെ നിലവറയിൽ സൂക്ഷിക്കാനാകില്ല. ഒരു വൃക്ഷത്തിൽനിന്നു അതിന്റെ സജീവഘടകം നിങ്ങൾക്കു വേർപെടുത്താനാകുമോ? അസാധ്യമാണ്. വൃക്ഷത്തിന്റെ ഒരുഭാഗം നിലനിൽക്കണമെങ്കിൽ മുഴുവൻ വൃക്ഷവും നിലനിൽക്കണം.

വനവാസികളുടേയും ആദിവാസികളുടേയും അവകാശങ്ങളെ പറ്റി നിങ്ങൾക്കു സംസാരിക്കണോ? കൈത്തൊഴിൽ, തുന്നൽപ്പണി എന്നിവ ചെയ്യുന്ന സമൂഹത്തിന്റെ അവകാശങ്ങളെപ്പറ്റി നിങ്ങൾക്കു സംസാരിക്കണോ? ഈ വിഭാഗം ജനങ്ങളാണ് പരമ്പരാഗത ജീവിതരീതി വഴി, പ്രതിസന്ധികളെ അതിജീവിച്ച് മെച്ചപ്പെട്ട ജീവിതം സാധ്യമാക്കിയവർ. തുന്നൽക്കാർ ഇന്നു പ്രശ്നങ്ങളെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നു, കാരണം അവർ ചില അവസരത്തിൽ ക്ഷേത്രങ്ങളെ ആശ്രയിക്കുന്നവരാണ്. പാരമ്പര്യം തകർന്നെന്നു ശില്പികൾ പരിഭവിക്കുന്നു, അവരുടെ പ്രധാന വരുമാനം ശില്പങ്ങളും ക്ഷേത്രങ്ങളും മുഖേനയാണ്. അതെല്ലാം പൊയ്‌പ്പോയിരിക്കുന്നു.

പൂക്കച്ചവടക്കാർ. നിങ്ങൾ ഏതെങ്കിലും ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ക്ഷേത്രം സന്ദർശിച്ചാൽ, ആ ക്ഷേത്രത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നടക്കുന്ന സാമ്പത്തിക വ്യവഹാരങ്ങളുടെ നിലയിൽ നിങ്ങൾ അൽഭുതപ്പെടും. അവ്വിധമാണ് ക്ഷേത്രങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ക്ഷേത്രത്തിലായിരിക്കുമ്പോൾ ലക്ഷ്മിയുമായി ഇടപെടുന്നതിൽ തീർത്തും തൃപ്തരാണ്. ഞങ്ങളത് ക്ഷേത്രത്തിനു ഉള്ളിലും പുറത്തും സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു. ക്ഷേത്രത്തെ ഉപജീവിച്ച് കഴിയുന്ന ചിലരുണ്ട്. ഇത് നാം തീർച്ചയായും മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കണം. ഫുട്‌ബാൾ മാമാങ്കം നടക്കുന്നതെവിടെയാണോ, ചിലർ ആ സാഹചര്യം ഉപയോഗപ്പെടുത്തും, കാരണം അത് അവരുടെ ഉപജീവനമാർഗമാണ്. അതുകൊണ്ട്, പരമ്പരാഗത ജീവിതരീതികൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെടണമെന്ന് താല്പര്യമുള്ളവർക്കു, തത്തുല്യമായ താല്പര്യം അല്ലെങ്കിൽ തീരുമാനമെടുക്കുന്നതിലുള്ള പങ്ക്, ക്ഷേത്രസംരക്ഷണത്തിന്റെ കാര്യത്തിലും നൽകണം.

ഉന്നയിക്കപ്പെടാറുള്ള മറ്റൊരു ചോദ്യമാണ്, ക്ഷേത്രങ്ങൾ വീണ്ടും ബ്രാഹ്മണമേധാവിത്വ ചട്ടക്കൂടിനുള്ളിൽ ആകില്ലെന്നു നിങ്ങളെങ്ങിനെ ഉറപ്പാക്കും? ഭരണഘടനയിൽ ഇതിനുള്ള സംവിധാനങ്ങൾ ഉണ്ട്. ബ്രാഹ്മണമേധാവിത്വം തടയാനാവശ്യമായ വിധിന്യായങ്ങൾ ഇപ്പോൾ തന്നെയുണ്ട്. കൂടാതെ, ഹിന്ദുവിനെ സംബന്ധിച്ചുള്ളതെല്ലാം ഒരു ജാതിയിൽ മാത്രം ചുറ്റിക്കറങ്ങുന്ന സ്ഥിതിവിശേഷം നാം ഉണ്ടാക്കരുത്. അങ്ങിനെയല്ല വേണ്ടത്. ബ്രാഹ്മണർ പൂജാരികളല്ലാത്ത നിരവധി ക്ഷേത്രങ്ങളുണ്ട്. ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ പണ്ടാര എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഒരു സമുദായമുണ്ട്. ശൈവരായ പിള്ളമാരിൽ നിന്നാണ് ഈ സമുദായം ഉണ്ടായത്. ശൈവ പിള്ളമാർ ബ്രാഹ്മണരായ ശൈവരേക്കാൾ കടുത്ത ശിവഭക്തി ഉള്ളവരാണ്. അവർ വെളുത്തുള്ളി ഉപയോഗിക്കുക കൂടിയില്ല. ഭക്ഷണനിയന്ത്രണത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ അവർ ബ്രാഹ്മണരേക്കാൾ കടുത്ത നിഷ്കർഷയുള്ളവരാണ്

അതു കൊണ്ട് നമുക്ക് വ്യക്തമായി പറയാം. ഇത് എല്ലാത്തിനുമുപരി ബ്രാഹ്മണരെ ബാധിക്കുന്ന പ്രശ്നമല്ല. ഇതൊരു ഹൈന്ദവപ്രശ്നമാണ്. ഹൈന്ദവർ നേരിടുന്ന പ്രശ്നത്തിൽ ഇതും ഉൾപ്പെടുത്തിയതിൽ ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല. രണ്ടാമത്, നമുക്കില്ലാത്തത് സ്ഥിതിവിവരകണക്കുകളും സംരംഭകത്വവും ആണ്. നമ്മുടെ സമരത്തിന്റെ ഭാഗമായി, ക്ഷേത്രവിഷയത്തിൽ താല്പര്യമുള്ള എല്ലാവർക്കും, ഈ നിയമവ്യവസ്ഥയെ വെല്ലുവിളിക്കാനുള്ള പ്രാഗൽഭ്യം നാം പകർന്നു നൽകും. അതുപയോഗിച്ച് ക്ഷേത്രാവകാശങ്ങൾ ധ്വംസിക്കുന്നതിനെ എതിർക്കാവുന്നതാണ്. ഞങ്ങൾ ഇത് ചെയ്യാൻ പോവുകയാണ്. ഞങ്ങൾ രാജ്യത്തെമ്പാടും ലഘുപുസ്തകങ്ങൾ ഇറക്കാൻ പോവുകയാണ്. ഇക്കാര്യത്തിനു വേണ്ടി നിരവധി അഭിഭാഷകരെ ബന്ധപ്പെടും. ഈ വിഷയത്തിൽ നിരന്തര സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തുന്നതിനു വേണ്ട എല്ലാകാര്യങ്ങളും ചെയ്യപ്പെടുന്നുണ്ടെന്ന് ഞങ്ങൾ ഉറപ്പാക്കും. എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ ഇത് ചെയ്യപ്പെട്ടില്ലെങ്കിൽ, 2016-ലുള്ള നമുക്ക് പത്തുവർഷം കൂടി വേണ്ട, അഞ്ചുവർഷത്തിനുള്ളിൽ നമ്മുടെ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ നല്ലഭാഗം തുടച്ചുനീക്കപ്പെട്ട് നാശോന്മുഖമായി മറവിയിലാകുന്നത് നമുക്കു കാണാം. കാര്യങ്ങൾ മാറിമറയുന്ന വേഗം നോക്കിയാൽ, ഇതിനി ആകെക്കൂടി എടുക്കുക വെറും അഞ്ചുവർഷമായിരിക്കും. കാരണം ഇക്കാലത്ത് ഒരു തലമുറയുടെ നിർവചനം ഏകദേശം 5-6 വർഷമാണ്. അങ്ങിനെയാണ് അഞ്ചുവർഷക്കണക്ക് വന്നത്.

ഇപ്രകാരം, എന്നെ സംബന്ധിച്ച്, ഞങ്ങൾ ഈ പ്രശ്നത്തോടു കൂറുള്ളവരാണ്. മിസ്റ്റർ രമേഷിനെപ്പോലുള്ള സദ്‌വ്യക്തികൾ ഈ വിഷയത്തിൽ അവരുടെ മനസ്സും ഹൃദയവും സ്വത്തും വിനിയോഗിക്കുന്നുണ്ടെന്നു എനിക്കറിയാം. ഞങ്ങൾ ഇതിനു പിന്നിൽ അണിനിരക്കാൻ പോവുകയാണ്. ആരിൽനിന്നുള്ള എന്തുതരം സഹായവും ഞങ്ങൾ ഇക്കാര്യത്തിൽ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു. ഇത് സാമ്പത്തിക സഹായമാകണം എന്നൊന്നുമില്ല. ചിലസമയത്ത് ഞങ്ങൾക്കു വേണ്ടത് നിയമനടപടിക്കു ആവശ്യമായ വിവരങ്ങളാണ്. കൂടാതെ സ്വന്തം അവകാശങ്ങളെ കുറിച്ച് ജനങ്ങൾ ബോധവാന്മാരായിരിക്കണം. ഭരണഘടനക്കു കീഴിൽ നിയമകാര്യങ്ങളിൽ സമുദായത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ച് സംസാരിക്കാനുള്ള വാദങ്ങൾ നിങ്ങൾക്കുണ്ട് എന്നതും പ്രധാനമാണ്. അതിനാൽ, ആരെങ്കിലും ചോദ്യം ചോദിച്ചാൽ, അവരോടു മറുപടി പറയുക. നിങ്ങൾക്കും, നിങ്ങളുടെ സമൂഹത്തിനും വേണ്ടി എഴുന്നേറ്റുനിന്നു സംസാരിക്കുക. അത് ഒരുതരത്തിലും തെറ്റല്ല. മറ്റു സമുദായങ്ങളുടെ ചിലവിലുള്ള എന്തെങ്കിലുമല്ല നാം ചോദിക്കുന്നത്. നാം അധികമായി എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കുന്നുമില്ല. പ്രത്യേകപരിഗണന ഒന്നും വേണ്ട. ഭരണഘടനാപരമുള്ള പരിഗണന മതി. അതുമാത്രം മതി.

നന്ദി !

2 thoughts on “സർക്കാർ നിയന്ത്രണത്തിൽ നിന്ന് ഹൈന്ദവക്ഷേത്രങ്ങളെ മോചിപ്പിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത — അഡ്വ സായ് ദീപക്കിന്റെ പ്രഭാഷണം

  1. പിങ്ബാക്ക് പേരറിയാത്ത

Leave a Reply

%d bloggers like this: