വളരെക്കാലം മുമ്പ് മുതൽ, രാമായണത്തിലെ രംഗങ്ങൾ കലാപരമായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇതിൽ ആദ്യത്തേത് ബിസി രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഒരു ടെറാക്കോട്ട (ചുട്ട കളിമൺരൂപം) ആണ്.  അതിൽ രാവണൻ സീതയെ തട്ടിക്കൊണ്ടു പോകുന്നതും, തന്നെ കണ്ടെത്താൻ ആർക്കെങ്കിലും സഹായകമാകുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ, സീത ആഭരണങ്ങൾ താഴേക്കു ഇടുന്നതും കാണിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇതാണ് രാമായണത്തെ കുറിച്ചുള്ള ആദ്യത്തെ ചിത്രീകരണം. കലാപരമായ ധാരാളം ചിത്രീകരണങ്ങൾ നൂറ്റാണ്ടുകളെ അതിജീവിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ഈ ടെറാക്കോട്ട ചിത്രീകരണം രാമായണത്തിന്റെ ജനസമ്മതിയെ പറ്റി ചില ആശയങ്ങൾ നമുക്ക് നൽകുന്നു. എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ, രാമായണത്തിനു ജനസമ്മതി ഇല്ലെങ്കിൽ, അതിലെ രംഗം കലയിലൂടെ എന്തുകൊണ്ട് ചിത്രീകരിക്കണം?

കലാപരമായ രണ്ടാമത്തെ തെളിവ്, എ.ഡി രണ്ട്-മൂന്ന് നൂറ്റാണ്ടുകളിലെയാണ്. കാശ്മീരിലെ Smast മേഖലയിൽനിന്നു, ബ്രഹ്മി ലിപിയിൽ Ram Sita എന്ന് എഴുതിയ മുദ്ര. ഒരു കളിമൺരൂപമാണ് മറ്റൊരു ശ്രദ്ധേയചിത്രീകരണം. ഇതിപ്പോൾ അമേരിക്കൻ മ്യൂസിയത്തിലാണ്. ആവനാഴി നിറയെ അസ്ത്രങ്ങളുമായി നിൽക്കുന്ന രാമനാണ് ഇതിൽ. റാം എന്നു വസ്ത്രത്തിൽ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. ഈ മൂന്നെണ്ണമാണ് രാമായണത്തിൽനിന്നുള്ള പുരാതന ചിത്രീകരണങ്ങൾ. ഇത് നമ്മോടു പറയുന്നത് എന്തെന്നാൽ, രാമായണം പൗരാണിക ഭാരതത്തിൽ സുപ്രസിദ്ധമായിരുന്നു എന്നാണ്.

ഭാരതത്തിൽ ക്ഷേത്രനിർമാണം ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, രാമായണരംഗങ്ങൾ മുഴുവനും അവയിൽ കൊത്തിവച്ചു തുടങ്ങി. ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സംഭവം, 12-ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ മൂന്ന് ഗംഭീര ക്ഷേത്രങ്ങൾ രാമപൂജയ്ക്കായി മാത്രം നിർമിച്ചതായിരുന്നു. ഇതിൽ ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ളത് അയോധ്യയിലെ ക്ഷേത്രമാണ്. രണ്ടാമത്തെ ക്ഷേത്രം Rajim ജില്ലയിൽ (മധ്യപ്രദേശ്) പണികഴിച്ചു. മൂന്നാമത്തേത്, ത്രിപുരയിലെ നാടുവാഴികളായ കാലചുരി-കൾ നിർമിച്ചു. ഈ മൂന്ന് ക്ഷേത്രങ്ങളിലും ശിലാലിഖിതങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.