ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ മോചനം ക്ഷേത്രസ്വത്ത് അപഹരിക്കൽ വിവാദങ്ങൾ

ഹൈന്ദവസ്ഥാപനങ്ങളോടു നീതിന്യായവ്യവസ്ഥയും ഉദ്യോഗസ്ഥരും പുലർത്തുന്ന വിവേചനം

ശ്രീജൻ ഫൗണ്ടേഷൻ പ്രസ് ക്ലബ്ബ് ഓഫ് ഇന്ത്യയിൽ വച്ച് ജെ. സായി ദീപക്കിന്റെ ഒരു പ്രഭാഷണം സംഘടിപ്പിച്ചിരുന്നു. ‘ഹൈന്ദവക്ഷേത്രങ്ങളെ സർക്കാർ നിയന്ത്രണത്തിൽനിന്നു മോചിപ്പിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത’ ആയിരുന്നു വിഷയം.

പ്രഭാഷണത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം ഇവിടെ നൽകുന്നു. ഇതിൽ, സായി ദീപക് വിഷയം പരിചയപ്പെടുത്തി, പ്രശ്നത്തിന്റെ കാതലായ ഭാഗം വിശദീകരിക്കുന്നു.

ജെ. സായ് ദീപക്:-

താങ്കൾ പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ച ആമുഖത്തിൽനിന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞു തുടങ്ങാം. ഈ രാജ്യത്ത് ഭൂരിപക്ഷ സമുദായം വിവേചനത്തിനു വിധേയമാകുന്നത് വിരോധാഭാസമാണെന്ന് താങ്കൾ പറഞ്ഞു. എന്നാൽ ഇതിൽ വിരോധാഭാസമോ അൽഭുതകരമായോ ഒന്നുമില്ലെന്നു ഞാൻ കരുതുന്നു. ഈ വികാരം പങ്കുവയ്ക്കുന്നത് ഞാൻ മാത്രമാണെന്നും തോന്നുന്നില്ല. ഭാഗ്യവശാൽ ഈ രാജ്യത്തെ ഒരു നല്ലവിഭാഗം ജനങ്ങൾ കാര്യങ്ങളെപ്പറ്റി ഇപ്പോൾ ബോധവാന്മാരാണ്. ചുറ്റിലും നടക്കുന്ന സംഭവങ്ങൾ അവർ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്. സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ച്, ജീവിക്കുന്ന ശരാശരി മദ്ധ്യവർഗ്ഗക്കാരനും കാര്യങ്ങളുടെ ഗൗരവം പിടികിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. ഈ രീതിയിൽ ജീവിതം തുടർന്നാൽ കുറച്ചുകാലത്തിനു ശേഷം അതിജീവനം ബുദ്ധിമുട്ടാകുമെന്ന് അവരും മനസ്സിലാക്കിക്കഴിഞ്ഞു.

വിഷയത്തിന്റെ കാതലായ ഭാഗം സ്പർശിക്കുന്നതിനു മുമ്പ്, ചില കാര്യങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഗൂഗിളിൽ തിരഞ്ഞാൽ, ക്ഷേത്രങ്ങൾ കയ്യേറിയതും, വജ്രമോഷണങ്ങളെ പറ്റിയും, ക്ഷേത്രസ്വത്തുക്കൾ കയ്യേറി അന്യാധീനപ്പെട്ടതും എല്ലാം വിഷയങ്ങളായ ലേഖനങ്ങൾ നിങ്ങൾക്കു എത്രവേണമെങ്കിലും ലഭിക്കും. പാട്ടത്തിനു കൊടുത്ത വസ്തുവകകളിൽ നിന്നു ലഭിക്കുന്ന തുശ്ചവരുമാനവും ലേഖനങ്ങളിൽ വരാറുണ്ട്. പൊതുമണ്ഢലത്തിൽ ഇടപെടുന്നവർക്കു അറിയാത്ത പുതിയ കാര്യങ്ങളാണ് ഞാനിവിടെ പറയുന്നതെന്ന് കരുതരുത്.

എങ്കിൽ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത്തരം അന്യായമായ കാര്യങ്ങളോടു ഹൈന്ദവർ പ്രതികരിക്കാത്തത്? എന്തുകൊണ്ടാണ് സക്രിയമായ സമീപനം എടുക്കാത്തത്? ചുറ്റിലും സംഭവിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളോടു പ്രതികരിക്കാനുള്ള സന്നദ്ധത എന്തുകൊണ്ട് ജനങ്ങൾ എടുക്കുന്നില്ല? ഈ ചോദ്യങ്ങളുടെ ഉത്തരം കിടക്കുന്നത് ജനങ്ങളുടെ മനോഭാവം, അറിവ്, ഉദ്യമിക്കാനുള്ള സന്നദ്ധത എന്നിവയിലാണ്. ഈ മൂന്ന് കാര്യങ്ങളിലാണ് വീഴ്ച സംഭവിക്കുന്നത്. ഇപ്പോഴത്തെ സാഹചര്യങ്ങൾക്കു മറ്റൊന്നിനേയും പഴിചാരുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ല. ഉദാസീനതയാണ് പ്രധാനപ്രശ്നം. ഇതിന്റെ അനന്തരഫലം വ്യക്തമായി കാണണമെങ്കിൽ, ചില സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ, ക്ഷേത്രഭരണം സംബന്ധിച്ചുള്ള നിയമങ്ങളിൽ കണ്ണോടിച്ചാൽ മതി. നിയമപരിശീലനം ലഭിച്ചിട്ടില്ലാത്ത, നിയമങ്ങളും നിയമവ്യവസ്ഥകളും വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ കഴിവില്ലാത്ത വ്യക്തികൾ പോലും, ഈ നിയമങ്ങൾ അസാധുവാക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുകയാണ്.

സത്യത്തിൽ, ഈ വിഷയങ്ങളിൽ ഞാൻ എഴുത്ത് തുടങ്ങിയത് 2015 ഡിസംബർ മുതലാണ്. അതിനുമുമ്പ് ഒരു പ്രാഥമിക വായനയാണ് നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നത്. ക്ഷേത്രങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള ഈ നിയമനിർമാണങ്ങൾ വായിച്ചപ്പോൾ, ഞാൻ ആദ്യംതന്നെ സ്വയമൊരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു – ഈ നിയമങ്ങൾ കോടതിയിൽ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാൻ എന്തുകൊണ്ട് ഇത്രയും കാലമെടുത്തു? ഇവയിൽ ചില നിയമങ്ങൾ 1927-ൽ പാസാക്കിയതാണ്. മറ്റുചിലത് 1951, 1954 എന്നീ വർഷങ്ങളിൽ. ഇപ്പോൾ തമിഴ്‌നാടിനു ബാധകമായ 1954-ലെ നിയമനിർമാണത്തിന്റെ മൂലം 1921-ലാണ്. പിന്നീടത് പിൻവലിച്ച്, 1951-ൽ പുതിയ നിയമനിർമ്മാണം നടന്നു. 1954-ലെ ശിവിർ മഠത്തിന്റെ കേസിൽ സുപ്രീംകോടതി ആദ്യമായി ഒരു നിയമനിർമ്മാണം റദ്ദാക്കി. എന്നാൽ, സുപ്രീംകോടതി 1954-ൽ റദ്ദാക്കിയ നിയമവും, അതിനു ശേഷം രൂപീകരിച്ച നിയമവും ആരെങ്കിലും താരതമ്യം ചെയ്തുനോക്കിയാൽ, അവ തമ്മിൽ എന്താണ് വ്യത്യാസമെന്നു അവർ ചോദിക്കും. സത്യത്തിൽ അവ തമ്മിൽ വ്യത്യാസമില്ല. കോടതി റദ്ദാക്കിയതും, ഇന്നു നിലവിലുള്ളതും എന്താണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ, രണ്ടു നിയമങ്ങളുടേയും മൂല-അർത്ഥ താരതമ്യത്തിനു ആരും മിനക്കെട്ടില്ല. അടിസ്ഥാനപരമായി ഭരണഘടനാപരമല്ലാത്തതെന്ന് വിധിച്ച്, രാജ്യത്തെ സുപ്രീംകോടതി റദ്ദാക്കിയ നിയമനിർമ്മാണം വീണ്ടും തിരിച്ചു കൊണ്ടുവരാൻ, നിയമനിർമാണസഭക്കു എങ്ങിനെ ധൈര്യവും പ്രാപ്തിയും ധാർഷ്ട്യവും ലഭിച്ചെന്നു ചോദിക്കാനും ആരും തുനിഞ്ഞില്ല.

രണ്ട് സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ കാരണങ്ങളിലേക്കു ഇത് നമ്മെ നയിക്കും. അതിലേക്കു കടക്കും മുമ്പ്, അതിനെപ്പറ്റി നമുക്കെന്ത് ചെയ്യാൻ പറ്റുമെന്നും, എന്തുകൊണ്ട് നാം ചിലത് ചെയ്തേ തീരൂവെന്നും നോക്കാം.

ഇങ്ങിനെ പറയേണ്ടി വരുന്നതിൽ എനിക്കു ഖേദമുണ്ട്. എന്തെന്നാൽ, ക്ഷേത്രങ്ങൾക്കു വേണ്ടിയുള്ള വാദങ്ങൾ, നിർഭാഗ്യവശാൽ ഒരു പ്രത്യേക ജാതിയെ മാത്രം ബാധിക്കുന്നതായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഒരു പ്രത്യേക വിഭാഗം, സമൂഹം, സമുദായം എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രശ്നമായി ഇത് മാറിക്കഴിഞ്ഞു. അടിസ്ഥാനപരമായി ഇങ്ങിനെ പാടില്ലെന്നു ഞാൻ കരുതുന്നു. തെറ്റായ ഇത്തരം വീക്ഷണങ്ങൾ നാം ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ഒരു ക്ഷേത്രം ഹിന്ദുമതത്തിലുള്ള എല്ലാ ജാതികൾക്കും ഉപജാതികൾക്കും വിഭാഗങ്ങൾക്കും വേണ്ടിയുള്ളതാണ്. അക്കാര്യത്തിൽ തെറ്റിദ്ധാരണയോ രണ്ടഭിപ്രായമോ വേണ്ട. ഇത് സുവ്യക്ത നിലപാടാണ്.

അതിനാൽ ഒരു ക്ഷേത്രത്തിനു പ്രശ്നംവന്നാൽ, ആ ക്ഷേത്രം നടത്തുന്നത് ഏതെങ്കിലും വിഭാഗമോ, ഉപവിഭാഗമോ, അല്ലെങ്കിൽ കുറച്ചു വിശ്വാസികളോ ആണെന്നതിനു പ്രാധാന്യമില്ല. അവർക്കു സംഭവിച്ചതും അവരെ ബാധിക്കുന്നതും, നിങ്ങളേയും നിങ്ങളുടെ ആത്മീയസ്ഥാപനങ്ങളേയും ഭാവിയിൽ ബാധിക്കും. കാരണം, അതേ പ്രക്രിയകൾ നിങ്ങളുടെ ക്ഷേത്രങ്ങളിലേക്കും സാവധാനം വ്യാപിച്ച് എത്തുന്നതാണ്. ഇതിൽനിന്നു രക്ഷപ്പെടുക സാധ്യമല്ല.

നാം ഉദാസീനത വെടിഞ്ഞ്, എന്തുകൊണ്ട് ഇത്രയും കാലം ഉദാസീനരായിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു എന്ന് സ്വയം ചോദിക്കുകയാണ് ആദ്യം ചെയ്യേണ്ടത്. ഉദാസീനതയുടെ കാരണം ലളിതമാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. ഭൗതികലോകത്തെ പ്രശ്നങ്ങളോടു നമുക്കൊരു തത്ത്വജ്ഞാനപരമായ സമീപനമുണ്ട്. സനാതന ധർമ്മം ആണെങ്കിൽ അത് സനാതനമായി തന്നെ തുടരും! സനാതനധർമ്മത്തിൽ തുടർച്ചയുണ്ടാകുമെന്നു ചുരുക്കും. ഇതുവരെ അങ്ങിനെയായിരുന്നു. കാലത്തിന്റേയും ചരിത്രത്തിന്റേയും കെടുതികളെ സനാതനധർമ്മം അതിജീവിച്ചു കഴിഞ്ഞു. അതുകൊണ്ട് ഭാവിയിലും ഇത് അതിജീവനത്തിനു ശേഷിയുള്ളതാണ്. കാലപ്രവാഹത്തിന്റെ ഇടയിൽപ്പെട്ട് സനാതനധർമ്മം തകർന്നു പോകില്ല. ഇതാണ് ഉദാസീനതക്കു നാം നൽകുന്ന നീതീകരണം. നമ്മുടെ ഭീരുത്വം, ദൗർബല്യം, കൂട്ടായതും ഒത്തൊരുമയുള്ളതുമായ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ അഭാവം., എന്നിവയിൽ നിന്നാണ് ഈ നീതീകരണമുണ്ടാകുന്നത്. നാം അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ട ആദ്യത്തെ കാര്യമിതാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.

പൊതുജനങ്ങൾക്കായി ചില കാര്യങ്ങൾ പറയാം. ഇതുപറയാൻ ഞാൻ തിടുക്കപ്പെട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. കാരണം, എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്നതിന്റെ സൂചനയാണിത്. നാമിന്ന് എവിടെ എത്തിനിൽക്കുന്നു എന്ന ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരവും ഇത് നൽകും. 1966-ൽ സുപ്രീംകോടതി, ആന്ധ്രപ്രദേശ് സർക്കാർ സൂപീകരിച്ച ഒരു നിയമത്തിന്മേൽ, പുറപ്പെടുവിച്ച വിധിയിൽനിന്നു ഞാൻ ചില കാര്യങ്ങൾ പരാമർശിക്കുകയണ്. ഈ നിയമം സുപ്രീംകോടതിയിൽ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഒരു പ്രത്യേകവാദം ഉന്നയിക്കപ്പെട്ടു. അതായത് ഈ നിയമനിർമാണം ഹൈന്ദവർക്കു മാത്രമേ ബാധകമാവുള്ളൂ! എന്തുകൊണ്ടാണ് ഈ നിയമനിർമ്മാണങ്ങൾ ഹൈന്ദവസ്ഥാപനങ്ങൾക്കു മാത്രം ബാധകമാകുന്നത്? എന്താണ് ഹൈന്ദവസ്ഥാപനങ്ങൾക്കു മാത്രമായുള്ള പ്രത്യേകത?

ഇക്കാര്യം ഇനി പറയുംവിധം പരിശോധിക്കാം. രാഹുൽ ഒരു സ്കൂളിന്റെ പ്രിൻസിപ്പലോ, ഒരു ക്ലാസിലെ ടീച്ചറോ ആണെന്ന് കരുതുക. ആരെ വേണമെങ്കിലും ശിക്ഷിക്കാനുള്ള അധികാരം രാഹുലിനുണ്ട്. പക്ഷേ, രാഹുൽ ശിക്ഷിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് ഒരു ക്ലാസിലുള്ള എല്ലാ കുട്ടികളേയുമോ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ക്ലാസിലെ ഒരു കുട്ടിയെ മാത്രമോ ആണ്. ഇതിന്റെ അർത്ഥം വ്യക്തമാണ്. രാഹുലിനു എല്ലാ ക്ലാസിലേയും കുട്ടികളെ, ജാതിമതവർഗ്ഗ ഭേദമന്യെ ശിക്ഷിക്കാനുള്ള അധികാരമുണ്ടെങ്കിലും, രാഹുൽ ഈ അധികാരം പ്രയോഗിക്കുത് ഒരു ക്ലാസിനുമേൽ (സമൂഹത്തിനുമേൽ) മാത്രമാണ്. ഇത് രണ്ടോ മൂന്നോ അനുമാനങ്ങളിലേക്കു നമ്മെ നയിക്കും.

ഒന്നാമതായി, പ്രത്യേക ശ്രദ്ധ അർഹിക്കുന്ന വിദ്യാർത്ഥികളും, സമൂഹവും അവർ മാത്രമാണെന്നു രാഹുൽ വിശ്വസിക്കുന്നു. ഇതിനു കാരണം, അവർ ദുർബലരോ അല്ലെങ്കിൽ അടിസ്ഥാനപരമായ ദൂഷ്യം അവരുടെ സ്വാഭാവത്തിലുണ്ടെന്നതോ ആകാം. തന്മൂലം അവരുടെ സ്വഭാവത്തിൽ മറ്റൊരാൾ ഇടപെടേണ്ടി വരുന്നു. രാഹുലിന്റെ നിഗമനവും, പ്രവൃത്തിയാൽ അദ്ദേഹം നൽകുന്ന സന്ദേശവും ഇതാണ്.

രണ്ടാമതായി, വ്യത്യസ്ത തരക്കാരായവരെ ഒരുപോലെ പരിഗണിക്കുന്നതോ, അല്ലെങ്കിൽ തുല്യനിലയിലുള്ളവരെ തുല്യമല്ലാത്ത വിധം പരിഗണിക്കുന്നതോ അസമത്വമാണ്. ഇതുകൂടാതെ, സമമല്ലാത്ത രീതിയിലുള്ള അധികാരവിനിയോഗവും അസമത്വമാണെന്നു ഞാൻ പറയും. ഒരു വ്യത്യാസവും ഞാൻ അവയ്ക്കിടയിൽ കാണുന്നില്ല. ഇവയുടെ അനന്തരഫലവും ഏറെക്കുറെ തുല്യമാണ്.

നിങ്ങളിൽ നിക്ഷിപ്തമായിരിക്കുന്ന അധികാരം വിനിയോഗിക്കുന്നത് തുല്യമല്ലാത്ത രീതിയിലാണെങ്കിൽ, അതായത് ഏതെങ്കിലും ഒരു സമൂഹത്തെ മാത്രം ലക്ഷ്യമാക്കി അധികാരം വിനിയോഗിച്ചാൽ, നിങ്ങൾ വളരെ തെറ്റായ സന്ദേശമാണ് നൽകുന്നത്. എന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, വിവേചനം എന്നതിന്റെ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട നിർവചനം ഇതാണ്. ഇതിനെക്കുറിച്ച് രണ്ട് അഭിപ്രായം ഇല്ല. ഇക്കാര്യം മനസ്സിലാക്കാൻ നിങ്ങൾ നിയമം, ഭരണഘടന, നീതിന്യായം എന്നിവയിൽ വിദഗ്ധൻ ആകേണ്ടതുമില്ല.

ഇനി ഞാൻ വിധിന്യായം വായിക്കാം. ഹിന്ദുസമൂഹത്തിൽ ഇടപെടുന്നതിനു സാർവ്വജനികമായി പറയുന്ന വാദമാണിത്. ഹൈന്ദവസ്ഥാപനങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ ഉദ്യോഗസ്ഥർ, സർക്കാർ, ജുഡിഷ്യറി (Executive, Government, Judiciary) എന്നീ ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങൾ പുലർത്തുന്ന മനോഭാവം എന്തെന്ന് ഇത് നിങ്ങളോടു പറയും.

1966-ലെ ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ സമീപനം ശരിയാണോയെന്ന് നിശ്ചയിക്കേണ്ടത് നിങ്ങളാണ്. ആന്ധ്രപ്രദേശ് നിയമസഭ പാസാക്കിയ നിയമത്തിന്റെ ഭരണഘടനാസാധുത ചോദ്യംചെയ്തു കൊണ്ട്, ഹർജിക്കാരനു വേണ്ടി സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട അപേക്ഷ ഇനി പറയുന്നു.

അപേക്ഷ പ്രകാരം, ഹർജിക്കാരുടെ വിദഗ്ധസമിതിയുടെ വാദങ്ങളിലെ ഊന്നൽ, ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയുടെ 25-26 ആർട്ടിക്കിളുകൾ മതകാര്യങ്ങളിൽ സ്വാതന്ത്ര്യം, അതായത് ഒരുവ്യക്തിക്കു ഇഷ്ടമുള്ള മതത്തിൽ വിശ്വസിച്ച് അത് ആചരിക്കാനും  പ്രചരിപ്പിക്കാനുമുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം, എല്ലാ പൗരന്മാർക്കും ഒരുപോലെ ഉറപ്പുനൽകുന്നു എന്നതിലായിരുന്നു. ഹിന്ദുക്കളാണ് രാജ്യത്തെ ഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങൾ. ഇവർക്കൊപ്പം മുസ്ലിങ്ങൾ, കൃസ്ത്യാനികൾ, പാർസികൾ തുടങ്ങിയ ന്യൂനപക്ഷ മതങ്ങൾക്കും ആർട്ടിക്കിൾ 25-26 പ്രകാരം ഭരണഘടനാപരമായ തുല്യഅവകാശങ്ങൾക്കു അർഹതയുണ്ട്. ന്യൂനപക്ഷമതങ്ങൾ നടത്തി പരിപാലിക്കുന്ന മത-ജീവകാരുണ്യ സ്ഥാപനങ്ങളുടേയും സ്വത്തുവകകളുടേയും ഭരണ-നിയന്ത്രണത്തിൽ ആരും ഇടപെടാനും പാടില്ല. എന്നാൽ ഹൈന്ദവ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ മേൽ സർക്കാർ ഇടപെടലുകളുണ്ട്. ഹിന്ദുമത സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ഭരണനിർവഹണം നിയന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടുള്ള നിയമങ്ങൾ സർക്കാർ പാസാക്കുന്നത് സമത്വം ഉറപ്പാക്കുന്ന ഭരണഘടനയുടെ 14-15 ആർട്ടിക്കിളുകളുടെ ലംഘനമാണ്. അപേക്ഷയിൽ ഉന്നയിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന വാദം ഇതാണ്. ആർട്ടിക്കിൾ 26 വഴി സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഭൂരിപക്ഷമതത്തിന്റെ ഭാഗമായ ഒരു സമുദായത്തിനു, ഭൂരിപക്ഷമതത്തെ വർഗ്ഗമായി കണക്കിലെടുത്ത്, ആർട്ടിക്കിൾ 26 ഉറപ്പുനൽകുന്ന അവകാശങ്ങൾ ലഭ്യമാക്കണമെന്നു വാദിക്കപ്പെട്ടു. ഇതിലടങ്ങിയിരിക്കുന്ന അടിസ്ഥാന ആശയം എന്തെന്നാൽ, വൈഷ്‌ണവർ ആർട്ടിക്കിൾ 26-നാൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, എല്ലാ ഹൈന്ദവർക്കും അതേ സംരക്ഷണത്തിനു തുല്യാർഹതയുണ്ട് എന്നാണ്. വൈഷ്‌ണവർ ഹൈന്ദവരിലെ ഒരു ഭാഗമാകുന്നതാണ് ഇതിനു കാരണം. വൈഷ്ണവരുടെ അധികാരപരിധിയിൽ വരുന്ന സ്ഥാപനങ്ങൾ, അവരുടെ മതവിശ്വാസത്തെ ഹനിച്ചുകൊണ്ട്, ഭരണകൂടനിയമത്തിനു വിധേയമാക്കാൻ പറ്റില്ല. ഹർജിക്കാരുടെ വാദം ഇങ്ങിനെ പോകുന്നു.

അടുത്തതായി, സുപ്രീംകോടതി പറഞ്ഞതെന്തെന്ന് നമുക്ക് നോക്കാം. ഭരണഘടനയുടെ മറ്റു മേഖലകളിൽ, സുപ്രീംകോടതി നടത്തിയിട്ടുള്ള വാദങ്ങളെ ഈ വിധിന്യായം ഓർമിപ്പിക്കും. മതങ്ങൾ, ജീവകാരുണ്യസംഘടനകൾ, പൊതുമേഖല സ്ഥാപനങ്ങൾ, സ്വത്തുവകകൾ എന്നിവയുടെ മേൽ ഒരുപോലെ പ്രയോഗിക്കാൻ പറ്റുന്ന നിയമങ്ങൾ നിയമനിർമാണസഭ പാസാക്കേണ്ടതുണ്ടോ എന്നതാണ് കോടതിയുടെ ഒന്നാമത്തെ ചോദ്യം. ഇത്തരം സ്ഥാപനങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ച് പരിപാലിക്കുന്നവരിൽ എല്ലാ മതക്കാരുമുണ്ടല്ലോ.

ഇനിയാണ് മതേതരമായ പരിപ്രേക്ഷ്യം വരുന്നത്. ഇന്ത്യയെ പോലെ ബഹുസ്വരമായ ഒരു രാജ്യത്ത്, ജനങ്ങൾ വിവിധ മതവിശ്വാസങ്ങളിലോ അവയുടെ വകഭേദങ്ങളിലോ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടാകും. ഭരണഘടന നിർമാണ സമയത്തു, വിവിധ ജാതി-മതങ്ങളിൽ ജനിച്ച ഇന്ത്യക്കാരെ ഒത്തൊരുമയോടെ എങ്ങിനെ കൊണ്ടുപോകുമെന്നതിൽ ഭരണഘടനാ ശില്പികൾ പ്രശ്നം നേരിട്ടു. ഭരണഘടനയുടെ നിർദ്ദേശക തത്ത്വങ്ങൾ (Directive Principles) തന്നെ ബഹുസ്വരതയെ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച്, വിവിധ മതവിശ്വാസികൾക്കിടയിൽ ഐക്യം സ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. എല്ലാ മതവിഭാഗങ്ങൾക്കും ഒരുപോലെ ബാധകമാകുന്ന വ്യക്തിനിയമം അത്യാവശ്യമാണെങ്കിലും, ഒറ്റയടിയ്ക്കു ആ നിയമം നടപ്പിലാക്കിയാൽ, അത് രാജ്യത്തിന്റെ അഖണ്ഢതയ്ക്കും ഐക്യത്തിനും വിഘാതമാകും. ജനാധിപത്യപരമായ നിയമസംവിധാനത്തിനു അകത്ത്, പുരോഗമനോന്മുഖമായ സാമൂഹികമാറ്റവും ക്രമവും സാവധാനമേ കൊണ്ടുവരാവൂ. ജനങ്ങളുടെ ചില ദുർബലവികാരങ്ങൾ മറ്റുള്ള കാര്യങ്ങളേക്കാൾ പ്രധാനമാണ്. നിയമനിർമാണവും, നിയമഭേദഗതിയും സാവധാനത്തിൽ നടക്കുന്ന പ്രക്രിയകളാണ്.  നിയമം ഏറ്റവും ആവശ്യമുള്ളത് എവിടെയാണോ അവിടെയായിരിക്കും ആദ്യം നിയമനിർമാണം നടക്കുക. ഇപ്രകാരം, ഹൈന്ദവ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ കാര്യം വന്നപ്പോൾ നിയമപരിഹാരം വളരെ പ്രധാനമാണെന്നു കോടതിക്കു തോന്നി. ഇതാണ് ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങൾ ഇവിടെ പറയുന്ന യുക്തി. ബഹുസ്വരതയേയും മതേതരത്വത്തേയും വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നത് ഇവ്വിധമാണ്. ഭരണഘടനാപരമായ ഉത്തരവുകളും മൂല്യങ്ങളും ഭാരതത്തിൽ നാം പ്രാബല്യത്തിൽ വരുത്തുന്നത് ഇങ്ങിനെയാണ്. ഇതിൽ നാം മനസ്സിലാക്കേണ്ട പോയിന്റ്, 1966-ലെ ഈ ചോദ്യം 2016-ലും പ്രസക്തമായി തുടരുന്നു എന്നതാണ്.

ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, നിങ്ങൾക്കൊരു ചോദ്യം ചോദിക്കാൻ അർഹതയുണ്ട് – 50 വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും, മറ്റു സമൂഹങ്ങളും സമുദായങ്ങളും ഇത്തരം നിയമനിർമ്മാണങ്ങളോടു സഹകരിക്കുന്ന സമീപനം സ്വീകരിച്ചിട്ടില്ല എന്നാണോ താങ്കൾ പറയുന്നത്? ഇതെല്ലാം നടന്നത് 1966-ലാണ്. നാം ഇന്നു ജീവിക്കുന്നത് 2016-ലാണ്. സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടി 19 കൊല്ലം കഴിഞ്ഞ 1966-ൽ നിങ്ങൾ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നത്, ഹൈന്ദവസ്ഥാപനങ്ങൾ എന്നതിനു കൂടുതൽ വിശദീകരണം വേണമെന്നാണ്. ഇപ്പോൾ ആ വിധിന്യായം വന്ന് 50 കൊല്ലത്തിനു ശേഷവും, സാഹചര്യങ്ങൾ പ്രകാരം, ഹൈന്ദവർക്കു മാത്രമേ വിശദീകരണം ആവശ്യമുള്ളൂ, മറ്റു മതവിഭാഗങ്ങൾക്കു വേണ്ട എന്നാണോ നിങ്ങൾ പറയുന്നത്?

ആന്ധ്രപ്രദേശിലെ ഹൈന്ദവ മതസ്ഥാപനങ്ങൾക്കു ബാധകമായ 1987-ലെ നിയമനിർമ്മാണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം, ജസ്റ്റീസ് ചല്ല കോണ്ടയ്യ-യുടെ (Challah Kondiah) റിപ്പോർട്ടാണ്. ഈ മൂലരേഖ എല്ലാ ജനങ്ങളും വായിച്ചിരിക്കേണ്ട ഒന്നാണ്. ഈ രേഖ (പറയുന്നതിൽ ഞാൻ ഖേദിക്കുന്നു) എല്ലാതരം നീതി, യുക്തിപരത എന്നിവയെ അവഹേളിക്കുകയും, ഭൂരിപക്ഷ സമുദായത്തിന്റെ ക്ഷമയേയും അന്തസ്സിനേയും കണക്കിലെടുക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇങ്ങിനെ പറയാൻ കാരണമുണ്ട്. ക്ഷേത്രങ്ങളും മതസ്ഥാപനങ്ങളും ഉൾപ്പെടെയുള്ള ഹൈന്ദവ സ്ഥാപനങ്ങളിലാണ് അഴിമതിയും മറ്റും ഉണ്ടാകുന്നത്, അല്ലെങ്കിൽ ഏതാനും തവണ ഉണ്ടായത് എന്നു ആ രേഖ അസന്നിഗ്ദമായി പറയുന്നു. ഈ സ്ഥാപനങ്ങൾ, ആകെ ജനസംഖ്യയുടെ 80 ശതമാനത്തോളമുള്ള മതവിശ്വാസികളുടെ ആയതിനാൽ, ആ ക്രമക്കേടുകൾ പരിഹരിക്കപ്പെട്ടാൽ, ബാക്കിയുള്ള 20 ശതമാനത്തിന്റെ മതസ്ഥാപനങ്ങളും നിയമത്തിനു വഴങ്ങുമത്രെ. എത്ര സുന്ദരമായ യുക്തിപാടവം!

പടിഞ്ഞാറൻ പാക്കിസ്ഥാൻ കിഴക്കൻ പാക്കിസ്ഥാനോടു അനുവർത്തിച്ച യുക്തിയിൽനിന്നു ഇതെങ്ങിനെ വ്യത്യസ്തമാകുന്നെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. 30 ലക്ഷം ജനങ്ങളെ ഉന്മൂലനം ചെയ്യുക. പിന്നെ ബാക്കിയുള്ളവർ നിങ്ങളെ അനുസരിക്കും. ഇത്തരം നിർദ്ദേശങ്ങളാണ് ജനറൽ ടിക്ക ഖാന് നൽകിയിരുന്നത്.

ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ഇത്തരം മനോഭാവം ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടണം. ഞാൻ ഉന്നയിക്കുന്ന കാര്യമിതാണ്.

ചർച്ചയുടെ വിഷയം ഞാൻ അല്പംകൂടി വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഒന്ന്, ഭരണഘടനാവിരുദ്ധമായ എന്തെങ്കിലും കാര്യം ചെയ്യാൻ നാം ഭരണകൂടത്തോടു പറയുന്നില്ല. രണ്ട്, നമ്മുടെ ആവശ്യം നിവർത്തിച്ചുകിട്ടാൻ ഭരണഘടനാ ഭേദഗതിയോ മറ്റോ ആവശ്യമില്ല. ഇന്നുള്ള ഭരണഘടനയുടെ ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങിനിന്നു കൊണ്ടുതന്നെ ഇതു ചെയ്യാനാകും. വിപ്ലവകരമോ പെട്ടെന്നുള്ളതോ ആയ ഒരു മാറ്റിമറിക്കലും ഭരണഘടനയിൽ നടത്തേണ്ട കാര്യമില്ല. ഇക്കാര്യങ്ങൾ നാം വ്യക്തമായും മനസ്സിലാക്കണം.

നാം പറയുന്നത് ഇത്രമാത്രം – ഒന്നുകിൽ എല്ലാവരുടേയും മതസ്ഥാപനങ്ങളിൽ ഒരുപോലെ ഇടപെടുക, അല്ലെങ്കിൽ ആരുടേയും മതസ്ഥാപനങ്ങളിൽ ഇടപെടാതിരിക്കുക. നിങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ ഇടപെടാൻ തീരുമാനിച്ചെങ്കിൽ, മറ്റുള്ളവരുടേയും സ്ഥാപനങ്ങളിൽ ഇതുതന്നെ ചെയ്യാൻ ആരംഭിക്കുക. എന്നിട്ടേ ഭരണഘടന അനുശാസിക്കും പോലെ ഞങ്ങളുടെ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ ഇടപെടാൻ നിങ്ങൾക്കു അർഹതയുള്ളൂ.

Leave a Reply

You may also like

ഇസ്ലാമിക അധിനിവേശങ്ങൾ ക്ഷേത്രാശുദ്ധി വരുത്തൽ നിങ്ങൾക്കു അറിയുമോ പ്രഭാഷണ ഭാഗങ്ങൾ മധ്യകാല ചരിത്രം

എന്തുകൊണ്ടാണ് വടക്കേ ഇന്ത്യയിൽ ബൃഹത്തായ ക്ഷേത്രങ്ങൾ ഇല്ലാത്തത് ?

post-image

ലോക പ്രശസ്ത ശാസ്ത്രജ്ഞനായ ഷോൺ ലോൺടൈസ് ഇൻറ അഭിപ്രായത്തിൽ നമ്മെ ചൂഴ്ന്നു നിൽക്കുന്ന ഓർമ്മകളാണ് നമ്മളെ നിർവചിക്കുന്നത്. മതവിശ്വാസങ്ങളുടെ ഒരു അടിസ്ഥാനതത്വം ആണിത്. മിലൻ കുന്ദേരയുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ അധികാരസ്ഥാപനങ്ങളുടെ നേരെയുള്ള സമരങ്ങൾ മറവിക്കെതിരെയുള്ള ഓർമ്മകളുടെ പ്രതിരോധമാണ്. വളരെ ശക്തമായ വാക്കുകളാണിത്. ഓർമ്മകൾ ആണ് നമ്മളെ മറവിയിൽ നിന്നും സംരക്ഷിക്കുന്നത്, ഓർമ്മകൾക്ക് മരണമില്ല, അതാണ് അവയുടെ സൗന്ദര്യവും. ഞാൻ എൻറെ മക്കളോട് ഇതിനെപ്പറ്റി സംസാരിക്കണം എന്നില്ല, ഞാൻ പറയാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത് അവർ സ്വയം മനസ്സിലാക്കി മുമ്പോട്ട് പൊയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കും, അതായത് ഓർമ്മകൾ നിശബ്ദമായി കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇത് നിങ്ങൾക്കെല്ലാം പരിചിതമായ അനുഭവമായിരിക്കും അല്ലേ? എനിക്ക് ഒരു കഥ പറയുവാനുണ്ട് അതിലൂടെയാണ് ഞാൻ ആദ്യമായി ദുരന്തം എന്താണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നത്. എൻറെ അച്ഛൻ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നത് അടുത്തുള്ള ബംഗാളി റസീന സ്കൂളിൽ. ഞങ്ങൾ കുട്ടികളായിരിക്കുമ്പോൾ അവിടെ പോയി കളിക്കുകയും പണ്ഡിറ്റ് കയ്യിൽ നിന്ന് പ്രസാദം വാങ്ങി കഴിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു, രാജ്യത്താകമാനമുള്ള മറ്റു കുട്ടികളെ പോലെ തന്നെ. ഞങ്ങൾ പോകുന്നു, കളിക്കുന്നു, പ്രസാദം വാങ്ങിക്കഴിക്കുന്നു, തിരിച്ചു പോരുന്നു. സ്കൂളിൻറെ ഓരോ മുക്കും മൂലയും ഞങ്ങൾക്ക് പരിചിതമായിരുന്നു.
              ഒരിക്കൽ ഞാൻ അവിടെ വെള്ളക്കാരായ ദമ്പതിമാർ അവരുടെ ഗൈഡും ആയി കലഹിക്കുന്നത് കണ്ടു. ഗൈഡ് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നത് ഇതാണ് ഈ ഭാഗത്തുള്ള ഏറ്റവും വലുതും മനോഹരമായ ക്ഷേത്രം എന്നാണ്. പക്ഷേ അവർ സമ്മതിച്ചു കൊടുക്കാൻ തയാറായിരുന്നില്ല അവർ അവരുടെ ഗൈഡ്…

Read More
പ്രഭാഷണ ഭാഗങ്ങൾ പൗരാണിക ഭാരതീയ വിദ്യാഭ്യാസം ഭാരതീയചരിത്രത്തിന്റെ പുനരെഴുത്ത് മധ്യകാല ചരിത്രം

1800-ലെ ഭാരതീയ വിദ്യാഭ്യാസ വ്യവസ്ഥയെ കുറിച്ചുള്ള ബ്രിട്ടീഷ് റിപ്പോർട്ടുകൾ

post-image

മറ്റൊരു കാര്യത്തിനായി ലണ്ടനിൽ പോയ ധർമപാൽ അവിടത്തെ വായനശാലയിൽ ധാരാളം സമയം ചിലവഴിച്ചു. അപ്പോൾ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ചില ആർക്കൈവ് രേഖകൾ അദ്ദേഹം കണ്ടു. ഭാരതത്തിന്റെ തനത് വിദ്യാഭ്യാസ വ്യവസ്ഥയെ കുറിച്ചുള്ള ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാരിന്റെ സർവേകളായിരുന്നു അവ. ബ്രിട്ടീഷുകാർ പഠനം നടത്തിയത് വളരെ വ്യവസ്ഥാപിതമായ രീതിയിലായിരുന്നു. അവർ ആദ്യം അറിയാൻ ശ്രമിച്ചത്, ഭാരതത്തിൽ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ അളവ് എത്രത്തോളം ഉണ്ടെന്നു അറിയാനായിരുന്നു. അതിനു ബംഗാൾ, പഞ്ചാബ്, മദ്രാസ് തുടങ്ങി പല സ്ഥലങ്ങളിലും അവർ വിവിധ സർവേകൾ നടത്തി.

അവർ എന്തു കണ്ടുപിടിചു? എല്ലാ ഗ്രാമങ്ങളിലും ഒരു പാഠശാല ഉണ്ടെന്നും, ബീഹാർ ബംഗാൾ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ മാത്രം ഒരു ലക്ഷത്തിൽ പരം ‘ചല്ല’കൾ ഉണ്ടെന്നു അവർ മനസിലാക്കി. ഇതു വളരെ വിസ്മയകരമാണ്. അവിടെ എന്തൊക്കെ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു? വായന, എഴുത്ത്, ഇതിഹാസം, രാമായണം , മഹാഭാരതം, ഗീത, അങ്കഗണിതം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങൾ നിർബന്ധമായി പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു, എന്നു മാത്രമല്ല സമൂഹത്തിൽ സാക്ഷരത നല്ല തോതിൽ  ഉണ്ടായിരുന്നു. കുറച്ചു നിരക്ഷരരേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. തമിഴർ തമിഴും തെലുങ്കർ തെലുങ്കും പ്രത്യേകമായി പഠിച്ചിരുന്നു. അർപ്പണ മനോഭാവമുള്ള അദ്ധ്യാപകരും, വിശിഷ്ടമായ പഠനപദ്ധതികളും, നല്ല ശതമാനം ഹാജറും അന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇതെല്ലാം മേൽപറഞ്ഞ സർവേകളിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

മറ്റൊരു പ്രത്യേകത, ഇതാകട്ടെ സ്റ്റീരിയോടൈപ്പുകൾക്കു വിരുദ്ധവും, നിരവധി പാഠശാലകളിൽ ശൂദ്രവിഭാഗത്തിലെ കുട്ടികളായിരുന്നു ഭൂരിപക്ഷം, ബ്രാഹ്മണരേക്കാളൂം. ചില പാഠശാലകളിൽ 70ഉം 50ഉം ശതമാനത്തോളം വിദ്യാർഥികൾ ശുദ്രരായിരുന്നു. കേരളത്തിലെ പാഠശാലകളിൽ ധാരാളം പെൺകുട്ടികളും പഠിച്ചിരുന്നു. ആയതിനാൽ ഇസ്ലാമിക…

Read More
പ്രഭാഷണ ഭാഗങ്ങൾ മധ്യകാല ചരിത്രം സുവിശേഷവൽക്കണവും ഹൈന്ദവരുടെ ചെറുത്തുനിൽപ്പും

ഗോവൻ മതദ്രോഹ വിചാരണയിലെ പീഡനമുറകൾ

post-image

 

മതദ്രോഹവിചാരണ നടന്ന കൊട്ടാരം വളരെ ഭയാനകവും ഗാംഭീര്യവും ഉള്ള കെട്ടിടമായിരുന്നെന്ന് ചാൾസ് ഡെല്ലൻ വിവരിക്കുന്നു. അതിലുള്ള 200 ജയിലറകളിൽ പലതും ഇരുട്ടു നിറഞ്ഞ ജനാലകളില്ലാത്തവ ആയിരുന്നു. 2 മതദ്രോഹ വിചാരണ നടത്തുന്ന 2 പേരുടെ താമസസ്ഥവും ആരാധനാലയവും കൊട്ടാരത്തിലുണ്ടായിരുന്നെന്ന് ഡെല്ലൻ പറയുന്നു. മതവിചാരണക്കാരെയെല്ലാം (Inquisitors) പോപ്പിന്റെ അംഗീകാരത്തോടെ രാജാവ് നാമനിർദേശം ചെയ്തവരായിരുന്നു. അവർക്ക് ആർച്ച്ബിഷപ്പിനേക്കാളും വൈസ്രോയിയെക്കാളും വലിയ പരിഗണന ലഭിച്ചിരുന്നു. ഫിലിപ്പ് റെനെ വൈക്ക്, 1903 ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ തന്റെ പുസ്തകത്തിൽ പറയുന്നത്, മതദ്രോഹവിചാരണയുടെ ഭയാനകവും ഭീകരവുമായ പ്രവൃത്തികൾ ജനമനസ്സുകളിൽ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നിയതു മൂലം, ആരും ആ കെട്ടിടത്തെ മതദ്രോഹ വിചാരണക്കോടതി (Court of Inquisition) എന്നു വിളിച്ചില്ലെന്നാണ്. പകരം അവരതിന് ‘ഹോഡിൽ ഘർ'(Hodle Ghar) എന്ന ദുരൂഹമായ പേരാണ് നൽകിയത്.

ചാൾസ് ഡെല്ലൺ മതദ്രോഹ വിചാരണ നടപടികൾ വിശദീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. മതനിന്ദകരെ ജീവനോടെ ചുട്ടുകൊല്ലുന്ന ഭയാനക പരിപാടിയാണത്. വിചാരണയ്ക്ക് വിധിക്കപ്പെട്ടവർക്ക്, മുന്നിലും പിന്നിലും സെന്റ് ആൻഡ്രൂവിന്റെ ചുവന്ന നിറത്തിലുള്ള കുരിശടയാളങ്ങൾ പെയിന്റ് ചെയ്ത മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ നൽകിയിരുന്നു. ഈ വസ്ത്രങ്ങൾ സാംവെനെറ്റോസ് (Samvenitos) എന്നാണ് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടവർ ധരിക്കുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ സമര (Samara) എന്ന്  വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. അതിൽ അവരെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരണമുണ്ടായിരുന്നു. മതദ്രോഹികളെ കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾ വസ്ത്രത്തിന്റെ ഇരുവശത്തും ആലേഖനം ചെയ്തിരുന്നു. അവിടെ, ഉയരുന്ന തീജ്വാലയും നരകത്തിലേക്ക് പോകുക എന്ന് ആക്രോശിച്ചു കൊണ്ട് ആ ഹതഭാഗ്യരെ അതിലേക്ക് തള്ളിയിടാൻ ദുഷ്ശക്തികളും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ജീവനോടെ ദഹിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതിന് മുൻപ് അവരോട് ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചിരുന്നു. ‘നിങ്ങൾ ഒരു…

Read More
ആര്യൻ അധിനിവേശ ബോഗി നിങ്ങൾക്കു അറിയുമോ പ്രഭാഷണ ഭാഗങ്ങൾ പൗരാണിക ചരിത്രം ഭാരതീയചരിത്രത്തിന്റെ പുനരെഴുത്ത് സിന്ധു-സരസ്വതി നാഗരികത

ദക്ഷിണേന്ത്യൻ നാഗരികത BCE 500-ൽ കൂടുതൽ പഴക്കമുള്ളതാണെന്ന് കീഴടി, അരിക്കമേട് ഖനനങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു

post-image

 

ഈ അടുത്ത കാലത്ത് കീഴടിയുടെ കാര്യം നമ്മോട് പറയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. കീഴടിക്കു പിന്നിൽ അതിശയിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കഥയുണ്ട്. പുരാവസ്തു ഗവേഷകർ ഖനനം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിച്ചത് മധുരയിൽ ആയിരുന്നു. എന്നാൽ മധുര മറ്റേത് ഭാരതീയ നഗരത്തെയും പോലെ ജനവാസനിബിഢവും വിലപിടിപ്പുള്ള ഭൂമിയുമായതിനാൽ പുരാവസ്തു ഗവേഷണത്തിനുള്ള ഭൂമി ലഭ്യമായില്ല. ആയതിനാൽ അവർ കൂലംകുഷമായി ആലോചിച്ചു. പ്രാചീന മധുരയിൽ അവശ്യവസ്തുക്കളുടെ വിതരണം ലഭ്യമായിരുന്നുവെങ്കിൽ അതു വന്നിരുന്ന പ്രധാനപാതകൾ എവിടെയായിരുന്നിരിക്കണം, മധുരയിൽ നിന്ന് ഒരു ദിവസത്തെ യാത്ര കൊണ്ട് എത്തിച്ചേരാവുന്ന സ്ഥലം ഏതാണ്, അവിടെയായിരിക്കണം താവളം, എന്നെല്ലാം ഊഹിച്ച് അദ്ദേഹം കീഴടിയിലേക്കു പോയി. അവിടെ അദ്ദേഹം വിജയം കണ്ടു. കീഴടിയിൽ അദ്ദേഹം ഒരു നാഗരിക അധിവാസം കണ്ടെത്തി. ഈ പുരാവസ്തു ഗവേഷകർ ആധുനിക മാർഗ്ഗങ്ങളാണ് ഉപയോഗിച്ചത്. അവിടെയവർ ധാരാളം പുരാവസ്തുക്കൾ കണ്ടെത്തി. എന്നിരിക്കിലും, ഇതിന്റെ ശരിയായ ചിത്രം ഇതു മാത്രമല്ല. അവർ 4.5 മീറ്റർ ആഴത്തിൽ ഖനനം നടത്തിയെന്നാണ് പുറത്തു പറഞ്ഞത്.

എന്നിരുന്നാലും 2 മീറ്റർ ആഴത്തിൽ നിന്നു ലഭിച്ച പുരാവസ്തുക്കളാണ് കാലനിർണ്ണയത്തിനു അവർ അമേരിക്കയിലെ ഫ്ലോറിഡയിലേക്ക് അയച്ചത്. BCE 300-ന് അടുത്ത കാലത്തെ പുരാവസ്തുക്കളാണെന്നായിരുന്നു ഫലം. എല്ലാവരും ഇതിൽ ആഹ്ലാദിച്ചു. കാരണം ഫലം നിലവിലുള്ള പൊതു പരിപ്രേക്ഷ്യവുമായി നന്നായി യോജിച്ചല്ലോ. ആരുമിതിനെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ പോയില്ല. പക്ഷേ, ഞാൻ സംശയഗ്രസ്തനായിരുന്നു. എന്താണിവിടെ സംഭവിക്കുന്നത്? ആർക്കിയോളജിക്കൽ സർവ്വേ ഓഫ് ഇന്ത്യ (എ.എസ്.ഐ) 4.5 മീറ്റർ ആഴത്തിലുള്ള ഖനനമാണ് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തത്. മുകളിലത്തെ പാളി 2017-ലേതാണെങ്കിൽ, 2 മീറ്റർ താഴെയുള്ള പാളിയുടെ…

Read More
ചരിത്രം പ്രഭാഷണ ഭാഗങ്ങൾ പൗരാണിക ചരിത്രം ഭാരതീയ ജ്ഞാനം

പുരാതന കാലത്ത് ഗ്രീക്കുകാർ ഭാരതീയ ഗണിതവിജ്ഞാനം കടംകൊണ്ടിരുന്നു

post-image

 

ഹിപ്പാർക്കസ്, ത്രികോണമിതി എന്നിവയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അതിനു മുൻപ്.., രേഖീയ മാനകങ്ങൾ സൂര്യസിദ്ധാന്തത്തിൽ അടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ആര്യഭട്ട 3.5 ° സെഗ്‌മെൻറുകളിൽ സൈൻ ടേബിൾ നിർമിച്ചിട്ടുണ്ട് – Gian സൈനും കോസൈനും. 400 BCE-ൽ പിംഗളയും ചന്ദ്രശാസ്ത്രയും കോമ്പിനാറ്ററിക്‌സ്, ബൈനോമിയൽ എന്നീ മേഖലയിൽ  പഠനം നടത്തി. BCE 500-ൽ (Before Current Era – BCE) വൃദ്ധിഗർഗ ഭൂമിയുടെ അച്ചുതണ്ടിൽ വ്യതിയാനം ഉണ്ടാകുന്നെന്ന കാര്യം മുന്നോട്ടുവച്ചു. വ്യതിയാനം നൂറ് വർഷത്തിൽ ഒരു ഡിഗ്രിയാണെന്നു അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. 25,500 വർഷമാണെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞ അതുതന്നെ. വൃദ്ധിഗർഗ അത് 36,000 വർഷം വരെയാണെന്നു  അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. ഇപ്രകാരം  ജൈനർ, സംസ്കൃത പണ്ഡിതർ, വേദാന്തികൾ എന്നിവരിൽ ശക്തമായ നിർദ്ദേശാങ്കര യുക്തി നിലനിന്നിരുന്നു. ഈ വിജ്ഞാനം പാശ്ചാത്യരിലേക്കു പ്രവഹിച്ചത് അരിസ്റ്റോട്ടിലും അലക്സാണ്ട്രിയയും വഴിയാണ്.

ബിസിഇ 190- 120 വർഷങ്ങൾക്കിടയിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ഹിപ്പാർക്കസ് 7.5 ° സെഗ്‌മെന്റിലെ രേഖീയ മാനകങ്ങളെ കുറിച്ച് പഠിച്ചു. വൃദ്ധിഗാർഗ് കണ്ടുപിടിച്ച 36,000 വർഷത്തെ അച്ചുതണ്ട് വ്യതിയാനം തന്നെ ഹിപ്പാർക്കസും മുന്നോട്ടുവച്ചു. പിംഗള വളരെക്കാലം മുൻപേ തന്നെ ചെയ്തുകഴിഞ്ഞ എന്യൂമറേറ്റീവ് കോംബിനേറ്ററിക്സ് എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന ഗണിതക്രിയ ഹിപ്പാർക്കസിന് അറിയാമായിന്നെന്ന് പ്ലൂട്ടാർക്ക് പറയുന്നു. ഇത് പിംഗളയുടെ ക്രിയ തന്നെയാണ്. ഈ നിർദ്ദേശാങ്കര യുക്തി സ്റ്റോയിക് വാദമാണ്. സ്റ്റിയോക്കിസമാവട്ടെ പ്ലേറ്റോണിക് ചിന്തകളുടെ വകഭേദമാണ്. അത് വേദാന്തം, ബ്രഹ്മം എന്നീ  ചിന്തകളിൽ വേരുറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഹിപ്പാർക്കസിൽ നിങ്ങൾക്ക് ഭാരതീയ ചിന്തയുടെ പ്രതിഫലനം കാണാം. ഹിപ്പാർക്കസ് തന്റെ ത്രികോണമിതി സിദ്ധാന്തങ്ങൾ ഭാരതീയർക്ക്…

Read More
ചരിത്രം തത്ത്വചിന്ത നിങ്ങൾക്കു അറിയുമോ പ്രഭാഷണ ഭാഗങ്ങൾ പൗരാണിക ചരിത്രം ഭാരതീയ ജ്ഞാനം

ഭാരതീയ വിജ്ഞാനധാരയുമായുള്ള പൈതഗോറസിന്റെ ബന്ധം

post-image

 

ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന പൈഥഗോറസ് ഇന്ത്യയിലേക്ക് പോയി എന്നും, ഇന്ത്യയിൽ നിന്നു തത്ത്വജ്ഞാനവും അറിവും മറ്റും നേടിയെന്നും പാശ്ചാത്യ പണ്ഢിതരായ ആൽബെർട്ട് ബുർക്കി, എ.എൻ മാർലോ, ജി.ആർ.എസ് മീഡ് എന്നിവർ പറയുന്നു. ഇന്ത്യക്കാരായ പണ്ഢിതരല്ല ഇത് പറയുന്നത്. പാശ്ചാത്യ ഗ്രന്ഥങ്ങളിലാണ് ഇത് രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. അങ്ങിനെ വന്ന പൈതഗോറസ് അധ്യയനം നടത്തിയത് ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ ആയിരുന്നെന്ന അഭിപ്രായം ഉയർന്നു വരുന്നു. അത് കാഞ്ചീപുരത്തായിരുന്നോ എന്ന ചോദ്യമാണ് ഞാൻ ഉന്നയിക്കുന്നത്. കാഞ്ചീപുരം പല്ലവരുടെ തലസ്ഥാനമായിരുന്നു എന്നാണ് ഇക്കാലത്ത് നമ്മോടു പറയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ഒരുപക്ഷേ കാലം രേഖപ്പെടുത്താനുള്ള സംവിധാനം വന്നത് അന്ന് മുതലായിരിക്കാം. എന്നാൽ ഇത് അതിനേക്കാൾ പഴക്കമുള്ളതാണ്. പല്ലവന്മാരെക്കാൾ മുൻപ്. അപ്പോൾ അദ്ദേഹം കാഞ്ചീപുരത്ത് വന്ന് പഠനം നടത്തിയിരുന്നോ?

പൈതഗോറസ് ഗ്രീസിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയപ്പോൾ സസ്യാഹാരിയായി മാറിയിരുന്നതിനാൽ, അദ്ദേഹം അവിടെ ഭ്രാന്തൻ എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. അദ്ദേഹം കായ്കനികളും, പഴങ്ങളും, ധാന്യങ്ങളും മാത്രമാണ് കഴിച്ചിരുന്നത്. മാംസം കഴിക്കാത്തതിനാൽ അദ്ദേഹത്തിന് കിറുക്കാണെന്നും ആളുകൾ പറഞ്ഞിരുന്നു. ഗുരുകുല സമ്പ്രദായത്തിൽ അദ്ദേഹം അവിടെ ഒരു വിദ്യാലയം ആരംഭിക്കുകയും, പ്രധാന അധ്യാപകന്റെ ചുമതല ഏറ്റെടുക്കുകയും ചെയ്തു. അറിവിനായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുത്ത് യുവാക്കളായ വിദ്യാർത്ഥികൾ എത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അദ്ദേഹവുമായി ബന്ധമില്ലാത്ത വിദ്യാർത്ഥികളും സാവധാനം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിഷ്യവലയത്തിലേക്കു കടന്നു വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ഈ ഗുരുകുല സമ്പ്രദായം അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിൻഗാമികളായ സോക്രട്ടീസ്, പ്ലേറ്റോ, അരിസ്റ്റോട്ടിൽ എന്നിവരും പൈതൃകമായി സ്വീകരിച്ചു. എല്ലാവരും ഗുരുകുല സമ്പ്രദായം ഒരുപോലെ പിന്തുടർന്നു. ആത്മാവിന്റെ  ദേഹാന്തരപ്രാപ്തിയിൽ പൈതഗോറസ് വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. പൈഥഗോറസിനെക്കുറിച്ച് പ്രതിപാദിക്കുന്ന ഒരു പ്രബന്ധം…

Read More
നാവികചരിത്രം പൗരാണിക ചരിത്രം സിന്ധു-സരസ്വതി നാഗരികത

സരസ്വതി നദിയും ഗുജറാത്തിലെ തുറമുഖങ്ങളും

post-image

 

സഞ്ജീവ് സന്യാലിന്റെ ഒരു പ്രഭാഷണം ശ്രീജൻ ഫൗണ്ടേഷന്റെ ആഭിമുഖ്യത്തിൽ ജവഹർലാൽ നെഹ്രു യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ വച്ചു സംഘടിപ്പിച്ചിരുന്നു. വിഷയം – ‘ഇന്ത്യയുടെ വിസമരിക്കപ്പെട്ട നാവികചരിത്രം’.

ഈ ചെറുലേഖനത്തിൽ സഞ്ജീവ് സന്യാൽ ഗുജറാത്തിന്റെ തീരമേഖലയേയും, ധോലവിര (Dholavira) ലോതൽ (Lothal) എന്നീ തുറമുഖങ്ങളേയും പറ്റി സംസാരിക്കുന്നു.

ഞാൻ ഗുജറാത്തിനെ കുറിച്ച് പരാമർശിച്ചുകൊണ്ട് സംഭാഷണം തുടങ്ങാം. കാരണം എന്റെ ചർച്ചയുടെ ആരംഭം ഗുജറാത്തിലാണ്.

ഗുജറാത്തിന്റെ തീരമേഖല ഇന്നുള്ളതിൽനിന്ന് വളരെ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. സമുദ്രനിരപ്പ് ഉയരുന്നതും താഴുന്നതും വൈവിധ്യങ്ങളില്ലാതെ, ഏകതാനമായി നടക്കുന്ന പ്രക്രിയയാണെന്നു ചിലർ കരുതുന്നുണ്ട്. സത്യത്തിൽ അത് ശരിയല്ല. സമുദ്രനിരപ്പിന്റെ ഉയർച്ചയ്ക്കും താഴ്ചയ്ക്കുമിടയിൽ വൈവിധ്യമാർന്ന ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകൾ ഉണ്ടാകും. ഹാരപ്പൻ കാലഘട്ടത്തിൽ സമുദ്രനിരപ്പ് ഇന്നുള്ളതിൽനിന്ന് അല്പം കൂടുതലായിരുന്നു. പണ്ട്, സൗരാഷ്ട്ര ഉപദ്വീപ് ഒരു ദ്വീപായിരുന്നു. അതാണ് സത്യം. Gulf of Khambhat­-ൽ നിന്ന്, സൗരാഷ്ട്രയും കടന്ന്, നിങ്ങൾക്കു Rann-of-Kutch-ലേക്കു യാത്രചെയ്യാം. അന്നു Rann-of-Kutch ജലഗതാഗത്തിനു ഉപയോഗ്യമായിരുന്നെന്ന് മാത്രമല്ല, രണ്ടു നദികൾ ഒഴുകിയെത്തുന്നതും അവിടേയ്ക്കായിരുന്നു.

സിന്ധുനദി ഇതുവഴി ഒഴുകിയിട്ടുണ്ട്. പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടുവരെ സിന്ധുനദി Rann-of-Kutch-ലേക്കാണ് ഒഴുകിയിരുന്നത്. പിന്നെ, തീർച്ചയായും, സരസ്വതി നദി. വളരെ ജലസമ്പത്തുള്ള സരസ്വതി നദിയും Rann-of-Kutch-ലാണ് സംഗമിച്ചിരുന്നത്.

സാറ്റലൈറ്റ് ചിത്രങ്ങൾ സുവ്യക്തമായും ഇക്കാര്യം സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. അല്പം നന്നായി ശ്രമിച്ചാൽ, ഈ നദികൾ ഒഴുകിയിരുന്ന പഴയ പാതയെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾ ഇന്നും ലഭിക്കും. അക്കാലത്തെ കാലാവസ്ഥ വളരെ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. ജലലഭ്യത അന്നു കൂടുതലായിരുന്നു.

ഇന്നത്തെ ബലൂചിസ്ഥാൻ പ്രദേശം, പണ്ടൊരു…

Read More
അയോധ്യ രാമക്ഷേത്രം നിങ്ങൾക്കു അറിയുമോ പ്രഭാഷണ ഭാഗങ്ങൾ മധ്യകാല ചരിത്രം

അയോധ്യയിൽ നിഹാങ് സിഖുകൾ നടത്തിയ പൂജ

post-image

വളരെ ശ്രദ്ധേയമായ കാര്യങ്ങളാണ് ഇനിയുള്ളത്. ശ്രീരാമ ജന്മഭൂമിയിലെ സന്യാസിമാർക്കും ബാബറി മസ്ജിദ് സൂപ്രണ്ടിനും ഇടയിലുള്ള തർക്കത്തിന്റെ എല്ലാ ഘട്ടവും, അതിന്റെ ഉള്ളടക്കവും ഫൈസാബാദ് ജില്ലാകോടതിയിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഈ രേഖകളെല്ലാം ലഭ്യമാണ്. അലഹബാദ് കോടതി അയോധ്യകേസ് പരിഗണിച്ചപ്പോൾ, എല്ലാ രേഖകളും കോടതിയിലേക്കു കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെട്ടു.

ഇതിൽ ആദ്യത്തെ രേഖ ഏതാണ്? 1858 നവംബർ 28-ലെ ഒരു റിപ്പോർട്ടാണ് ആദ്യത്തേത്. അയോധ്യയിലെ പോലീസുകാരൻ തയ്യാറാക്കിയ FIR ആണിത്. ഇതുപ്രകാരം, 25 നിഹാങ് സിഖുകാർ ബാബറി മസ്ജിദിൽ പ്രവേശിച്ച്, ഹവനവും പൂജയും ചെയ്യാനാരംഭിച്ചു. രണ്ട് ദിവസത്തിനു ശേഷം, 1858 നവംബർ 30-നു ബാബരി മസ്ജിദ് സൂപ്രണ്ട് ഇതേക്കുറിച്ച് പരാതി നൽകി. മുകളിൽ പറഞ്ഞതു തന്നെയാണ് പരാതിയിൽ ഉള്ളത്. “25 സിഖുകാർ മസ്ജിദിൽ പ്രവേശിച്ച് ഹവനവും പൂജയും ആരംഭിക്കുകയും, ചാർക്കോൾ കൽക്കരി എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച് റാം റാം എന്നു മസ്ജിദിന്റെ ഭിത്തിയിൽ ഉടനീളം എഴുതുകയും ചെയ്തു”. പരാതി തുടരുന്നു – “മസ്ജിദിനു പുറത്ത്, എന്നാൽ കെട്ടിടസമുച്ചയത്തിനു ഉള്ളിലാണ് ശ്രീരാമ ജന്മഭൂമി. ഹിന്ദുക്കൾ അവിടെ ഏറെനാളുകളായി വന്ന് ആരാധന നടത്താറുണ്ട്. എന്നാൽ ഇപ്പോഴവർ മസ്ജിദിനുള്ളിൽ കയറിയും ആരാധന തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു”. ഇതാണ് പരാതി.

അലഹാബാദ് കോടതി ഈ റിപ്പോർട്ട് വളരെ പ്രാധാന്യമുള്ള ഒന്നായി കണക്കാക്കി. എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ, ആ പരാതി ഇപ്പോഴും കയ്യിലുണ്ടല്ലോ. സൂപ്രണ്ട് നൽകിയ കേസ് ഇപ്പോഴുമുണ്ട്. അത് അലഹാബാദ് കോടതിക്കു നൽകപ്പെട്ടു. കോടതി ഇത് അതിപ്രധാന്യമുള്ള രേഖയാണെന്ന് പ്രസ്താവിച്ചു. കാരണം, ഇതാണ് അയോധ്യയിൽനിന്നു…

Read More
%d bloggers like this: